19/06/2023
Opgroeien met een narcistische moeder is niet altijd fijn. Je wordt nooit echt gehoord, gevalideerd en je krijgt vaak de schuld vn alles.
In mijn geval was dit niet anders.
Het gebeurde zo vaak, eigenlijk altijd, dat ik mijn verhaal kwijt wilde aan 'mama' maar dan ging het na 2 seconden al over haar. Niemand had het zo zwaar als haar.. Dus als kind leerde ik al snel om te zwijgen en enkel te luisteren naar haar verhaal. Ik wist sowieso dat ik toch nooit gehoord zou worden, wanneer ik het af en toe ging testen bleek ze het telkens te bewijzen.
Wij stonden nooit op de eerste plaats, nooit geweest. De vriendjes die in beeld kwamen waren altijd belangrijker. Op 13 of 14 jarige leeftijd moest ik op de baby en dochter passen van een van de stiefpapa's terwijl zij op cafe gingen tot in de late uurtjes. Ik mocht psycholoog spelen want die relatie was zo giftig als iets, ik ving meestal de slagen op. Zo werd ik ooit eens van bovenaan de trap naar beneden gesleurd, mijn rug zat bont en blauw maar daar waren ze trots op. (over de rest nog maar te zwijgen)
Al piepte hij ook eens anders toen ik hem tot bloedens toe gebeten had. Ik was er eentje die zich niet meteen liet doen en soms nogal tegengas kon geven. Ik vertikte het om slachtoffer te spelen, zo zag ik haar te vaak handelen. Slachtoffer van alles en iedereen, ook al was zij vaak dader, het was altijd een ander.
Het heeft me al op jonge leeftijd volwassen gemaakt, bewust dat er ook andere manieren waren. Als tiener ging ik natuurlijk vaak uit, van mn 13 tot 19 wou ik vooral ontsnappen en uitgaan was de beste manier.
Dansen en drinken tot in de vroege uurtjes, heel veel werken, of bij vriendinnen blijven slapen. Alles om maar weg te zijn. Gelukkig heb ik een sterke en veerkrachtige wil! Ik besloot al gauw om me te focussen op zelfheling en persoonlijke ontwikkeling.
Het was geen makkelijke weg, het was er eentje van vallen en opstaan maar er was geen weg terug. En wat ben ik blij dat ik dat pad bewandeld heb, ik draag minder last mee op mijn schouders, kan er met een andere blik naar kijken. Het heeft geen zin om bitter te worden, ik ben wie ik ben door wat ik meegemaakt hebt.
Mijn hart zal altijd open staan, mijn licht zal altijd stralen, ik zal altijd het goede blijven zien. Doet het soms pijn dat ik nooit de moeder zal hebben waarop ik hoopte, ja.. Maar ik ben de moeder ,die ik nooit gehad heb, voor mijn zoontje. De liefde die ik voel is onbeschrijfelijk en heelde me ook op zoveel manieren en ik heb haast medelijken met haar omdat zij nooit die liefde kon voelen. En dat is niet haar schuld, het is ook uit gekwetstheid en trauma. Alleen kan je als mens kiezen hoe je alles aanpakt en op elk moment besluiten om het anders te doen.
Ik besloot het anderste doen, ik kies voor de weg van de liefde! Liefde voor mezelf, liefde voor het meisje die nooit de liefde, van haar moeder, kreeg waarop ze hoopte..
Maar die liefde geef ik des te meer aan mijn kind! Ik zal voor hem strijden wanneer hem onrecht aangedaan wordt, ik zal voor hem spreken wanneer hij het niet kan en hij zal altijd een warme thuis hebben
