31/07/2026
Overzicht houden.
Over wat gaande is in de groep en wat er nog moet gebeuren. Hoe gaat het met iedereen? Wat heeft deze groep nodig? Wat wordt er (niet) gedeeld, kan ik die zaken nog meer ruimte bieden en hoe stem ik daarop af?
Of hoef ik enkel open te staan, een kanaal waardoorheen informatie, in beide richtingen, heen kan stromen. Vrij en zonder blokkade, zonder oordeel. Mag ik gewoon luisteren? Is mijn aanwezigheid bij/met, voldoende? Mijn mede-voelen.
Deze keer had ik een droom de nacht vooraf de laatste maandelijkse zweethut. Ik was een kersverse kassa medewerker die werd uitgedaagd om te gaan met het ongeduld en de onrust van de klanten. Met de groep deelde ik de vragen:
"Hoe vaak laten we ons meesleuren met het gedrag of de emotie van een ander?"
"Hoe blijven we verbonden en trouw aan ons eigen centrum?"
Wanneer we het leven begroeten is energie overal. Binnenin en rondom. Misschien zijn emoties niet eigen aan het individu, niet "van ons", maar deel van een groter geheel.
Ooit al eens een ruimte binnengewandeld waar de spanning te snijden is?
Je ogen die gaan tranen bij het voelen van het diepe verdriet van een geliefde in rouw?
Of een opwelling van blijdschap gevoeld bij het aanschouwen van een daad van liefde tussen twee onbekenden?
Misschien leven emoties niet in ons, maar via ons. Een expressie van het leven zelf. Het leven dat naar zichzelf kijkt, door onze ogen.
Volledig of deels overgeleverd aan de op- of neerwaartse spiralen die ons omringen, stemmen we ons af op ons centrum. Evenwicht, balans, midden. Een heilige oefening, die we kunnen blijven beoefenen. Via meditatie, rituelen en ceremonie. De methoden zijn talrijk.
Een staat van zijn gekenmerkt door diepgaande en heldere focus. Onze geest en alles rondom wordt stil. Voor even vergeten we onszelf, alles wat ons bezwaard en worden we één met dat wat is, dat wat we doen.
Vanaf het moment dat we ons als baby proberen rechten tot het moment dat we, al dan niet, vrede vinden met onze dood, trachten we ons af te stemmen op dat centrum.
Als een intrinsiek en wezenlijk verlangen naar de bron. De essentie.
De kern van wie en wat we zijn.
In tijden van chaos en onzekerheid hebben we mensen nodig die stabiliteit brengen. Mensen die bereid zijn de obstakels op een liefdevolle manier te confronteren.
Mensen die vertrouwd zijn met en zich niet laten afschrikken door weerstand. Weerstand om te voelen, te dragen, doorheen het ongemak te bewegen, los te laten, verantwoordelijkheid te nemen.
Al deze zaken bestaan in vele vormen en maten. En op elk moment kunnen ze er voor eenieder van ons volledig anders uitzien. Oordelen is gemakkelijk, daarvoor hoef je de zetel niet uit te komen.
Ervan uitgaan dat we elkaars redenen van handelen begrijpen; een onderkenning van het wonder en de complexiteit van het leven. We hebben geen idee en dat mag, een geruststellende gedachte zijn.
Wanneer we het vuur van ons eindeloze zoeken even niet meer voeden. Wanneer de kolen zachtjes smeulen kan de rust, ook al is het maar even, ons opnieuw vinden.
Volledig doven doen we pas later en zelfs dan...
In de harten van onze geliefden en in de stille fluisteringen van de winden der tijden leeft onze herinnering verder tot in de oneindigheid, het centrum van het Universum.
Ook wij blijven oefenen en wensen dat we samen met jullie mogen blijven oefenen. Dat we onszelf mogen ontmoeten in het gelaat van de Ander. Dat we onze verbinding met al wat leeft mogen voelen.
Dat we samen mogen leren zijn met wat is.
Aan al onze verwanten,
Met liefde,
Sarah en Erwan
