29/05/2026
Een dansende mantelzorger
Een mantelzorger die danst
Vandaag, deze tijd, exact 2 weken terug, vrijdag van het Hemelvaartweekend:
TOPDAGJE
want van 9u tot 21u in de sporthal gerepeteerd voor PUUR - onze dansafsluiter van ons dansseizoen 2025-2026
Wat had ik die dag genoten van het voluit dansen, repeteren, verbeteren, mijn dansers rondom mij, mijn crew die alles weer opbouwde voor ons
TOPDAGJE
Maar...
zaterdag voelde voor mij ineens heel anders.
Op maandagochtend, na het Hemelvaartweekend - en dus na het optreden van zaterdagavond - schreef ik onderstaande tekst van me af. Ik wachtte op enkele foto's van onze fotograaf om hier te delen.
Dat gaf me meteen ook de tijd om de emoties te laten bezinken en inzichten op te doen. Ik heb niks aan mijn tekst gewijzigd, noch mijn standpunt veranderd :-) wel is er een rust bij me binnengekomen om te aanvaarden wat het met me gedaan heeft.
Lees en voel
Een danser die creëerde en via choreo's haar verhaal wou vertellen op de dansvloer samen met haar dansers.
"Maandagmorgen 18 mei 6u
Genietend nog van de stilte, potje koffie…
Terugkijkend naar filmpjes van afgelopen zaterdagavond
Toonmoment met Dance-Crush.
Geen show, wel een optreden als afsluiter van ons dansjaar.
Afronden van een dansjaar… om eigenlijk volgende week al verder te gaan met de dansvoorbereidingen van ons Halloween Event VIII
Maar ik huil. Traantjes... Ik zie mezelf gewoon totaal niét in mijn kracht op de filmpjes. Al was het repetitieweekend zó top! PUUR genieten was het! Toch kwam op de dansavond zelf de weerbots…
Nummers die ik creëerde afgelopen maanden doorheen het dementieverhaal, vanuit mijn emoties van vreugde alsook van verdriet, vanuit rouw en donkere maanden waarin ik mezelf kwijt was. Emoties die me allemaal inspiratie gaven maar me bovenal uit die donkere maanden lieten klimmen. Deze wou ik zo graag meedansen.
Maar dan zie ik... alsof ik alles gaf tijdens het creëren en het oefenen. Want wat was het een leuke aanloop naar PUUR. En misschien moet ik dát wel onthouden om me terug goed te voelen. Maar op PUUR zelf? Mijn eerste nummer was het sterkst. En dan zie je gewoon de energie wegvloeien...
Alsof ik weerbots kreeg van alles van de afgelopen jaren en niet meer kon... De laatste loodjes.
Hoe dans me overeind houdt én tegelijk toont hoe zelfs daar de vermoeidheid zichtbaar wordt.
De impact op mijn lichaam en zenuwstelsel was ineens zo zichtbaar voor mij in de filmpjes. Ik heb het er moeilijk mee om er letterlijk mee geconfronteerd te worden. Je voelt het natuurlijk wel, maar je blijft gaan. Maar het écht op camera zien? Een klap in mijn gezicht, dat moet ik zeggen.
En toch... tegelijk zo dankbaar meegedanst te hebben. “Ik kan nog mee”, zegt men dan. Maar het is een verschil tussen mee kunnen en me écht krachtig voelen.
Gaat echt alles zo dubbel blijven in dit dementieverhaal?
Ga ik echt blijven wisselen in emoties, mentale en enorm fysieke pijnen hebben zolang ik in dit verhaal zit?
Wat komt erna?
De grootste klop?
Ja, die verwacht ik nog.
Da's de keerzijde van wie ik ben: blijven lachen, met een traan ertussen, blijven dansen met alle pijn. Want het is één van de medicijntjes om me wat gelukkiger te voelen. Want dansen met iedereen die ik graag zie, met iedereen die me uitdaagt om voor hen sterke choreo's te maken, voor iedereen die achter me staat, is gewoon een kracht en liefde die me trekt uit mijn verhaal.
Slechts één iemand zag hoe ik mezelf aan het uitdagen was doorheen de pijn en energie om toch PUUR voor mezelf tot een mooi einde te brengen.
Toch heb ik zoveel tranen om te zien hoe ik gewoon... weggleed gedurende de voorstelling. En nee, niet om compassie te vragen wel om de rauwe realiteit te zeggen.
Ben ik zwakker geworden? Kan ik het niet meer? Nee, dat denk ik niet want ik zie wat ik zie wanneer ik les geef. Wél dat mijn lichaam eindelijk toont wat het al veel langer draagt.
Mensen zeggen vaak:
“Jij blijft maar doorgaan.”
“Je ziet er goed uit.”
“Je staat daar nog tussen je dansers.”
En ja… ik sta daar nog. Maar niemand ziet hoeveel energie het kost om recht te blijven terwijl je zenuwstelsel al maanden in overleving staat.
Dansen geeft me leven. Maar zelfs daar zie ik nu wat roofbouw doet. Alsof mijn lichaam zegt:
“Ik wil nog wel… maar draag mij nu ook eens.”
Ik stelde me afgelopen week de vraag: "Ga ik ooit weer normaal in het leven kunnen of durven staan? Komt dit terug of pleeg ik echt mee roofbouw op mijn lichaam door overeind te moeten blijven staan in de zorg voor bolleke?" En dat kwam PUUR me nu ook zo mooi tonen.
Mogelijks breekt er nu een moment aan waarop ik minder zélf meedans en meer focus op creëren. Niet omdat de passie weg is. Net niét! Maar omdat luisteren naar mijn lichaam óók een vorm van liefde is, als leren kiezen waar mijn energie nog naartoe mag.
Damn, het doet pijn dit allemaal te voelen, te zien op camera, te beleven op de dansvloer en mezelf ook te zien veranderen in het dementieverhaal van Stefaan. De impact op mijn mentale en fysieke gezondheid. Al blijft ze lachen, al blijft ze dansen, al kent ze zoveel liefde.
Mantelzorg zie je niet altijd aan iemand. Soms zie je enkel iemand die blijft lachen, werken, zorgen, creëren en doorgaan. Maar achter die glimlach zit soms een lichaam dat al maanden probeert te overleven. En toch…
ik blijf dansen. Omdat dans me eraan herinnert dat ik leef. Omdat ik via dans een verhaal kan vertellen en anderen inspireer. Net zoals hier mijn verhaal vertel en nog zoveel zal vertellen. Dat is wie ik ben en dat is wat ik hier kom doen.
En misschien is dat vandaag genoeg: blijven bewegen op mijn eigen ritme, met zachtheid voor wat mijn lichaam al zo lang draagt."
En om het vandaag, op dit eigenste moment, met de emoties en mooie momenten van de afgelopen 2 weken bovenstaande tekst af te ronden:
ja, ik vind de foto's mooi :-) Ik begrijp wat me gezegd werd 🥰
Ik zie de pijn op mijn gezicht, maar ik zie ook foto's met een glimlach omdat ik me gesteund voelde.
Ik zie ook welk sterk lichaam ik heb, waardoor ik overeind kan blijven staan.
Dankjewel Provost voor de mooie foto's - momenten vastgelegd op de lens die tonen dat het weer een topeditie was "PUUR 2026"🥰🥰
