Our Notebook - samen op avontuur

23/09/2026

🌸

70% van de mensen met dementie woont thuis en wordt door hun naaste familie of omgeving verzorgd. Dat zijn heel veel mantelzorgers die we op Wereld Alzheimer Dag een hart onder de riem willen steken. 💜

21/09/2026

21 september - Wereld Alzheimerdag
DEEL 2 – de mantelzorger

ELKE dág dementiedag

Ze lacht… Ze staat er… Ze gaat door…
Dat is wat zichtbaar is.
Vandaag een ideaal moment om toch eens te delen hoe het voelt mantelzorger te zijn voor een partner met jongdementie - Alzheimer.

Ik denk vaak terug aan wat een weekend, een vrije dag vroeger betekende.
Plannen maken.
Er even tussenuit.
Samen in de tuin.
Alleen in de tuin onkruid wieden. Zo meditatief.
Elk onze taken in het huishouden en dan hup, op stap.
Een terrasje doen.
Weekendjes erop uit, dat was ons lang leven in ons drukke bestaan met de dansschool en de praktijk.
Lekker gaan eten.
Gewoonweg… simpel genieten.

Dat zit er nu niet meer in. Althans toch niet meer alleen met ons 2.

Ik ben ontzettend blij dat ik tijdens de eerste twee jaar na zijn diagnose alles heb gedaan waar hij nog om vroeg. “Bolleke, wat wil je dat we samen nog doen?”
Reizen.
Weekendjes weg.
Gastronomisch gaan eten.
Samen dingen beleven.
Toertjes met de elektrische fietsen.

Zolang het nog kon.
Nadien kwam er steeds meer van die andere aanwezigheid bij ons wonen. Mr. Alzheimer.
Eerst een beetje op de achtergrond.

Ik dacht toen dat dát het al was.
Dat we stilaan moesten leren leven met wat er veranderde.

Maar wat ik toen nog niet begreep, is hoe Alzheimer steeds verder binnenkomt. Hoe het steeds meer overneemt.
Hoe het niet alleen Stefaan aantast, maar ook mijn leven, mijn vrijheid, mijn vanzelfsprekendheden.

En hoe Alzheimer me nu, plots, de afgelopen week na vechten tegen mijn lichaam, de pijnen en het verdriet, letterlijk op mijn knieën dwingt om mee te gaan in zijn verhaal.
Steeds minder proberen Stefaan terug te brengen naar mijn werkelijkheid.
Maar proberen te begrijpen in welke werkelijkheid híj op dat moment zit.

Dat is misschien wel één van de moeilijkste dingen van jongdementie.
Niet alleen afscheid nemen van wat geweest is.
Maar telkens opnieuw leren omgaan met wat er vandaag is. En morgen misschien alweer anders is.

Kijk daarom niet alleen naar degene met dementie.
Kijk ook eens naar de mens ernaast.

Het is pittig om als partner naast dementie te staan.
Maar ik hoor ook hoe volwassen kinderen alleen de zorg overnemen voor hun mama of papa met dementie en langzaam onderuit gaan. Zeker wanneer er nog familieleden, partner, etc. in ontkenningsfase zijn.

Daarnaast denkt de buitenwereld ook dat het stopt wanneer het dementieverhaal stopt.
Rondom mij heb ik jammer genoeg al enkele lotgenoten die hun partner of ouder hebben moeten loslaten.
Maar dan stopt het niet. Dan pas begint het herstel.
Een lang herstel. Waar tegelijk ineens ademruimte komt doorheen het gemis en verdriet én je lichaam aangeeft hoever je bent gegaan.
Dit vraagt tijd en ruimte. Maar vooral begrip en genegenheid.

Het is een heftig verhaal. Een verhaal dat ook heel vaak – nog té vaak – binnenshuis verborgen blijft.
Laat ons elkaar helpen. Ik ben dankbaar om de buddy’s rondom mij en Stefaan die bijspringen wanneer ze kunnen. Al schieten helpende handjes steeds te kort wanneer je verder en verder in het verhaal wandelt.
Ook de buddywerking Het Ventiel ligt ons nauw aan het hart. 5 jaar geleden was dit het enige dat ik direct terugvond in mijn zoektocht “en wat nu?”.
Het is zo belangrijk ons te verbinden met lotgenoten. Al is het verhaal bij iedereen anders, het is zo hetzelfde. Weinig tot geen woorden nodig om elkaar te begrijpen en tegelijk is het allemaal zo verschillend.

Vraag dus niet alleen: “Hoe gaat het met hem/haar?”
Maar ook: “Hoe gaat het met jou?” ❤️

21/09/2026

21 sept 2026
Wereld Alzheimer Dag

Deel 1 – als Alzheimer bij je binnen komt

Blijf zacht.
Blijf betrokken.
Blijf graag zien.
In welke vorm dan ook. ❤️

Naast hun geheugen vallen er vaak ook mensen weg uit hun vriendenkring.

Het klinkt zo gemakkelijk - en ik begrijp het ook:
“Bellen hé!”
“Laat maar weten als je iets nodig hebt.”
“Ik wil wel eens langskomen.”
“Ik zou graag eens Stefaan komen bezoeken.”
En dan ben je ineens maanden verder.

Stefaan heeft vandaag niet echt nood aan bezoek. Dat betekent in zijn beleving nog maar weinig. Hij is de context kwijt. Wél vrolijkt hij op wanneer hij buitenshuis gehaald wordt, iets doen, iets wat hem prikkels geeft en weer wat innerlijke vreugde.

Een handjevol mensen begrijpt echt wat er gebeurt. Nogal vaak van de mensen van wie je het niet verwacht.
Want fysiek ziet hij er nog goed uit.
Zeker nu hij vriendelijk naar iedereen lacht.
Je zou bijna niet vermoeden wat er achter die glimlach schuilgaat.
Dat hij zelf vaak niet beseft dat hij stottert.
Dat hij steeds moeilijker kan praten.
Dat woorden verdwijnen en een gesprek voeren niet meer lukt.

En dan zijn er die korte glimps, die elkaar steeds meer opvolgen, gepaard gaande met boosheid wanneer je Mr. Alzheimer ziet overnemen.
De laatste weken, sinds onze zomervakantie, komen ze harder binnen.
Momenten waarop hij ineens beseft dat hij niet meer kan wat hij vroeger kon.
Dat hij “enkel nog maar kan kleuren.”

En dan komen de tranen.
Wanneer ik van mijn werk thuiskom.
Wanneer ik van de winkel kom.
Wanneer ik even een bad neem.
Wanneer ik gewoon… even niet naast hem ben.
Hij heeft amper nog tijdsbesef.
Een paar minuten kunnen voor hem blijkbaar een eeuwigheid zijn.
Hij voelt zich alleen.
Zelfs wanneer ik gewoon in mijn praktijk aan het werk ben, loopt hij me zoeken.
Zelfs wanneer ik maar even boven ben.

Ik kan iets tegen hem zeggen en enkele tellen later is hij het vergeten.
En soms is het bijna pijnlijk ironisch.
Dan zegt hij:
“Je hebt het nu al tien keer gezegd…”
En twee tellen later hoor ik hem alweer rondlopen.
Op zoek naar mij.

Dat is jongdementie.
Niet het 'vergeten' noch 'herkennen' - want dat is de klassieke vraag die wij steeds krijgen.
Niet alleen namen kwijt zijn. Niet alleen niet meer weten welke dag het is.

Het is langzaam je wereld kleiner zien worden.
Dingen niet meer begrijpen die vroeger vanzelfsprekend waren.

Het is voor de persoon naast hen elke dag opnieuw zoeken naar een manier om mee te bewegen met wat er verandert.
Ook wanneer je zelf moe bent.
Ook wanneer je verdriet hebt.
Ook wanneer je verlangt naar een leven waarin je gewoon even alleen kan zijn.

Dus vandaag, op Wereld Alzheimer Dag, wil ik vooral dit vragen:
Blijf zacht.
Blijf betrokken.
Blijf graag zien.
Een berichtje.
Een telefoontje.
Een paar uurtjes samen op stap.
Even aanwezig zijn.
Het hoeft niet altijd groot te zijn.
Want achter iemand die er “nog zo goed uitziet” kan een wereld schuilgaan die elke dag een stukje kleiner wordt. En áchter die persoon staat vaak iemand die probeert die wereld zo lang mogelijk warm, veilig en liefdevol te houden.

07/09/2026

In Ronse
22 september
Lotgenoten
Verbinden
Uitwisselen

Zorg je voor iemand met dementie? Je staat er niet alleen voor.
Binnenkort start een nieuwe Familiegroep Dementie PLUS in Ronse.

📍De Familiegroep Dementie PLUS Ronse komt bijeen in het Huis van de Mens (Zuidstraat 13, 9600 Ronse).
📆 Eerste bijeenkomst op dinsdag 22 september 2026, 15 tot 17 uur.

Meer info via https://eu1.hubs.ly/H0y1J_k0

Wat is een familiegroep PLUS?
In een familiegroep ontmoeten naasten van mensen met dementie elkaar om ervaringen te delen en steun te vinden. In een warme en veilige omgeving is er ruimte voor vragen, tips en ontspanning. PLUS-groepen bieden gelijktijdig ook activiteiten voor mensen met dementie, begeleid door vrijwilligers.

31/08/2026

🤩
Stefaan samen met 'broerie' op stap

Dankjewel Het Ventiel en Rotary Deinze

25/07/2026

Ineens zingen de vogels minder luid...

Lieve, goedlachse Maurice, afscheid komt altijd te vroeg...
Een verhaal als dat van jou en Leen is er één van afscheid nemen ín het verhaal maar ook één van liefdevolle verbinding, bij elkaar zijn en puurheid.

We kunnen niks meenemen, alles valt weg. Wél is er de liefde en dankbaarheid. Een mooi, warm, liefdevol koppel.

Ik ben zo dankbaar dat jullie in dit verhaal ons pad kruisten. We voelden een mooie connectie met elkaar van in het begin en zo ontstond ook onze reis 2 jaar terug, samen met Kris en Annick.
Dankbaar dat Leen dit voorstelde en alle 6 gingen we zonder twijfel samen op stap.
En apart :-) De dames er samen op uit, de heren op zwier. Een foto die zoveel vreugde en plezier uitstraalt 🍀❤️ 3 mooie mannen volledig in het nu-moment.

Maurice, rust zacht.
Troost en sterkte aan Leen, de kinderen, kleinkinderen en familie.
Dat deze dag en jullie liefde voor elkaar jullie troost en extra verbinding mag bieden.

Veel liefs
Stef_Angel

23/07/2026

23.07.2026

Vandaag zijn Stefaan en ik 15 jaar getrouwd. Het voelt dubbel zo lang aan alsof ik nooit iets anders heb gekend.

We zijn bij toeval - al geloof ik daar niet in ;-) – op dezelfde plek op vakantie als toen we onze eerste huwelijksverjaardag vierden.

Na vier jaar samen vonden we destijds dat het tijd was om elkaar het jawoord te geven. Een tweede relatie waarin we allebei ontdekten hoe mooi het is wanneer twee mensen elkaar écht vinden. Hoe je elkaar kunt aanvullen, dragen en liefhebben. Gewoon... thuiskomen bij elkaar.
En wat een feestje we gaven. Door ons drukke activiteiten wilden we een feest met vrienden en familie waar we lang zouden over napraten.

Maar net zoals zijn verjaardag beseft Stefaan dit niet meer.
Dat lukt al enkele jaren niet meer.
Maar elk jaar glimlachte ik erom en vond het ok, maar deze week is het toch iets pittiger. Het doet pijn om iemand zo ver van zichzelf te zien staan.
Ook hier op vakantie is er amper context. Soms is hij heel ver weg. Zo ook vandaag. En dan... ineens...kijkt hij me aan met die zachte blik. Heel even. Een paar tellen maar. Alsof ergens diep vanbinnen nog iets herkent wat woorden allang niet meer kunnen zeggen. Die momenten zijn zeldzaam geworden. Maar ik koester ze. Want ze herinneren me eraan dat liefde soms geen uitleg meer nodig heeft.

Het doet pijn… toch moeten we door.
Omdat de liefde die we kenden ons de kracht geeft.
Omdat de 19 jaren dat we elkaar kennen niet zomaar verdwijnen.
Ze zitten in duizenden herinneringen.
In een leven dat we samen gebouwd hebben.
In een liefde die vandaag een andere vorm heeft gekregen.
Vaak huil ik om wat verdwenen is.
Dan weer glimlach ik om wat geweest is of kijken we elkaar met lieve oogjes aan, zoals mijn vriendin onlangs zei. “Je kijkt nog steeds naar Stefaan zoals ik jullie liefde 19 jaar geleden heb mogen meemaken.”
Ja, want ik zie nog steeds een lieve man. Niet meer mijn bolleke. Niet meer mijn Stefaan. Maar ik zal er altijd voor hem zijn. Hij heeft me zoveel gegeven. Jonas, Stefaan en ik hadden het goed thuis en daar zorgde hij voor. Daarom zal ik er altijd voor hem zijn. Niet uit plicht. Maar uit liefde. Een liefde die al enkele jaren zorg geworden is. En misschien is dát wel de diepste betekenis van "in goede en kwade dagen".

15 de huwelijksverjaardag.
Samen en toch alleen.
Glimlach en een traan.
Vaak allebei tegelijk.
Koesteren en dankbaarheid.
Zo zou ik het noemen.

19/07/2026

Vandaag én vertrokken op reis én er is er eentje jarig! Bolleke is 66 jaar!
Maar niet zomaar op reis.
Samen met vrienden die zonder aarzelen zeiden:
"Kom je niet mee? Je moet er écht eens uit, Angèle – zoals ze me noemen. We doen dit samen."
Wat een geschenk is dat. Merci Patrick & Laurence.
Niet alleen voor mij.
Ook voor Stefaan.
Want ook nu nog kan hij genieten van de omgeving, van samen op stap zijn.
Van de kleine belevingen die de dag kleuren voor hem.
En ik...
ik krijg ademruimte. (Nu nog niet 😁 wél als we aankomen 🙏)
Niet omdat de zorg wegvalt.
Maar omdat ze even gedeeld wordt.
Misschien wordt dit de laatste reis in deze vorm. Misschien ook niet. Dat weet niemand.
Daarom kijk ik naar wat er vandaag wél is en de kans die ik krijg dit te beleven.
Een man die ondanks alles nog altijd kan glimlachen.
Twee harten die geleerd hebben dat liefde niet verdwijnt wanneer ze van vorm verandert.
Vrienden die ons dragen.
Dankbaar. Voor wat was. Voor wat is.
En voor iedereen die ons in dit avontuur mee helpt dragen.

Dankjewel voor al zijn verjaardagswensen. Geen 'grand diner' maar wel leuk 'on the road' & buiten genieten.
Hij ging alles delen 🤭😁

18/07/2026

Verlof begint… Mezelf gisteren eerst nog een Stressformatting bij Maaike Decock Tarayogini gegund. Al gaat het een beetje beter, komt er wat meer balans in mijn ‘ik’, ik blijf me deze therapievormen gunnen. Ze zijn nog steeds noodzakelijk. Zéker wanneer het even beter gaat. Want ik wil verder bouwen aan mijn tempel.
Niet telkens opnieuw beginnen wanneer het stormt.

Maaike zei dat ik veranderd ben tegenover half jaar geleden. Niet omdat ik minder emotioneel ben – integendeel, ik durf zelfs méér te voelen. Maar omdat er meer observatie gekomen is. Ik kan nu soms zeggen: "Ik merk dat mijn verlatingsangst opspeelt."
Een half jaar geleden nam die angst mij over. Nu kijk ik er af en toe al naar. Therapeutisch een wereld van verschil. Maar ik ben er nog niet…

Ik schreef zo vaak over verlies het afgelopen jaar.
Nu zou ik eerder durven spreken over ‘verbreding’.
Mijn wereld is niet kleiner geworden. Ze is anders geworden.
Er zijn onverwacht mensen binnengewandeld die mee een stukje van mijn verhaal zijn gaan dragen - het mooiste cadeau dat dit moeilijke pad me tot nu toe gegeven heeft.
Ik begrijp ook steeds meer waarom ik zoveel schrijf én wil delen.
Niet om antwoorden te vinden. Noch te geven. Maar om mezelf onderweg niet kwijt te raken.
Schrijven is net zoals dansen voor me is: bewegen, ademen, ruimte maken.

In het begin van mijn teksten ging het vaak over: "Hoe overleef ik dit?"
Daarna werd het: "Hoe kan ik blijven zorgen?"
Vervolgens: "Hoe vind ik mezelf terug?"
En de laatste weken steeds vaker iets anders: "Hoe wil ik leven?"

Ik begin stilaan niet meer uitsluitend te reageren op wat de ziekte van Stefaan met me doet. Ik begin opnieuw keuzes te maken vanuit mezelf, vanuit Angélique.
Ik schreef vaak:
"Ik wil terug de Angélique van zes jaar geleden worden."
Ik denk eigenlijk niet dat dat gaat gebeuren.
De Angélique die nu aan het ontstaan is, heeft iets wat die van zes jaar geleden nog niet had.
Ze wist nog niet hoeveel liefde ze in zich had.
Ze wist nog niet dat ze een man met jongdementie vijf jaar lang zou dragen.
Ze wist nog niet dat ze zichzelf helemaal kwijt kon raken... én zichzelf terug zou vinden.
Ze wist nog niet dat liefde zoveel vormen kent.
Ze wist nog niet dat haar lichaam haar ooit zou dwingen om te vertragen.
Ze wist nog niet dat ze anderen zou leren wat co-regulatie, zenuwstelsel, verdriet en zachtheid betekenen.
De Angélique van vandaag heeft veel verloren. Maar ze heeft ook iets gewonnen wat je niet kunt kopen, niet kunt studeren en niet kunt plannen.
Levenswijsheid.
"Ik zit in mijn mooiste transformatieperiode." Zo schreef ik het in één van mijn vorige teksten.
Misschien is dat wel mijn grootste les van deze periode: niet wachten tot ik breek om voor mezelf te zorgen. Maar mezelf blijven voeden terwijl ik groei.

Fijne vakantie, Angel
Benieuwd wat je vakantie je zal brengen, wat rust met je zal doen en hoe een andere omgeving je eindelijk weer eens zal inspireren.
ENJOY, Angel 😘

16/06/2026