Our Notebook - samen op avontuur

29/05/2026

Een dansende mantelzorger
Een mantelzorger die danst

Vandaag, deze tijd, exact 2 weken terug, vrijdag van het Hemelvaartweekend:

TOPDAGJE
want van 9u tot 21u in de sporthal gerepeteerd voor PUUR - onze dansafsluiter van ons dansseizoen 2025-2026
Wat had ik die dag genoten van het voluit dansen, repeteren, verbeteren, mijn dansers rondom mij, mijn crew die alles weer opbouwde voor ons
TOPDAGJE

Maar...
zaterdag voelde voor mij ineens heel anders.

Op maandagochtend, na het Hemelvaartweekend - en dus na het optreden van zaterdagavond - schreef ik onderstaande tekst van me af. Ik wachtte op enkele foto's van onze fotograaf om hier te delen.
Dat gaf me meteen ook de tijd om de emoties te laten bezinken en inzichten op te doen. Ik heb niks aan mijn tekst gewijzigd, noch mijn standpunt veranderd :-) wel is er een rust bij me binnengekomen om te aanvaarden wat het met me gedaan heeft.

Lees en voel
Een danser die creëerde en via choreo's haar verhaal wou vertellen op de dansvloer samen met haar dansers.

"Maandagmorgen 18 mei 6u
Genietend nog van de stilte, potje koffie…

Terugkijkend naar filmpjes van afgelopen zaterdagavond
Toonmoment met Dance-Crush.
Geen show, wel een optreden als afsluiter van ons dansjaar.
Afronden van een dansjaar… om eigenlijk volgende week al verder te gaan met de dansvoorbereidingen van ons Halloween Event VIII

Maar ik huil. Traantjes... Ik zie mezelf gewoon totaal niét in mijn kracht op de filmpjes. Al was het repetitieweekend zó top! PUUR genieten was het! Toch kwam op de dansavond zelf de weerbots…

Nummers die ik creëerde afgelopen maanden doorheen het dementieverhaal, vanuit mijn emoties van vreugde alsook van verdriet, vanuit rouw en donkere maanden waarin ik mezelf kwijt was. Emoties die me allemaal inspiratie gaven maar me bovenal uit die donkere maanden lieten klimmen. Deze wou ik zo graag meedansen.
Maar dan zie ik... alsof ik alles gaf tijdens het creëren en het oefenen. Want wat was het een leuke aanloop naar PUUR. En misschien moet ik dát wel onthouden om me terug goed te voelen. Maar op PUUR zelf? Mijn eerste nummer was het sterkst. En dan zie je gewoon de energie wegvloeien...
Alsof ik weerbots kreeg van alles van de afgelopen jaren en niet meer kon... De laatste loodjes.

Hoe dans me overeind houdt én tegelijk toont hoe zelfs daar de vermoeidheid zichtbaar wordt.
De impact op mijn lichaam en zenuwstelsel was ineens zo zichtbaar voor mij in de filmpjes. Ik heb het er moeilijk mee om er letterlijk mee geconfronteerd te worden. Je voelt het natuurlijk wel, maar je blijft gaan. Maar het écht op camera zien? Een klap in mijn gezicht, dat moet ik zeggen.

En toch... tegelijk zo dankbaar meegedanst te hebben. “Ik kan nog mee”, zegt men dan. Maar het is een verschil tussen mee kunnen en me écht krachtig voelen.
Gaat echt alles zo dubbel blijven in dit dementieverhaal?
Ga ik echt blijven wisselen in emoties, mentale en enorm fysieke pijnen hebben zolang ik in dit verhaal zit?
Wat komt erna?
De grootste klop?
Ja, die verwacht ik nog.

Da's de keerzijde van wie ik ben: blijven lachen, met een traan ertussen, blijven dansen met alle pijn. Want het is één van de medicijntjes om me wat gelukkiger te voelen. Want dansen met iedereen die ik graag zie, met iedereen die me uitdaagt om voor hen sterke choreo's te maken, voor iedereen die achter me staat, is gewoon een kracht en liefde die me trekt uit mijn verhaal.
Slechts één iemand zag hoe ik mezelf aan het uitdagen was doorheen de pijn en energie om toch PUUR voor mezelf tot een mooi einde te brengen.
Toch heb ik zoveel tranen om te zien hoe ik gewoon... weggleed gedurende de voorstelling. En nee, niet om compassie te vragen wel om de rauwe realiteit te zeggen.

Ben ik zwakker geworden? Kan ik het niet meer? Nee, dat denk ik niet want ik zie wat ik zie wanneer ik les geef. Wél dat mijn lichaam eindelijk toont wat het al veel langer draagt.
Mensen zeggen vaak:
“Jij blijft maar doorgaan.”
“Je ziet er goed uit.”
“Je staat daar nog tussen je dansers.”
En ja… ik sta daar nog. Maar niemand ziet hoeveel energie het kost om recht te blijven terwijl je zenuwstelsel al maanden in overleving staat.
Dansen geeft me leven. Maar zelfs daar zie ik nu wat roofbouw doet. Alsof mijn lichaam zegt:
“Ik wil nog wel… maar draag mij nu ook eens.”

Ik stelde me afgelopen week de vraag: "Ga ik ooit weer normaal in het leven kunnen of durven staan? Komt dit terug of pleeg ik echt mee roofbouw op mijn lichaam door overeind te moeten blijven staan in de zorg voor bolleke?" En dat kwam PUUR me nu ook zo mooi tonen.

Mogelijks breekt er nu een moment aan waarop ik minder zélf meedans en meer focus op creëren. Niet omdat de passie weg is. Net niét! Maar omdat luisteren naar mijn lichaam óók een vorm van liefde is, als leren kiezen waar mijn energie nog naartoe mag.

Damn, het doet pijn dit allemaal te voelen, te zien op camera, te beleven op de dansvloer en mezelf ook te zien veranderen in het dementieverhaal van Stefaan. De impact op mijn mentale en fysieke gezondheid. Al blijft ze lachen, al blijft ze dansen, al kent ze zoveel liefde.

Mantelzorg zie je niet altijd aan iemand. Soms zie je enkel iemand die blijft lachen, werken, zorgen, creëren en doorgaan. Maar achter die glimlach zit soms een lichaam dat al maanden probeert te overleven. En toch…
ik blijf dansen. Omdat dans me eraan herinnert dat ik leef. Omdat ik via dans een verhaal kan vertellen en anderen inspireer. Net zoals hier mijn verhaal vertel en nog zoveel zal vertellen. Dat is wie ik ben en dat is wat ik hier kom doen.
En misschien is dat vandaag genoeg: blijven bewegen op mijn eigen ritme, met zachtheid voor wat mijn lichaam al zo lang draagt."

En om het vandaag, op dit eigenste moment, met de emoties en mooie momenten van de afgelopen 2 weken bovenstaande tekst af te ronden:
ja, ik vind de foto's mooi :-) Ik begrijp wat me gezegd werd 🥰
Ik zie de pijn op mijn gezicht, maar ik zie ook foto's met een glimlach omdat ik me gesteund voelde.
Ik zie ook welk sterk lichaam ik heb, waardoor ik overeind kan blijven staan.
Dankjewel Provost voor de mooie foto's - momenten vastgelegd op de lens die tonen dat het weer een topeditie was "PUUR 2026"🥰🥰

15/04/2026

Lees het volledige artikel hier 👉
https://www.demorgen.be/nieuws/alzheimerexpert-na-diagnose-mauro-pawlowski-de-jongste-patient-was-nog-maar-17-jaar%7Eb44a9db4/?utm_medium=Social&utm_source=Facebook =1776068074

Het goed dat bekende mensen zoals Mauro Pawlowski hun diagnose delen, vindt Bart De Strooper (KU Leuven). 👉 Lees het interview via de link in de reacties.

15/04/2026

Hmhm...

In Vlaanderen en Brussel zijn er zo’n 4500 mensen met jongdementie.

12/04/2026

Vandaag samen met Stefaan Angélique Taelman doorheen ál zijn foto's aan het gaan.
Allee... toch al een deel want gaat over dúizenden foto's🙈

Een aantal van vóór onze ontmoeting, als vanaf 2007 tot nu....
Hij herinnert zich het meeste. Andere dan weer niet. Hangt af van de betekenis voel ik.

Voor mij enerzijds 'leuk' met hem dit samen te doen. Anderzijds, elk moment dat ik dit zal doen, betekent ook de laatste keer met hem door zijn foto's... 💫🌸 maar hartverwarmend en heel veel lachen ❤️‍🩹

Dit weekend exact 19 jaar geleden dat ik mijn eerste dansspektakel gaf.

Wat een jonkie ik was 🤭 én zalig om die dansertjes van toen te zien 🤗🥰 Een kleine greep uit de herinneringen van toen.

Ja, ik kijk even terug, want ook dat maakt deel uit van mijn proces in mijn jongdementieverhaal met Stefaan 💫❤️‍🩹
Maar ik wil terug toelaten om vooruit te durven kijken naar de toekomst, zoals Stefaan me deze middag ook zei 🌸 Foto's zijn onze tool om beetje te kunnen communiceren over het verhaal waar we nu in zitten 🙏

09/04/2026

Mooi initiatief, dankjewel 🤗🥰

En chance da Stefaan zo goed kan snijden! 😁 "Iedereen moest nogal kijken" 😉😄

08/04/2026

Leerrijk
Boeiend
Lachen
Twinkel
Traantje

27/03/2026

Dinsdagavond...
Liepen jullie ook zo moe? :-)

Doodop samen met bolleke gaan slapen...
Hij direct oogskes toe, ik hem aanstarend...
"Bolleke? Weet je nog?"

Mijn vertrouwde zinneke, al 19 jaar.
Te pas en te onpas haalde ik doorheen de jaren herinneringen op ☺️ aan onze eerste ontmoetingen, hoe we verliefd werden, onze uitstapjes... Zo ook gisterenavond in ons bedje.

De laatste maanden waren emotioneel heftig. Ikzelf zat ‘in het donker’ en bolleke had het zelf ook moeilijk en liep heel onrustig en verward vaak. Hij is sinds een maand weer rustiger, meer in het moment, gaat enorm op in zijn kleuren maar veel andere vaardigheden verdwijnen of kennen geen context meer. Apraxie valt steeds meer en meer op. Bepaalde objecten weet hij niet meer waarvoor ze dienen, zelfs niet deze die hij dagelijks in de hand nam.



Met óns verhaal - én dat van lotgenoten en meer (want gelukkig krijgt dementie meer aandacht) - kroop ik emotioneel in ons bedje en wou ik nog 'praten' met Stefaan. Wat eigenlijk héél moeilijk nog is - soms krijg ik eens een glimp, heel kort.

"Bolleke, weet je nog toen ik bij jou thuis kwam om mijn muziek te bewerken voor de eerste show?"
"Hmmm", met zijn oogskes toe :-)
"Da’s 19 jaar geleden. En dat je vanalles op tafel zette om me lang genoeg bij jou thuis te houden en er een aperomomentje van te maken?"
"Hmmm, ja"
"En onze eerste kus? Weet je nog waar?"

En zo bleef ik even doorgaan, even maar... want hij wou slapen :-) :-D
Ik gaf hem een knuffel en een kus op zijn voorhoofd en zei opnieuw zoals zo vaak: "dankjewel voor alles. Je hebt me zoveel geleerd en gegeven. Ik zal je altijd graag zien en voor je blijven zorgen. Dat weet je hé"
"Hmmm" :-)

Ik ben dankbaar dat Stefaan en ik zoveel samen mochten beleven. Bewust beleven. Ook onbewust wandelden we door het leven – dat is gewoon zo :-) - maar ik wist wél welk geluk me overviel 19 jaar geleden en dat we er altijd zouden zijn voor elkaar. Ik nam het niet voor evident wat ik kreeg. We waren een serieuze tandem, ons projectjes en ideeën waren dezelfde, we voelden van elkaar wanneer de ander ons nodig had, het was gewoon hij & ik. En als we opgingen in onze taak binnen de dansschool, dan was het elk voor zich :-) :-D :-D
Hij was mijn beste maatje tot meneer Alzheimer binnenwandelde 5 jaar geleden - en eigenlijk al eerder... want ineens de laatste 10 jaar kregen we 'clashes' die ik niet kon plaatsen. Dan denk je dat dat er ook bij hoort, zeker? Niet verder stilstaand dat we dat eigenlijk niet op dat niveau gekend hadden zulke discussies of reacties.

Sinds 2 jaar neemt die Mr. Alzheimer mijn Stefaan teveel over en we hebben die niet gevraagd hier te komen wonen. We hadden het goed genoeg zo onder ons. Maar het is nu zo... en we leren er het beste van te maken. Het grote geluk is dat Stefaan een heel mooi karakter heeft en rustige man is. Die deze week zelfs voor de eerste keer "dankjewel" zei nadat hij uit de badkamer kwam. Hij weet en voelt welke inspanningen ik doe, al laat hij blijken dat hij niet weet waar hij door gaat - terwijl hij het op andere momenten duidelijk benoemt of me vraagt naar mijn toekomst. Dan raak ík verward :-) "Gekke" ziekte die dementie... en je kan alleen maar meewandelen in die rollercoaster.

Stefaan gaat naar het dagcentrum maar toch hou ik hem graag ook eens een paar dagen per week rond mij hier thuis. Omgekeerd moet ik ook wel zeggen dat het me ook énorm deugd doet eens alleen thuis te zijn of te leren alleen activiteiten doen. Het is allemaal zo dubbel. Maar ik leer het. Dankzij de vele mooie mensen rondom mij.

Wat voelde ik dinsdagavond toen ik naar hem staarde?
De liefde die er was — en er nog altijd is maar in een andere vorm…
Het stille verdwijnen van stukjes van wie Stefaan was…
Proberen verbinden met iemand die langzaam door je vingers glipt… en toch blijft het pure verbondenheid.
Anders dan vroeger, ja.
Minder woorden.
Minder gedeelde herinneringen.
Maar het is er nog.
Op een andere manier.
En ik voel dat. Ik wil het Stefaan ook nog laten voelen. Rust geven en vertrouwen dat ik er ben... maar ook tegelijk langzaam aan mijn pad weer bewandel zoals Stefaan het me ooit gezegd heeft 🍀💙

Dit van me afschrijven, anderen bewust maken, mezelf helen door te schrijven,
neemt het verdriet niet weg
maar het geeft me wel iets wat niemand me kan afnemen:
een echte, gedeelde geschiedenis.

Ik weet dat mijn zorg, mijn aanwezigheid, zelfs dat kleine ritueel van “dankjewel voor alles” blijft binnenkomen bij Stefaan ook al kan hij het niet meer verwoorden zoals vroeger.

08/03/2026

02/03/2026

Mijn zenuwstelsel staat continu aan.
Stilte voelt niet meer als rust, maar als leegte.
Leegte voelt als verlies.
Verlies triggert paniek.
Paniek zoekt verbinding.

Mijn therapeuten zeggen: dat is geen zwakte.
Dat is een overbelaste regulatie.

Afgelopen weekend ging Stefaan voor het eerst logeren bij zijn zus.
Een kans voor mij om even af te koppelen.
Ik heb die ruimte al een tijd nodig.
Maar wat was het confronterend.

Ik merkte hoe moe ik eigenlijk ben.
Hoe moeilijk ik nog kan meestromen in vreugde of lichtheid wanneer ik uitga.
Ik doe mijn best. Ik blijf ingaan op uitnodigingen omdat ik weet dat blijven bewegen de enige weg vooruit is.
Maar het gaat niet vanzelf.

Ik leef al jaren in hyperwaakzaamheid.
Mantelzorg + relationeel verlies + onzekerheid = een systeem dat geen veilige “uit-stand” meer kent.

En dan komt stilte niet als ontspanning binnen, maar als
– onveilig
– confronterend
– ontregelend

Dit gaat niet over karakter. Dit is fysiologie.

Plots huilen in de zon, zoals afgelopen woensdag.
Uitkijken naar de eerste zonnestralen en dan… BAM. Traantjes.
Of overspoeld worden tijdens de dansles, of in een pauzemoment thuis. Instant.

Dat wijst niet op zwakte.
Het wijst op langdurige stress, chronische waakzaamheid, te weinig echte ontlading.

Ik weet dit.
Ik heb het geleerd in opleidingen, workshops, in 24 jaar ervaring.
Maar bij jezelf heb je blinde vlekken.

En als je dan eerst crasht bij iemand die het zelf niet kon dragen,
die er geen ruimte meer voor had… dan laat dat sporen na. Ook dat doet nog pijn. 💙

En toch.
In de donkerte van de afgelopen maanden, in mijn stuk, mijn proces, mijn groei naar zelfliefde en zelfzorg, zie ik ook waarom dit jaar gelopen is zoals het gelopen is.

Dit is een proces van inner strength.
Van groei.
We komen hier anders uit. Mooier allicht. Sterker.
Elk op zijn tempo. Wanneer we er klaar voor zijn.

Een zonnestraal zoals vandaag helpt :-)
Maar positiviteit vasthouden lukt nog niet altijd.
Al ben ik niet meer de Angélique van een maand geleden.
Ik zie de kleine stapjes. Al zijn ze heel klein. Muizenstapjes 💙

Mijn systeem zit vaak in ófwel hyper (aan, alert, dragen, zorgen)
ófwel in collapse (tranen, leegte, “ik kan dit niet”).

Wat ik nu doe — gesprekstherapie, ademwerk, affirmaties, massages, healings — is exact wat nodig is.

Maar regulatie bouw je traag op.
Niet in dagen, noch in weken.
En zeker niet na jaren zorg.

Dus wanneer ik zeg: “Dat lukt me niet na één keer,”
dan is dat geen falen. Dat is realistisch. Dat proberen mijn therapeuten me althans weer te doen herkennen.

Ik was vroeger graag alleen.
Door mijn job sta ik altijd tussen mensen, groepen.
Alleen-zijn was opladen.
Nu niet meer. Het maakt me eerder bang.

Ik heb nooit van iemand willen afhangen.
Maar ik heb wél iemand naast mij nodig. 💙
Niet uit afhankelijkheid, maar uit verbondenheid.
Dat is een belangrijk verschil.

Mocht ik iemand begeleiden zoals ik er nu bij loop, dan zou ik zeggen:
“Kind, herpak je.”
“Kind, laat los.”
Maar wanneer je er zelf middenin zit, is het verdomd moeilijk.

Ik mis mijn beste maatje. 💙
En tegelijk wil ik niet afhankelijk worden van dat gemis.

Wat ik eigenlijk mis — zoals mijn therapeuten het benoemen —
is regulatie.
Bedding.
Co-regulatie.
Iemand die mijn zenuwstelsel helpt kalmeren.
Dat is niet romantisch. Dat is biologisch.

Ik ben dankbaar voor de mensen rondom mij.
Voor wie ik kan bellen.
Die me opvangen, spiegelen, inzichten geven.

En toch zit ik in een situatie waarin ik vooral zorgend ben.
Waar mijn emotionele energie vooral naar buiten stroomt.
Dat creëert leegte.

Ik wil mezelf kunnen dragen.
Ook wanneer niemand mij even draagt.
Niet omdat ik niemand nodig wil hebben.
Maar omdat ik mezelf niet wil verliezen wanneer het stil wordt.

Ik vind deze versie van mezelf moeilijk. Dat alleen is al een battle.
Ik wil terug naar de Angélique van zes jaar geleden. Het komt... met muizenstapjes.

Sinds de feestperiode voel ik me in een zwakke fase.
Mijn therapeuten zien dat anders.

Zij zeggen dat ik net goed bezig ben.
Omdat ik hulp toelaat.
Omdat ik reflecteer.
Omdat ik tools gebruik.
Omdat ik bewust wil groeien.

Ik zit niet in een zwakke fase.
Ik zit in een 'ontreguleringsfase' na jaren draagkracht.

Mijn systeem is aan het herstellen —
voor zover dat kan terwijl ik nog midden in het verhaal sta.

En herstel voelt eerst als chaos.
Niet als rust.

Liefs en geniet deze week van de zonnestralen
Angel

P.S. voor wie vertrouwd is met het zenuwstelsel: mijn verhaal is wat er gebeurt wanneer de nervus vagus langdurig onder druk staat.
Ons systeem blijft in waakstand en vindt de uit-knop niet meer vanzelf terug.
Ik ervaar het nu niet als therapeut, maar als mens.
Wil je hier meer over weten, zoek alvast eens 'polyvagaal theorie' en 'nervus vagus' op 🍀