29/05/2026
Uit het leven van elke dag.
Waar denk ik aan?
Ik overdenk mijn week en mijmer even.
Een meisje uit het zesde nam me deze week in vertrouwen. Nadat ik tijdens de les bij haar ging, en zei:”ik zie dat je energie anders is dan anders. Weet dat ik hier ben als je er over wil delen”… na de les, toen iedereen weg was en de klas leeg, op ons twee na, kwam ze mij vertellen dat ze net voor het eerst haar maandstonden had gekregen. We praten er even over, en ze verdween weer glimlachend… haar energie was weer zoals gewoonlijk.
Twee uur daarna, heb ik de kindjes van het derde leerjaar. Eentje komt me direct vragen: “juf, mag ik jou straks iets vertellen?”
Ik zeg:”uiteraard! Je bent altijd welkom!”
Ze komt me vertellen dat haar poes bij de veearts is, dat ze bang is dat ze gaat sterven.
Ze wringt zich in mijn armen. Ik knuffel haar en zeg dat ik haar verdriet begrijp.
Op het eind van de les, vertelt ze mij:”ik ben thuis al iets aan knutselen voor jou, voor op het einde van het schooljaar…”. Ze glimlacht trots.
Ik zeg haar hoe fijn ik dat vind…
Tijdens de wandeling met de klas om vuil te rapen - naar aanleiding van de les plastiekafvalberg - zoekt ze de hele tijd mijn hand. Haar handje in mijn hand. Langs de andere kant komt een meisje mijn hand opzoeken, die ooit gepest geweest is, en waar ik samen met de klas rond gewerkt heb.
Ik heb geen onderwijsdiploma - wél een pedagogisch diploma - en ik heb geen Zedenleer diploma. Maar ik zie wél het belang van de vakken Levensbeschouwing. Het zijn de momenten waarop kinderen niet het gevoel hebben te moeten presteren, waar ze volledig zichzelf kunnen zijn met alles wat er is.
Misschien dat mevrouw de minister hier ook even rekening kan mee houden?
Ann
Oa juf Zedenleer (naast nog enkele andere jobs)
