YoucANN, Balei 3, Sint-Lievens-Houtem (2026)

14/06/2026

Vandaag is het vaderdag, en ik weet totaal niet waar mijn eigen vader is. En of hij mij ooit in dit leven nog wil zien? Als klein meisje was dat een enorm gemis. Die veilige vaderschoot. Als volwassen vrouw moest ik vaak mijn mannelijke kant aanspreken en dat vroeg vaak veel extra energie van mij. Ondertussen heb ik dat stuk wel geheeld en kan ik mijn vader eren voor het feit dat ik doorheen hem het leven kreeg, ook al was mijn vaderlijke bedding er niet. Ik kan ondertussen alles wat gebeurd is loslaten en het vanuit spiritueel oogpunt bekijken, zonder dat ik ga bypassen. Ik had daarvoor eerst alle boosheid en verdriet diepgaand te doorvoelen.
Ook op de vader van mijn kinderen was ik vaak boos en verdrietig omdat ik het graag anders had gezien. Maar ook dat had ik los te laten.
In plaats van te treuren dit weekend, heb ik me ondergedompeld in de liefdevolle energie van onze prachtige vrouwengroep. Ik heb diepe verbinding opgezocht, ik ben erg kwetsbaar kunnen zijn, ik heb zoveel liefde ontvangen, we hebben zoveel gedanst, gelachen, gehuild, geknuffeld, gekoesterd en ook geheeld. Ik heb misschien veel gemist in dit leven, maar ik voel me zo rijk en dankbaar om wat ik wél heb. Ik heb dit leven vorm kunnen geven op mijn eigen mooie unieke manier. Met blutsen en builen, maar oh zo mooi….

Ann

14/06/2026

Lieve vrouwen, ik kom net terug van een geweldig vrouwenweekend met onze vrouwengroep. My feminine energy is zo voelbaar momenteel en mijn hart stroomt over.
Deze energie nemen we ook mee op de vrouwendag die ik organiseer bij mij thuis op zaterdag 11 juli. Ik heb nog maar drie plekjes vrij. Wie er graag nog bij is… shoot!

10/06/2026

Welkom! Welkom! Welkom! 🤗

10/06/2026

Uit het leven van elke dag. Deze ochtend mij kunnen uitslapen omdat ik onverwachts een vrije dag heb. De pedagogische studiedag gaat over een onderwerp waar ik niet mee te maken heb, en dus mag ik van mijn directie een half dagje thuis blijven. Wat een cadeautje.
Ik neem me eerst een uitgebreid schuimbadje, zomaar overdag omdat het kan. Wat een cadeautje.
Ik maak met de mannies een wandeling in het veld en de zon breekt door de wolken. De margrieten staan nog steeds in volle bloei. En ik heb onderweg een leuk gesprek met een man die er ook wandelt met zijn hondje. Wat een cadeautje.
Ik hoor op de radio dat de uitvaart van Margriet is geweest en dat haar dochter een toespraak deed. “Ik kom er wel, want ze heeft me goed opgevoed” zegt ze. Wat een mooie, sterke afscheidswoorden. Ik denk dat elke mama die erkenning wel graag eens wil ontvangen. En liefst niet alleen op haar begrafenis. Maar hoe mooi van Celine. Wat een cadeautje.
Daarna de schouwing voor mijn herkeuring. De rijen auto’s staan tot op straat aan te schuiven. Er zijn zeker 40 auto’s voor mij. Ik rij langs de achterkant en vraag naar ‘de chef’ en ik leg hem uit dat de herkeuring enkel voor mijn banden is die moesten vernieuwd worden, en vraag vriendelijk én met een grote glimlach of hij alsjeblieft even wil nakijken of het in orde is. Ik toon mijn nieuwe autobanden alsook de factuur. Ik mag direct door. Ik ben op 7 minuten weg ipv uren te moeten aanschuiven. Wat een cadeautje.
Ik rij door naar de garage waar ik mijn afspraak voor mijn onderhoud ga maken. Ik zeg tegen de man dat mijn voorste banden ook wel erg plat staan en dat ik - als vrouw - dat niet ao makkelijk vind om dat zelf te regelen. Hij komt me met de glimlach helpen en zorgt dat ik weer veilig kan verder rijden. Ik moet er ook niets voor betalen. Wat een cadeautje.
Ik kom thuis met mijn boodschappen en word verwelkomd door mijn kwispelende hondjes, die altijd blij zijn om te zien. Wat een cadeautje.
Ik besef dat het leven gewoon één groot cadeau is. En ja, ook ik heb moeilijke dagen, maar als er iets is dat ik geleerd heb, is het om altijd op zoek te gaan naar de kleine mooie dingen. En dat heeft me al zoveel mooie cadeautjes opgeleverd.

05/06/2026

Als je in Napels een blousje vond met de kleur van je ogen…. 🩵

29/05/2026

Uit het leven van elke dag.

Waar denk ik aan?
Ik overdenk mijn week en mijmer even.
Een meisje uit het zesde nam me deze week in vertrouwen. Nadat ik tijdens de les bij haar ging, en zei:”ik zie dat je energie anders is dan anders. Weet dat ik hier ben als je er over wil delen”… na de les, toen iedereen weg was en de klas leeg, op ons twee na, kwam ze mij vertellen dat ze net voor het eerst haar maandstonden had gekregen. We praten er even over, en ze verdween weer glimlachend… haar energie was weer zoals gewoonlijk.
Twee uur daarna, heb ik de kindjes van het derde leerjaar. Eentje komt me direct vragen: “juf, mag ik jou straks iets vertellen?”
Ik zeg:”uiteraard! Je bent altijd welkom!”
Ze komt me vertellen dat haar poes bij de veearts is, dat ze bang is dat ze gaat sterven.
Ze wringt zich in mijn armen. Ik knuffel haar en zeg dat ik haar verdriet begrijp.
Op het eind van de les, vertelt ze mij:”ik ben thuis al iets aan knutselen voor jou, voor op het einde van het schooljaar…”. Ze glimlacht trots.
Ik zeg haar hoe fijn ik dat vind…
Tijdens de wandeling met de klas om vuil te rapen - naar aanleiding van de les plastiekafvalberg - zoekt ze de hele tijd mijn hand. Haar handje in mijn hand. Langs de andere kant komt een meisje mijn hand opzoeken, die ooit gepest geweest is, en waar ik samen met de klas rond gewerkt heb.

Ik heb geen onderwijsdiploma - wél een pedagogisch diploma - en ik heb geen Zedenleer diploma. Maar ik zie wél het belang van de vakken Levensbeschouwing. Het zijn de momenten waarop kinderen niet het gevoel hebben te moeten presteren, waar ze volledig zichzelf kunnen zijn met alles wat er is.

Misschien dat mevrouw de minister hier ook even rekening kan mee houden?

Ann
Oa juf Zedenleer (naast nog enkele andere jobs)

25/05/2026

Deze ochtend,
weinig plannen,
een groot stuk van de dag
ligt nog vrij blanco voor mij.
Leeg…
en dan durven er al eens gedachten binnen sluipen…heel veel gedachten.

Ik observeer deze dan;
dat is vaak erg interessant
Soms zijn deze wat je zou noemen “positief”
en soms zijn deze minder opbouwend.
Op zich geloof ik niet eens in positief
en negatief, want ook dat zijn gedachten,
en dan nog eens polariserende en
ook nog eens veroordelende gedachten…

Deze ochtend kijk ik mijn telefoon na
en plots komt een berichtje binnen,
zomaar,
uit het niets,
van een lieve collega.

“Hey Ann, hoe gaat het met jou?”

De vraag komt binnen. BAM! 💥
Ik vind zelfs niet direct een antwoord.
Ik sta verstomd…
Ik denk: “ik weet het eigenlijk niet zo goed
hoe het met mij gaat.”

Eerst komen er extra nieuwe gedachten.
“Amai, iemand die echt interesse heeft in hoe het mij gaat?”
Want na 4 jaar single,
mis je soms wel wat gezelschap.
Al zal dat voor mij nooit dé reden zijn
om opnieuw iets te starten…

Maar opnieuw naar de vraag,
want er zijn méér lagen...
Het lijkt even of de vraag mij opnieuw brengt
naar mijn gevoel.
En ik ben er blij om.
Of het nu “goed” of “niet goed” gaat,
(By the way: ook daar geloof ik niet in, het gaat gewoon zoals het gaat)
maar los daarvan: het is zo belangrijk
dat iemand ons dat af en toe vraagt.

We zitten zo vaak vast in onze gedachten,
dat ons voelen verdwijnt.
Dat we contact met ons lijf verliezen.
En ik heb dat zélf nog erg weinig,
en ik help nét erg vaak anderen
om dat contact met hun voelen terug te vinden,
maar ik besefte net dat ook ik
af en toe iemand nodig heeft die me
die simpele vraag stelt…
Dat is zo belangrijk!

Laten we elkaar erg vaak die vraag stellen.
En aan diegene die de vraag ontvangt:
het gaat er vaak niet eens om of het “goed” of “minder goed” gaat, het gaat er gewoon om dat je VOELT! En uit je hoofd zakt naar je lijf…
En vooral dat je weet dat er iemand oprecht
bezorgd is om jou en wil weten hoe het met jou gaat… hoe mooi is dat!

Bij deze dus, mijn vraag aan jou:

HOE GAAT HET MET JOU?

Laten we dat vooral veel vragen!

Liefs,
Ann

22/05/2026

Lady in red 🎶
Ne keer zot doen. 🤗

17/05/2026

En toen kwamen we aan de gate, met een voorlopige boardingpass, zonder stoel er op vermeld.
De stewardess zei: “the plane is overbooked”…
Dit had ik wel al eerder gehoord, dus ik maakte mij voorlopig geen zorgen.
Tot het dus wél écht zo bleek te zijn. Dit gebeurt dus echt! We kregen de keuze:”één iemand mag mee en die krijgt als compensatie een business class plekje. De andere heeft geen plek meer… ofwel blijven jullie samen hier
Ik moest hier niet eens over nadenken. Mijn dochter mocht vertrekken. Ik zou wel blijven. Daar was geen twijfel over mogelijk.
De dochter zei nog even:”maar mama, ik kan ook blijven en wachten e… Waarom zou jij moeten blijven?”
Ik zei: “Omdat ik de mama ben en dat is nu éénmaal wat mama’s doen”. Ik dacht even verder en besefte dat als er een kogel zou worden geschoten, ik me ook op haar (of haar zus) zou gooien, om hen te redden. Dat is toch de wet van de natuur.
In elk geval: mijn jongste geniet nu van haar business class plekje en kan toosten op mij. En ik, ik geraak er wel. Ik ben altijd al thuis geraakt, thuis bij mezelf. En ook dat was vaak met een tussenstop en wat later dan verwacht.
Safe travels, lieve schat. Mama komt je wel achterna. Is het vandaag niet, dan is het morgen.

15/05/2026

Having a great time with your adult children is often described as visiting with the most beautiful and precious part of your life…💞

YoucANN

14/06/2026

14/06/2026

10/06/2026

10/06/2026

05/06/2026

29/05/2026

25/05/2026

22/05/2026

17/05/2026

15/05/2026

Adres

Website

Meldingen

Snelkoppelingen

Delen