30/08/2026
Wanneer regelgeving kleine dromen onmogelijk maakt…💔
Ik heb getwijfeld of ik dit wel zou delen.
Niet omdat ik niet achter duurzaamheid of een verantwoord afvalbeleid sta. Integendeel. Als theesommelier werk ik dagelijks met producten, verpakkingen, grondstoffen en materialen, en ik vind het vanzelfsprekend dat we daar verantwoordelijk mee omgaan.
Maar de nieuwe EPR-regelgeving rond verpakkingen doet mij als kleine Belgische ondernemer beseffen hoe moeilijk het vandaag wordt om gewoon… te ondernemen.
Als klein bedrijf verkocht ik af en toe aan klanten buiten België. Niet op gigantische schaal. Geen duizenden pakketten per maand. Ik ben geen multinational met een juridische en administratieve afdeling.
Ik ben gewoon een kleine ondernemer met een passie voor thee, die probeert iets moois op te bouwen.
Toch betekent vanaf 12 augustus verkopen naar andere Europese landen dat je je per land moet verdiepen in andere verplichtingen, registraties, rapporteringen, systemen en kosten. En dat voor hoeveelheden die in mijn geval soms ronduit verwaarloosbaar zijn.
En dan vraag ik me af : We spreken in Europa zo vaak over de vrije handel van goederen en de Europese interne markt. Een markt zonder binnengrenzen, waarin goederen vrij tussen Europese landen kunnen bewegen en bedrijven toegang krijgen tot een markt van honderden miljoenen consumenten.
Maar hoe vrij is die handel nog voor een kleine ondernemer wanneer je voor het verkopen van een paar pakketten over de grens plots geconfronteerd wordt met een hele reeks extra nationale verplichtingen, registraties, administratie en kosten?
Als ik mijn product zonder douane of fysieke grens naar een ander Europees land mag sturen, maar de administratieve grens ondertussen steeds hoger wordt… hoe vrij is die markt dan nog in de praktijk?
Europa wil met deze regelgeving verspilling en verpakkingsafval aanpakken. Dat begrijp ik.
Maar wanneer de administratieve en financiële drempel zo hoog wordt dat een kleine ondernemer gedwongen wordt te beslissen om dan maar niet meer naar andere Europese landen te verkopen, vraag ik me af of we geen doelen voorbijschieten.
Achter elk klein bedrijf zit een mens.
Een mens die 's avonds administratie doet na een lange werkdag.
Een mens die zelf producten ontwikkelt, verpakt, bestellingen klaarmaakt en klanten antwoordt.
Een mens die investeert met beperkte middelen.
Een mens die niet beschikt over een jurist, compliance-afdeling en administratief team voor elk nieuw regeltje.
En vooral: een mens met dromen.
Voor mij betekent dit concreet dat ik mijn verkoop buiten België stopzet. Niet omdat ik dat wil. Niet omdat er geen interesse is, integendeel… Maar omdat de kosten en administratie simpelweg niet meer in verhouding staan tot de omzet die ermee gepaard gaat.
En dat raakt me diep.
Want hierdoor worden niet alleen een paar buitenlandse bestellingen onmogelijk.
Hierdoor worden ook ideeën en projecten in de kiem gesmoord.
Een mooi voorbeeld daarvan is Apocalypteaca, een project waar ik reeds 11 jaar met ontzettend veel enthousiasme en met hart en ziel aan gewerkt heb. Een concept dat ik graag verder had uitgebouwd en waarvan ik geloof dat het nog zeer veel potentieel heeft.
Wanneer elke uitbreiding naar een andere markt opnieuw een hele administratieve en financiële molen met zich meebrengt, wordt het steeds moeilijker om te groeien, te experimenteren en nieuwe dingen uit te proberen.
Ondernemerschap zou toch ook moeten gaan over durven dromen?
Over ideeën uitwerken, iets nieuws proberen, stap voor stap groeien… over de grenzen heen… Niet over de vraag of je voor een handvol buitenlandse bestellingen wel voldoende groot bent om alle bijkomende Europese verplichtingen en kosten te kunnen dragen.
Ik ben absoluut niet tegen regels.
Ik ben wél kritisch wanneer regels die bedoeld zijn voor een groot systeem, in de praktijk vooral de kleine ondernemer disproportioneel zwaar belasten.
We horen vaak dat Europa ondernemerschap, innovatie en duurzaamheid wil stimuleren.
Maar laat ons er dan ook voor zorgen dat de kleine ondernemer, die vaak net op kleine schaal probeert te verduurzamen, lokaal werkt en met passie iets opbouwt, niet uit het systeem wordt geduwd door een berg administratie en kosten.
De Europese interne markt mag op papier dan wel één grote markt zonder grenzen zijn; voor kleine ondernemers mogen er in de praktijk geen onzichtbare administratieve muren ontstaan die ervoor zorgen dat grensoverschrijdend ondernemen simpelweg niet meer haalbaar is.
Ik schrijf dit niet om medelijden te krijgen.
Ik schrijf dit omdat ik vermoed dat ik lang niet de enige kleine ondernemer ben die hier tegenaan loopt.
Misschien herken jij dit als ondernemer.
Misschien heb je zelf al een project moeten stopzetten omdat de kosten en administratie niet meer haalbaar waren.
Of misschien ben je klant van een kleine onderneming en besef je niet dat een bestelling over de grens voor die ondernemer vandaag veel meer betekent dan alleen een pakketje in de post doen.
Dus als je vindt dat er ook geluisterd moet worden naar de kleine ondernemer: deel dit bericht.
Niet uit protest tegen duurzaamheid.
Maar voor een systeem waarin duurzaamheid, ondernemerschap, vrije handel en gezond verstand hand in hand kunnen gaan.
Achter iedere kleine onderneming zit geen nummer, maar een mens met dromen.
Cheers, Els
