PuurDaisy, houbaertstraat 39, Tienen (2026)

21/10/2026

De cliënt zit voor me. Haar voeten schuiven over de vloer. Ik vraag haar naar haar behoeften en verlangens voor de sessies. Haar wenkbrauwen fronsen en haar ogen vormen spleetjes. Dan komt er een lijst met verbeterpunten uit haar mond. Ze kan best wat meer lachen en liefst niet altijd zo serieus zijn. Ze wil meer stralen. ‘Ik heb echt nog keiveel werk aan mezelf,’ zegt ze, terwijl ze tegelijk haar hoofd nee laat schudden. De lijst die ze zin voor zin uit haar hoofd plukt, blijft maar doorgaan.
Vanuit mijn hoofd zou ik alles wat ze zegt kunnen herleiden tot verlangens. Dat kan, maar dat is niet wat haar lichaam me toont. Bij elke zin verkrampt er iets, wordt er iets kleiner, alsof iets zich wil verstoppen. Iets dat gebukt gaat onder de vele woorden die worden uitgesproken.
‘Oké,’ zeg ik. ‘We gaan even vertragen.’ Mijn lichaam leunt wat meer naar haar toe. Onze ogen ontmoeten elkaar. De stilte komt zacht de ruimte binnen gewandeld.
‘Ik ben zo moe,’ zegt ze.
Mijn ogen kijken haar geraakt aan. ‘Dat snap ik,’ zeg ik. ‘Toen je je lijstje opsomde, voelde ik hoe iets in mijn lichaam zich kleiner maakte, alsof de druk …’ Ik onderbreek mezelf. Mijn lijf schuift de stoel dichterbij. Mijn hand neemt die van haar vast. Ons oogcontact wisselt zich af met de druk van haar hand in de mijne, die steeds sterker wordt. De stilte neemt zoveel ruimte in dat ze ons allebei vult. Tranen stromen over haar wangen.
‘Ruimte,’ zegt ze snikkend, terwijl ze haar lichaam tegen het mijne legt.

We willen allemaal zoveel en verwachten eindeloos veel van onszelf. Dan stel ik mezelf de vraag: moeten we niet eerst gewoon weer verliefd worden op het leven zelf? Onszelf ruimte gunnen om gewoon mens te mogen zijn.

Gedeeld met toestemming.
Welkom in de praktijk.

Liefs Daisy Baets

https://somaticalchemy.be/home

21/10/2026

“Mag ik je aanraken?” vraag ik.
Haar ogen kijken me strak aan. “Ja, hoor,” zegt ze.
Mijn handen blijven bij mezelf. Mijn ademhaling vertraagt. “Mag ik je aanraken?” vraag ik opnieuw. Ik merk hoe haar handen zich tot vuisten ballen. “Wat vertelt je lichaam je?” vraag ik.
“Ik weet het niet,” zegt ze met gespannen ogen.
Zonder woorden schuif ik mezelf rustig weg van de mat. Als ik tegen de muur zit, vouwen haar handen zich weer open.
“Mijn vuisten waren gebald,” zegt ze. “En ik had een verkramping in mijn schouders.”
Opnieuw schuif ik dichterbij. Haar handen willen zich weer tot vuisten ballen. Ik vertraag opnieuw en blijf bij wat zich aandient. “Wil je dat ik dichterbij kom?” vraag ik. Er valt een stilte. Het antwoord blijft uit. Haar lichaam is in gevecht met wat ze denkt te moeten doen en wat het werkelijk wil. Millimeter per millimeter schuif ik weer naar achteren.
“Stop!” roept ze ineens. “Dat is ver genoeg. ... Ook dichtbij genoeg,” zegt ze.
“Ik heb niks van je nodig,” zeg ik. “Een sessie is niet mislukt als ik je wel of niet heb aangeraakt.” Mijn ogen maken contact met de hare.
“Ja, maar ja,” zegt ze. “Wat doe ik hier dan, als je me nog niet eens mag aanraken?”
“Ja,” zeg ik. “Goeie vraag: wat doe je hier eigenlijk? Dit is niet efficiënt, hè?” We lachen allebei. We lachen niet om de onveiligheid. Niet om het pijnlijke stuk, maar om de menselijkheid die er mag plaatsvinden.
Ze legt haar handen over haar ogen en lacht. “Dit had ik niet verwacht.”
“Ha, wat dan wel?” vraag ik haar spottend.
“Ja,” zegt ze. “Ik dacht: ik ga daar even liggen en Daisy gaat dan al dat trauma eruit persen. Dan ben ik daar ook weer vanaf. En nu, en nu mag je me nog niet eens aanraken.”
“Ik ben geen vroedvrouw, hè,” zeg ik. “Ik heb ook echt geen goesting om "hard te werken. Ik ben daar eigenlijk niet goed in: iemand fixen, hard werken en jou beter willen maken. Dat is zo slopend voor mijn energie.” Zeg ik.
Haar blik glijdt op en neer, alsof ze me van top tot teen scant. “Ik heb hier geen zin in,” zegt ze. “Wat als je me nu gewoon toch aanraakt?”
“Oké,” zeg ik. Ik zet me naast de mat en maak aanstalten om mijn hand op haar te leggen. Haar hand grijpt mijn pols vast.

Lees verder ⬇️

12/10/2026

Reik uit naar jezelf, heb jezelf lief & kom thuis.

Stop met jezelf te verlaten. Stop met wachten en hard werken. Gun jezelf de ruimte om te leven met alles wat er is.

Je hebt al veel geprobeerd om te begrijpen of op te lossen wat er in je vastloopt. Toch voel je dat er iets in jou buiten bereik blijft. Je hebt een onbestemd gevoel van er nog niet te zijn, niet goed genoeg te zijn, een gemis, een verlangen naar thuiskomen.

In Somatic Alchemy onderzoek je op een lichaamsgerichte manier hoe je opnieuw contact kunt maken met de verschillende lagen en ervaringen in jezelf: hoofd, hart, be**en en levensenergie, maar ook pijn, spanning, behoeften, verlangen, grenzen en schaduwdelen. Niet als iets dat hoeft opgelost te worden, maar als een deel van je dat vraagt om ontmoeting, verbinding en insluiten. Mijn werk forceert niet. Het richt zich op het bouwen van capaciteit en het ontwikkelen van ruimte in jezelf op jouw unieke ritme.

Van ontlichaming naar belichaming.

Je lichaam wordt wakker. Jouw lichaam vertelt zijn eigen verhaal en toont de weg. De weg naar huis. De plek in jezelf van waaruit je voluit in het leven kan stappen, niet ondanks maar met alles wat er is. Je ontvouwt van binnenuit naar meer ruimte, meer zachtheid, meer levendigheid. Meer jij in al zijn aspecten. Ga op reis met jezelf. Niet om je te repareren of iemand anders van je te maken, maar om opnieuw contact te maken met wat je lichaam toont.

Je levensenergie begint te stromen en drukt naar buiten wat gehoord, gezien en gevoeld wil worden. Deze stukken ontmoeten we met zachtheid, liefdevolle aanraking, en vreugde. Op de frictielijn waar liefde en waarheid elkaar ontmoeten start een nieuwe beweging, een nieuwe imprint. Controle valt weg, er komt een diepe acceptatie van wie je bent, van het verleden, van het heden, van de toekomst. Dat brengt rust, eenvoud en gronding met zich mee. Een sessie boeken is een geschenk aan jezelf, aan je ziel, aan je hart.

Welkom op de mat
Daisy 💚

https://somaticalchemy.be/home

📸 Melanie Staes

09/10/2026

Liefde is...

Samen door het verleden heen bewegen. Langs beschadigingen en schaduwen die je zelf niet hebt veroorzaakt, en er toch met zorg, zachtheid en geduld doorheen lopen. Alsof je voorzichtig, op je blote voeten door kwetsbaar gebied loopt in een heilige stilte. Niet omdat je voorzichtig moet zijn maar omdat je dat wilt zijn. Liefde vraagt dit niet, liefde beweegt zich zo omdat liefde is. Opnieuw leren wat liefde is, is niet makkelijk. Het vraagt moed, eerlijkheid, kwestbaarheid. Als liefde en waarheid samenkomen gebeurt er magie die zo in de eenvoud zit.

Daisy 💚

06/10/2026

De vraag is niet: welke hechtingsstijl heb ik nu en hoe overkom ik deze? De vraag is: ben ik bereid dat de ander me verlaat? Ben ik bereid mezelf te dragen daar waar het pijn doet? Verlaat ik mezelf niet meer?

Dat je blijft vasthouden aan de ander is een mechanisme om de pijn van het verlaten worden niet te voelen.

Je hoofd gaat meermaals per dag naar de ander, je checkt je telefoon voortdurend om te kijken of je al dan niet al een bericht hebt ontvangen. Of je zit aan de andere kant. Zodra iemand dichterbij komt, sla je dicht. Als de ander voor je staat, zakt de verliefdheid weg.

Je kan jezelf dan op de ander gaan concentreren. Hard beginnen werken aan de relatie, aan jezelf. Al die stukken die nog geheeld moeten worden.

Je kan op de mat komen liggen. Ervaren wat dat is als je jezelf niet meer verlaat. Als je kan blijven op de plek in jezelf waar het het meeste pijn doet.

Verlaat jezelf niet meer. Reik uit naar jezelf. Kom thuis in je lichaam.

Memes van wannakissyourscars

04/10/2026

De scam van casual seks.

Elke keer als iemand me zegt dat ze casual seks hebben, vraag ik me af of ze doorhebben wat dat casual precies betekent.

Casual seks hebben bestaat niet. Je hoofd kan dat wel vinden, je zenuwstelsel en hormonen denken daar anders over. Bij het vrijen komt er oxytocine vrij. Dit hormoon bindt je met de ander. Korte hechtingen met vele mensen laten een leeg gevoel achter. Het heeft eveneens impact op vertrouwen, empathie en de vaardigheid om intimiteit te voelen. Na een tijd wordt het lastiger om echte intimiteit te herkennen en binnen te laten. Intimiteit en seksualiteit worden dan vluchtig. Een toevoeging in het lijstje consumptiegedrag. Casual seks zet je zenuwstelsel in alert. Verwarring komt binnengeslopen tussen aantrekking en commitment, tussen affectie en aandacht, tussen intimiteit en seksualiteit...

Zoveel te meer we in het consumeren van elkaar stappen, zoveel te minder kunnen we bij onszelf zijn. Je kan het vergelijken met je emmertje dat je vult, alleen zit er een g*t in de bodem. Dat g*t ontstaat door het consumeren.

Intimiteit vraagt om emotionele veiligheid, vertrouwen, kwetsbaarheid en kent een vertrouwd en afgestemd ritme.

Dat wil niet zeggen dat elke connectie bedoeld is om te blijven. Elke connectie zal je iets laten zien over jezelf. Relaties zijn niet bedoeld om een flipperkast te zijn waar je voortdurend centen in moet steken zodat het blijft doorgaan. Relaties zijn zoals een rivier die in de vallei uitmondt. Een vertrouwde plek waar je kan thuiskomen. Waar je jezelf nog beter kan zien door reflecties.

Als je nu denkt: ja, maar die rivier is wel saai hoor, Daisy, ik heb toch liever die flipperkast met alle toeters en bellen eraan. Ik heb passie nodig. Ik heb furie nodig. Pieken.

Dan zeg ik: kom op de mat liggen. Zorg dat je emmer een bodem krijgt. Zo hoef je niet je levensenergie steeds weer opnieuw in die flipperkast te steken. Zo ben je lekker vol en zo kan je voelen hoe geweldig het is om aan die rivier te zitten met gelijkgestemden rond je.

Stuur me een pb of mail voor een afspraak.

Daisy 💚

28/09/2026

Spanning in het lichaam.

Spanning is onderdeel van het leven. Alleen staat ons lichaam vaak in default modus. We hebben geen capaciteit en geen empathische getuige. Niet in onszelf en niet om ons heen, zodat de spanning kan stromen. Zodat spanning gewoon energie in beweging kan zijn. Zodat we mogen en kunnen ervaren dat we mens zijn.

Spanning kan zich loslaten door trillingen, door emoties, door schokjes, door warmte of koude, door druk. Op die plek kom ik het patroon tegen dat die spanning zo graag wil vasthouden. Dat patroon is niet goed of slecht. Dat patroon heeft angst.

Het wil voelen:
Ben ik hier echt welkom met alles wat er is? Kan ik mijn masker laten smelten? Die vraag is de kern van PuurDaisy. Rond die vraag is Somatic Alchemy ontstaan. Wat als het lichaam niet langer hoeft te vechten om te mogen bestaan met alles wat er is?

In die zachte, empathische aanwezigheid bouwen we aan capaciteit. Niet in woorden. Niet in het verhaal. In de sensaties. In het lichaam.

Welkom met alles wat er is. Welkom om Somatic alchemy te ervaren

Daisy 💚✨

Stuur mij een e-mail of een pb voor een afspraak.

25/09/2026

Hoe kunnen we mens zijn in een ontlichaamde wereld?

We lopen naar de winkel en hebben eten. We wonen in grote huizen. Vier wielen vervoeren ons overal naartoe. Toch blijven we ons onvervuld voelen. Alcohol, luxe gadgets, honderd dingen die we eigenlijk niet nodig hebben. Toch blijven we ons maar volstoppen en vullen. We leven in een ontlichaamde wereld. We zijn steeds verder verwijderd geraakt van de meest eenvoudige plek die we hebben: ons eigen lichaam.

Ons lichaam is niet per se complex. Onze relatie met ons lichaam is complex geworden. Door onderdrukking en grenzeloosheid, en alles daartussen. Door alles wat we hebben geleerd over hoe we zouden moeten zijn. Door lijden, opoffering, hard werken, nog meer en beter worden. Door voortdurend te denken dat er iets ontbreekt. Dat we nog iets moeten begrijpen, oplossen of worden. We zijn geijkt op complexiteit. Maar zijn we echt zo complex? Of is dat een gevolg van het leven in een ontlichaamde wereld?

We proberen te vullen wat vanbinnen leeg voelt met dingen van buitenaf. Meer hebben. Meer doen. Meer ervaren. Meer weten.

Het lichaam vraagt niet om meer. Het wil aanwezigheid in het menselijke.

Als je terugkeert naar het lichaam, dan keer je terug naar de eenvoud. Dan smelt de complexiteit in je lichaam. Het verhaal verdampt.

Je hoeft niet alles te begrijpen. Je hoeft niet alles op te lossen. Je hoeft alleen maar terug te keren. Je komt terecht in de eerste taal van de mens: de lichaamstaal.

Onderweg verliezen we ons lichaam, de eenvoud. Mijn aanbod brengt je daarnaar terug.

Liefs Daisy 💚

19/09/2026

Een relatiebreuk kan je breken.
Het kan je ook schenken dat je ontdekt dat je kunt overleven wanneer je iemand moet loslaten van wie je hebt gehouden.

Als september vorig jaar en september dit jaar elkaar zouden tegenkomen, zouden ze elkaar niet geloven. De breuk was niet wat ik wilde. Wel wat ik nodig had. Nu, 1 jaar later, kijk ik naar mijn leven en denk ik wat een woelig, intens maar ook een wauw jaar!

Ik maakte de beweging van de ander vertrouwen naar mezelf vertrouwen. Mijn blik, die jarenlang naar buiten gericht was, keerde terug naar binnen. Niet vanuit een traumareactie. Niet vanuit verbittering. Maar vanuit zelfliefde.

Ik besloot me te openen in de pijn, in de s**t, in plaats van me ervoor af te sluiten. Op de dansvloer hoor ik mezelf nog zeggen: als dit de bedoeling is, breek me dan open. En openbrak ik. Ik kwam grote schaduwdelen van mezelf tegen. Razernij. Woede. Ongecontroleerde kracht. Het wierp me naar binnen en maakte me duidelijk dat ik niet in de hand heb wat anderen doen. Wat ik wel in handen heb, is mijn reactie erop. Het liet me zien dat ik veel te lang blijf waar ik eigenlijk moet wegstappen. Dat ik mezelf moet vertrouwen en daarnaar heb te handelen.

Dat is de grootste verandering. Controle willen hebben dat wegvalt. Ik verwacht niet meer dat een man in mijn leven blijft. Niet omdat het me niet raakt wanneer iemand vertrekt, maar omdat ik weet dat ik in mijn leven blijf. Dat ik bij mezelf blijf. Dat ik radicaal kies voor mezelf. Voor mijn zachtheid. Voor de liefde in mij. Ik overleef het wel om iemand los te laten van wie ik diep heb gehouden. Ik verlaat mezelf er alleen niet meer voor. Ik herwon vertouwen in mezelf. Ik omarmde dat pijn bij het leven hoort en dat je daarom niet hoeft te lijden. Pijn hoort bij het leven. Lijden en opoffering niet. Daarin ontdekte ik opnieuw hoe belangrijk vrienden zijn. Vriendschappen worden onderschat. Er komt enorm veel druk op een partner te liggen wanneer die ene persoon alles moet waarmaken: geliefde, beste vriend, familie, vertrouwenspersoon, bedding, thuis. Mijn vrienden. Mijn netwerk. Mijn mensen. Ze zijn belangrijker dan ooit. In een pijnlijke periode trok ik hen dichterbij.
Lees verder ⬇️

06/09/2026

8 essentiële dingen die me hebben geholpen om seksueel trauma te overkomen

Seksueel trauma geeft je vaker wel dan niet het gevoel jezelf kwijt te zijn. De helingsweg zit hem in het terugkeren naar jezelf. Kunnen, mogen landen in je lichaam, zachtjes, waar al die pijn zich afspeelt. Het is geen mentaal concept. Er gebeurt zoveel in één enkele seconde. Herstel is een lichaamsgerichte, ofwel somatische, ervaring. Het is voelen in elk aspect van je leven dat je de regie terug kan nemen. Niet uit wilskracht of boosheid. Wel uit liefde voor jezelf.

1. Mijn seksualiteit loskoppelen van de imprints die ik had van seksualiteit.

2. Mijn lijf echt leren kennen in alle zachtheid. Mezelf liefhebben: emotioneel, seksueel, intiem.

3. Mijn eigen noden, behoeften en verlangens helder krijgen en deze altijd inbrengen.

4. Bewustzijn van mijn eigen kwetsbaarheid. Het niet kleiner maken en ook niet groter.

5. Te allen tijde authentiek zijn. Het risico nemen dat je mensen daarbij verliest.

6. Durven nemen. Wat wil jij ontvangen? Wat wil jij nemen? Dat durven ownen, zodat er werkelijk ruimte komt voor wederkerigheid.

7. De verbittering verlaten. Dat wil zeggen dat je jezelf in de eerste plaats hebt te vergeven.

8. Niet continu in proces zitten. Je hebt het overleefd. Kies nu voor het leven.

PuurDaisy

21/10/2026

21/10/2026

12/10/2026

09/10/2026

06/10/2026

04/10/2026

28/09/2026

25/09/2026

19/09/2026

06/09/2026

Adresse

Téléphone

Site Web

Notifications

Contacter L'entreprise

Raccourcis

Partager

Catégorie

Demande de retrait de la fiche