28/05/2026
Wat mij opviel is dat best veel vrouwen ‘bang’ hebben voor de (vaak intense) reactie van hun partner, en dat ze daarom vaak niet open en eerlijk durven COMMUNICEREN.
Ze durven niet eerlijk te zeggen wat ze écht zelf willen, omdat ze bang hebben dat hij er wat van vindt en zijn uitgesproken mening (zeer duidelijk) erover geeft.
Ze doen het dus maar stiekem, achter de rug 🤷♀️
…of ze durven niet toegeven dat ze ergens een ‘fout’ hebben gemaakt en gaan proberen om die fout snel te verdoezelen of op te lossen, om maar proberen te voorkomen dat hun partner erachter komt en hun met de vinger wijst 🫵🏻
…of wanneer ze eens meer kleren dan gepland geshopt hebben (voor hunzelf OF meestal nog voor hun kinderen) dan kiezen ze er voor om dit te verzwijgen, uit angst om ruzie te krijgen over dat ze teveel geld uitgeven 🛍️💶
Maar, wat je hiermee als vrouw doet is jezelf kleiner/minder belangrijk maken en je eigen behoeftes ondergeschikt maken aan die van je partner. (Ja, JIJ-ZELF)
En dat is toch nergens voor nodig, ofwel?
Hoe zit dat bij jou?
Vind jij jezelf, als vrouw, minder waard dan je partner?
Tegenwoordig gaan wij vrouwen ook bijna allemaal werken, we hebben allemaal een eigen inkomen, en ook wij hebben vaak gestudeerd…
Wat maakt dan dat jij je als vrouw nog steeds ondergeschikt blijft opstellen tov een partner?
Het is aan onszelf als vrouwen om ons niet langer kleiner en minder belangrijk te voelen!
Want pas wanneer jij het VOELT kan je ook in je GROOTSTE POTENTIEEL stappen en het leven beleven wat JIJ wil ❤️🔥
Alles begint bij het maken van een andere keuze… de keuze om het anders doen dan dat je tot nu toe deed.
En wanneer je merkt dat het je toch niet lukt, dan zit hier ongetwijfeld nog een trauma onder van je (voor) ouders in de vrouwenlijn.
Een thema wat ik sowieso altijd meeneem wanneer we samen aan de slag gaan met het opruimen van jouw belemmerende lagen.
Ik ben heel benieuwd…
Hoe ervaar jij dit?
Durf jij al helemaal je-zelf te zijn bij jouw partner?
