Oasezorg

18/07/2026

Bijzonder goed nieuws… Het 🌈 dreamteam 🌈 van Oasezorgverleners uitgebreid! Ondertussen zijn we met vier collega’s! Met elk een eigen specialisatie en regio, Oasezorg omvat nu (foto in de reacties):

- Neusa (uitgesproken als “nee-oesa”, Portugese naam voor dames) gebruikt geen FB, maar wel IG, ze is telefonisch bereikbaar (via Oasezorg). Als ervaren Zorgkundige+ is ze uitermate betrouwbaar en deskundig. Haar sterke kanten zijn o.a. empathie en communicatie. Regio: Gent tot Antwerpen! 🍃

- Alexis Aurélia (Lexie) is zaakvoerder van Oasezorg en vult zelf nog laatdiensten in een wzc als Zorgkundige+. Ze coacht de Oasezorgverleners, biedt crisiszorg (vnl. bij dementie), is palliatief & psychosociaal begeleidster aan huis (ook PVB) en geeft les in een CVO. Gekend om haar rustgevende uitstraling, en haar deëscalerende, empathische, en communicatieve technieken . Regio: Oost-Vlaanderen (verder in nood). 🌹

- Jonathan is een rasechte man in het vak, zoals je ze zou verwachten: hij is een echte oplossingsgerichte Zorgkundige+. Daarnaast doet Jonathan ook reddingen als zelfstandige! Je mag je bij hem dus zeker veilig voelen. Hij kan zeer goed complexere situaties terug naar de essentie brengen en behoudt zo het overzicht. Regio: Antwerpen (+omstreken) 💪🏻

- Mariam: Uiteraard hebben we ook Mariam (Marjety). Onze optimistische, warme dame met bakken ervaring als zorgkundige. Het totale, holistische aspect is iets waar zij sterk rekening mee houdt, en energie uithaalt. Regio: Antwerpen (+omstreken) 💛

Wens je meer info rond tarieven, andere vragen of zou je graag met een zorgverlener in contact komen, bezoek gerust www.oasezorg.be! 🌸

Ps: dankzij AI konden we alle vier op de foto, waarvoor dank aan Gemini! Foto in reacties. 🤗

Vele groeten,
Het Oasezorgteam 🌻

Palliatieve Zorg & Begeleiding

14/03/2026

“Papa plast in de planten op de gang”

Een waargebeurd verhaal, met wat aanpassingen ter bescherming van de privacy. Stockfoto.

De dochter va een bewoner, laten we haar Lisa noemen, vertelde me ooit iets wat haar erg bezighield: “Mijn papa plast tegenwoordig in de planten op de gang. Gewoon… in die grote plantenbak. Hij weet toch dat dat niet kan?”. Het team had dit uiteraard ook al opgemerkt, en zelfs meenemen met de mictietoer bleek geen oplossing te zijn.

Ze schaamde zich er een beetje voor. Andere bewoners liepen er ook voorbij. Waarom deed hij dat? 😥

In de zorg proberen we gedrag eerst te begrijpen vóór we het corrigeren. Gedrag is vaak een vorm van communicatie.

Dus stelde ik Lisa een vraag: “Wat deed je papa vroeger van werk?”

“Hij was tuinier,” zei ze. “Zijn hele leven.” 🙂

Ik stelde nog een tweede vraag: “En als hij vroeger in een grote tuin werkte en moest plassen… waar ging hij dan naartoe?”

Lisa moest lachen: “Ja… waarschijnlijk gewoon ergens tussen de planten.” 😉

En daar zat het antwoord. Voor haar papa voelde dit waarschijnlijk heel logisch. Planten, aarde, groen… dat was de wereld waarin hij zich jarenlang thuis voelde.

In plaats van boos te worden, probeerden we het probleem op een eenvoudige manier op te lossen. We plaatsten een klein, duidelijk toiletpictogram op de deur van het toilet in de gang en begeleidden hem een paar keer rustig naar daar wanneer hij onrustig werd.

En wat bleek? Het gedrag verminderde sterk!

Niet omdat hij “op zijn plaats werd gezet”, maar omdat iemand even had stilgestaan bij waar zijn gedrag vandaan kwam.

Dementie verandert het geheugen, maar niet de waardigheid van een mens. Soms ligt een oplossing niet in streng zijn, maar gewoon in even anders kijken. 🌿

Ondertussen werd haar papa ook actiever betrokken bij het groenbeheer van de afdeling, en stelden we hem vragen om ons bij te leren (want ook zij hebben bakken kennis!).

Laten we nooit de échte mens vergeten… 🍀

Warme groetjes,
Lexie van Oasezorg 💚

01/03/2026

“Mama kent me niet meer…”

Een waargebeurd verhaal, herkenbaar voor vrijwel elke zorgverlener, ondersteuner, facilitaire werker, … Lieve collega’s, geef de moed niet op. Vergeet niet dat jij in de levens van bewoners en families oprecht een gigantisch verschil maakt. ❤️

——————

Ze zei het zonder tranen, maar met een stem die breekbaar klonk: “Ze wist niet wie ik was.” 😢

Haar mama heeft dementie. Gisteren noemde ze haar “mevrouw”. En dat moment voelde voor haar als een onherstelbaar verlies. Want herkenning voelt als liefde. Als bevestiging, en bestaansrecht. Wat ze eigenlijk vroeg, was: Ben ik nog haar dochter als zij mij niet meer kent? Een hartverscherend moment, zoveel is zeker. 😔

Dementie is een rouwproces zonder afscheid, ook wel “levend verlies” geheten, waarover de schrijver Manu Keirse veel geschreven heeft. Je verliest iemand in kleine stukjes. Eerst de afspraken. Dan de verhalen. En uiteindelijk soms de herkenning. Maar wat vaak blijft… is emotie. Het brein vergeet. Het lichaam herinnert. Misschien weet haar mama haar naam niet meer. Maar haar schouders ontspannen wanneer haar dochter haar hand vasthoudt. Misschien herkent ze haar gezicht niet bewust, maar haar blik wordt zachter wanneer ze haar stem hoort. Liefde zit dieper dan geheugen. ❤️‍🩹

Ik gaf haar de ruimte om te ventileren, een niet-oordelend en luisterend oor. Toen ze mijn mening vroeg, zei ik dat het ergens ook best mooi is om te zien hoe ze elke dag opnieuw haar mama kan “leren kennen”, want zo is dat vanuit mama’s realiteit. Niet via “weet je nog”-vragen die alleen het verlies benadrukken, maar via het moment van vandaag. Wie is mama nu? Iemand die lacht om kleine dingen. Iemand die rustig wordt van een zachte aanraking. Iemand die zich veilig voelt wanneer haar dochter naast haar zit. Dat is een andere manier van dochter zijn. Niet de dochter die herinneringen oproept, maar de dochter die veiligheid brengt. Niet de dochter die bevestiging zoekt in woorden, maar in signalen: een ontspannen gezicht, een hand die iets langer blijft liggen, of heel vaak simpelweg de vaakvertrouwde en deugddoende glimlach. 😌

Ja, er is rouw. Dat mag. Het doet pijn om niet meer herkend te worden. Maar niet alles is weg. De relatie verandert van vorm. Ze wordt stiller, eenvoudiger, minder verbaal… Maar niet betekenisloos. Toen ze die namiddag opnieuw bij haar mama ging zitten, stelde ze geen vragen meer over vroeger. Ze zat gewoon naast haar. Ze praatte zacht. Ze hield haar hand vast.

En mama glimlachte. 🥰

Misschien wist ze niet dat dit haar dochter was.
Maar ze wist dat dit iemand was die goed voelde.

En soms, lieve mensen, maakt dat al een wereld van verschil. Je blijft minstens even waardevol. 🌺

——————

Heb jij dergelijk verhaal? Alles wordt geanonimiseerd en elke bijdrage wordt sterk geapprecieerd. 🌹

Warme groet,
Lexie van Oasezorg 🍃

Ps: stuur gerust een messenger bericht of mail naar [email protected]; ik luister graag naar je. 🍀