01/10/2026
Eerder vertelde ik jullie over mijn struggle rond borstvoeding. We hadden onze eigen weg gevonden, helemaal op onze manier: soms aanleggen (met of zonder tepelhoedje), soms kolven… Niet perfect, maar het werkte voor ons.
De laatste tijd werd het alleen steeds moeilijker om Lily aan de borst te krijgen. Ze werd boos wanneer ze de borst zag, duwde me weg en raakte gefrustreerd. En wanneer ik haar daarna een flesje gaf, dronk ze dat meteen leeg.
Dat breekt mijn moederhart.
Het doet pijn om te voelen dat ik haar met mijn borst niet meer de rust en troost kan geven die ik zo graag wil geven. De keren dat het afgelopen week wél lukte, waren schaars. Vaak alleen ’s nachts, wanneer ze nog half sliep.
Ook het kolven verliep niet zo goed. Door het weinige aanleggen zag ik mijn productie dalen, wat op zijn beurt weer voor extra stress en onrust zorgde. Ik werd bang dat dit misschien wel het einde van onze borstvoeding zou betekenen.
Dus contacteerde ik verschillende collega-lactatiekundigen. Zij gaven me een tip die ik eigenlijk heel goed kende, maar die ik in mijn drukke leven te weinig toepaste: huid-op-huid. Niets dwingen. Niets forceren. Gewoon samen zijn en haar zelf laten zoeken, in alle rust.
Vandaag en morgen hoefde ik niet te werken. Het perfecte moment om dit een kans te geven.
En wat had het snel effect. 🤍
Vandaag kreeg ik haar meerdere keren aan de borst. Zonder strijd, zonder druk. Gewoon rustig. En zelfs in alle rust viel ze daarna tegen mij aan de borst in slaap.
Die momenten… ze geven me zoveel rust. En zo’n intens gevoel van verbondenheid. Dat ik alle moeilijkheden en alle angst er met liefde bijneem.
Het is zwaar. Maar wat kan het tegelijkertijd ook mooi zijn.
Misschien is borstvoeding niet altijd het vanzelfsprekende, rustige verhaal dat je vooraf voor ogen had. Misschien is het soms zoeken, proberen, loslaten en opnieuw proberen.
En misschien is dat ook oké. 🤍