15/06/2026
Θυμάμαι ακόμα ένα από τα πιο τοξικά εργασιακά περιβάλλοντα στα οποία έχω δουλέψει.
Οι προθεσμίες δεν τελείωναν ποτέ.
Οι στόχοι συνεχώς αυξάνονταν.
Οι άνθρωποι ήταν εξαντλημένοι, αγχωμένοι και λειτουργούσαν στα όριά τους.
Κι όμως, αυτό θεωρούνταν φυσιολογικό.
Το ερώτημα δεν ήταν «πώς θα προλάβουμε το burnout;».
Ήταν «πώς θα συνεχίσουμε να αποδίδουμε παρά το burnout;».
Για χρόνια, πολλοί από εμάς το θεωρούσαμε απλώς μέρος της επαγγελματικής ζωής.
Σήμερα όμως γνωρίζουμε καλύτερα.
Γνωρίζουμε ότι η εξάντληση επηρεάζει την παραγωγικότητα, τη λήψη αποφάσεων, τη δημιουργικότητα, τη δέσμευση των εργαζομένων και τελικά τα αποτελέσματα ενός οργανισμού.
Δεν πιστεύω ότι οι πιο δυνατές ομάδες είναι αυτές που αντέχουν τη μεγαλύτερη πίεση.
Πιστεύω ότι είναι αυτές που μπορούν να αποδίδουν, να εξελίσσονται και να πετυχαίνουν χωρίς να εξαντλούν τους ανθρώπους τους.
Αυτό απαιτεί ηγεσία. Απαιτεί σύνδεση. Απαιτεί κουλτούρα που βλέπει τους ανθρώπους ως ανθρώπους και όχι ως μηχανές παραγωγής.
Ίσως γι’ αυτό με ενδιαφέρει τόσο πολύ σήμερα να βοηθώ οργανισμούς να χτίζουν πιο υγιείς και ανθεκτικές ομάδες.
Εσείς έχετε εργαστεί ποτέ σε ένα περιβάλλον όπου το burnout θεωρούνταν «μέρος της δουλειάς»;
Πιστεύετε ότι οι οργανισμοί κάνουν αρκετά για να το αντιμετωπίσουν;
Γράψτε μου τις εμπειρίες και τις απόψεις σας στα σχόλια.
#Ευεξία #Ηγεσία #ΕργασιακήΚουλτούρα #ΕυημερίαΕργαζομένων Ανθεκτικότητα Παραγωγικότητα DrChristinaKoni
