17/05/2026
O κύριος Μιχάλης
Τα χόρτα είχαν μεγαλώσει απειλητικά. Κάποια ζοχάρια ψήλωσαν και πιο πολύ από εμένα. Έριξε μια ματιά, και χωρίς το παραμικρό δείγμα ενόχλησης, επίκρισης ή αποδοκιμασίας σε κάποιον μυ του προσώπου του, «δεν είναι τίποτα», είπε χαμογελώντας, «άλλο;».
Του έδειξα και κάποια μερεμέτια, « να τα σάσουμε» είπε απλά. Στο τέλος, του έδειξα και την αποθήκη, τον προειδοποίησα πριν την ανοίξει. Mε τον ίδιο ήσυχό του τρόπο είπε πάλι ατρόμητος: «δεν είναι τίποτα», «θα το φτιάξουμε».
Παρατηρώ την ανακούφιση στο σώμα μου κάθε μία φορά που ακούω αυτό το «δεν είναι τίποτα». Χαλαρώνω, παίρνω ανάσα, χαμογελώ. Μου φαινόταν μεγάλα και δύσκολα, σκεφτόμουν πώς θα έπρεπε να απολογηθώ, «συγνώμη, μου αρέσουν τα λουλούδια την άνοιξη, αλλά μετά πέρασε ο καιρός κτλ». Η ενοχή πάντα τα κάνει όλα πιο μεγάλα, και όταν ανταμώνει την αναβλητικότητά μου γίνονται ένα δυνατό δίδυμο. Μα δεν χρειάστηκε να εξηγήσω τίποτα. «Δεν είναι τίποτα», είπε, και όλα τα έβαλε στη θέση τους, κυριολεκτικά, ελευθερώνοντάς με από σχήματα που δεν λειτουργούν για τη ζωή μου.
Σκέφτομαι την εφηβεία και τις ιδιαίτερες προκλήσεις της, τις δυσκολίες που βιώνει κάθε παιδί σε αυτήν, τους πειραματικούς δρόμους στους οποίους μπορεί να βρεθεί. Φαντάζομαι την ενοχή να συνοδεύει αυτές τις ζυμώσεις και μεταμορφώσεις, ιδιαίτερα όταν απομακρύνονται από τις αξίες της οικογένειας. Και αναρωτιέμαι, αν κρατήσω κοντά μου τη στάση του κυρίου Μιχάλη, τι άραγε θα είναι δυνατό να συμβεί;
«Δεν είναι τίποτα» θα πω πρώτα σιωπηλά σε εμένα, αν κάτι μου φαίνεται ανυπέρβλητο, «δεν είναι τίποτα» θα πω στο παιδί, χωρίς επίκριση σε κάποιον μυ του προσώπου μου, «θα το φτιάξουμε». Και τότε, η ενοχή θα εκμηδενιστεί, η δυσκολία θα μικρύνει, το σώμα θα χαλαρώνει, θα πάρουμε ανάσα και θα ξέρουμε, ή θα βρούμε μαζί, τι θα κάνουμε.
Aνοίγει νέα διαδικτυακή ομάδα αφηγηματικής υποστήριξης μητρότητας, εργαστήρι 6 δίωρων συναντήσεων. Για συμμετοχή, στείλτε μήνυμα στο
[email protected]
Στην φωτογραφία: στιγμή πρωτομαγιάς, χρόνια πριν, σε έναν αγαπημένο δικό μας άλλο άγριο κήπο
,
