Nicole Kramer mens en paard

18/10/2026

Wie helpt er mee met een donatie? Het bedrag is zelf te kiezen elke euro is er een. Deze stichting doet fantastisch werk.

14/10/2026

🌌 van zachery fischer deze wilde ik graag delen. Qellicht helpt het je.

Trust the Plan... Even When You Can't See the Path

I've learned that some of the greatest blessings in my life came disguised as things I never would have chosen. The doors that closed... the people I lost... the plans that fell apart... the moments when I questioned everything I thought I knew.

Looking back, I can see how much of it was shaping me into the person I needed to become. But while I was living through it, I couldn't see any of that. All I could see was what I was losing.

And that's the part we sometimes forget. Trusting the Creator doesn't mean the road will be easy. It doesn't mean we won't experience heartbreak, confusion, or moments when we feel completely lost. It means learning to believe that even the hardest chapters can carry something meaningful.

Sometimes the detour is where you find yourself. Sometimes losing what you thought you needed makes room for what your soul has been searching for all along. And sometimes the greatest transformation happens when life strips away everything you were using to define yourself.

I've lived enough life to know that we don't always get the answers when we want them. Some things only make sense years later... when you look back and realize that what once felt like your world falling apart was actually the beginning of a completely different life.

So if you're in that place right now... where nothing seems to make sense and everything feels uncertain... don't give up on yourself.

You don't have to see the entire path to take the next step. You don't have to understand every ending to believe another beginning is possible.

Keep your heart open. Listen to that quiet voice within you. And remember that sometimes what feels like losing your way is how you finally discover where you belong.

Trust the process... trust the Creator... and above all, trust the light within you. 🔥

ZF 🔥

13/10/2026

Emotionele verantwoordelijkheid ontstaat als jij besluit de verantwoording te gaan nemen over jouw emoties en die te gaan voelen en aan te gaan kijken, pas dan kun je emotioneel volwassen worden en emotioneel beschikbaar worden voor de ander.

Lees mijn hele blogpost: https://www.nicolekramer.nl/post/emotionele-verantwoordelijkheid

12/10/2026

De hele mnd oktober 10%korting op een psoas massage.

Onze psoas heeft zoveel invloed op ons lichaam, onze gemoedstoestand, spanningen, emoties en nog veel meer.

Dit heeft ook zijn wisselwerking met jouw paard. Wat je uiteindelijk wilt is een ontspannen zit met lange benen, geen heup of rugklachten

09/10/2026

Ik las net een post van Jeniffer Kodahbaks. Zei zit net als ik (bijna 20 jaar) al vele jaren in het vak en ik ben het zo met haar eens wat ze schreef. Je vind het niet in een ceremonie of iets dergelijks, (tuurlijk is het fijn en ontspannend en kan zeker inzichten geven) ik heb het zelf ook gedaan.

Maar waar ik ook achter ben gekomen is dat ik het daar niet vond.

Ik vond het in mij, net wat jennifer zei: de angel, die vind je niet buiten jezelf. Maar in je lijf. En daar kom je alleen als je er niet meer omheen draait maar werkelijk durft te voelen, door alles heen ook de angst die je tegenkomt.

Je zult ook de minder leuke kanten van jezelf aan mogen kijken, ik praat uit ervaring, ook ik doe het al vind ik dat zelf ook niet altijd leuk, maar die angel moet er wel uit.

En wat dan als je die angel eruithaalt? Dan voel je ruimte in je lijf, je voelt lichter zachter. Je rugzak wordt minder zwaar.

Waar geen donker is, is geen licht, waar geen schuring is, is geen gladheid.

En jij? Trek jij die angel eruit? Of blijf je rondjes lopen en stap je steeds weer terug in iets buiten jezelf?

Nicole

05/10/2026

Locatie waldstrasse 16 goch. Half uurtje van nijmegen

18/08/2026

We kunnen nog veel leren van onze paarden. Waarom ze laten zien wat ze laten zien

"Dag mens, ik ben een paard en dat betekent tegelijkertijd dat ik een prooidier en dus een vluchtdier ben. Ik moet vluchten bij gevaar; zo word ik geboren. Dat kan ik niet helpen, dat gaat vanzelf.
Wat voor mij gevaar is, is voor jullie misschien een lachertje; een omgevallen kruiwagen, wapperend plastic, een harde knal of een vogel die opvliegt maar ik schrik hiervan en wil weg van het gevaar; dat zit gewoon in me, of je nu op mn rug zit of niet. Dat maakt me niet onbetrouwbaar maar is mijn instinct, mijn natuur."

"Jullie doen een zadel op mn rug en gaan erop zitten, alleen doet me dat regelmatig pijn. Het knelt, zit erg oncomfortabel en soms is het me veel te zwaar. Maar jullie begrijpen mij niet als ik daardoor stilsta of juist ga bokken. Je zegt dat ik ongehoorzaam ben maar ik wil alleen maar van de pijn af. Hoe moet ik je dat anders laten zien? In het wild zou ik nooit iemand op mn rug toelaten......."

"Jullie noemen me soms lui; vooral als ik niet door wil lopen in jullie rijbak. Jullie gebruiken je hakken tegen mijn buik (soms met een scherpe punt eraan; auw!) en een venijnig stokje die me pijn doet en me aan het schrikken maakt.
Ik wil graag dat je weet dat ik ten alle tijden mijn krachten wil en moet sparen voor het geval ik moet vluchten. Ik ren niet zomaar behalve bij vlucht of spel. Verder zijn jullie misschien vergeten dat ik een intelligent wezen ben en daarom begrijp ik niet dat ik steeds rondjes moet lopen. Rondjes die nergens naartoe gaan en niets opleveren. Dat zou ik in het wild ook niet doen.
En letten jullie alsjeblieft op alle riempjes rondom mn hoofd en dat ijzeren ding in mn mond? De riempjes kunnen enorm knellen zodat ik het benauwd krijg en pijn heb. Realiseer je dat ik intens gevoelig ben; zeker op mn huid en in mijn mond."

"En wat betekenen de woorden singelnijd en stalondeugden?
Ja, het klopt dat ik probeer onder de pijn van het aansingelen uit te komen omdat mijn huid daar super dun is en ik heel graag mijn buik vrij heb. Ik bijt of trap want wat kan ik anders doen om duidelijk te maken dat dit me pijn doet?
En ja, ik weef en ik zuig lucht als ik te vaak en te lang op stal sta. Jullie noemen dat een stalondeugd, een woord dat ik niet begrijp. Ik ben niet ondeugend maar ik moet toch wat om mezelf bezig te houden terwijl ik gevangen zit...
Kijk alsjeblieft áchter dit gedrag van mij. Ik doe dit niet zomaar. Ik wil weg, ik wil eruit. Ik wil naar buiten, naar de kudde waar ik me veilig voel. Ik wil bewegen, hapje/ stapje, spelen, rollen, rusten, kroelen met mijn soortgenoten. Ik wil gewoon paard zijn net zoals jullie gewoon mens willen zijn; 'We are all born to be free'

"Ik ben een paard en ik doe zo ontzettend mn best voor jullie; begrijp me alsjeblieft niet verkeerd....."

15/07/2026

Helpen jullie mee

06/07/2026