15/04/2025
𝐃𝐞 𝐫𝐞𝐢𝐬 𝐯𝐚𝐧 𝐝𝐞 𝐝𝐫𝐨𝐨𝐦𝐬𝐭𝐞𝐫: 𝐞𝐞𝐧 𝐯𝐞𝐫𝐡𝐚𝐚𝐥 𝐯𝐚𝐧 𝐯𝐢𝐣𝐟 𝐧𝐚𝐜𝐡𝐭𝐞𝐧. - 𝐃𝐞𝐞𝐥 𝟑 - 𝐃𝐞 𝐙𝐢𝐧𝐠𝐞𝐧𝐝𝐞 𝐄𝐧𝐞𝐫𝐠𝐢𝐞...
De derde avond voerde me weer naar het water. Ik bevond me in een houten boot, dat eruit zag als een oud vikingschip, met prachtige rood en goud gekleurde zeilen. De boot was een onderdeel van een hele armada schepen, die in colonne achter elkaar vaarden in de donkere nacht.
De boten vaarden rustig over een diepe glinsterende zee, het flauwe schijnsel van de scheepslampen zachtjes reflecterend op het water. Het was een hele heldere nacht en de fonkelende sterren aan de nachtelijke hemel leken ons liefdevol de weg te wijzen. Het zachte deinen van de boot onder me had iets geruststellends, als de hartslag van een slapend wezen.
Op de boot waren meerdere mensen aanwezig. Gekleed in gewaden en mantels van dezelfde dieprode en gouden kleur als de zeilen. Een eerbiedige stilte hing in de lucht. Onze bestemming was een bijzondere oude en mystieke boeddhistische tempel. Zodra we aanmeerden, kon ik de sacrale energie van de plek voelen - een trilling in de lucht die sprak van eeuwenoude wijsheid en beoefening.
Vol bewondering, gemengd met een vleug respect, keek ik voorzichtig rond in de zachte ronde, beetje donkere zaal. Er waren wat bekende gezichten in het gezelschap. Een man en een vrouw. Mensen die ik kende uit eerdere ceremoniële settingen. Hun warme en geruststellende aanwezigheid gaf me een gevoel van vertrouwdheid en veiligheid in deze mystieke reis.
Het leek alsof ik weer in een diepe ceremonie stapte. e geluiden van klankschalen en zachte gezangen zweefden door de lucht. In het midden van de zaal stond een groep monniken, met indrukwekkende gewaden aan. Eenvoudig en toch heel rijk aan kleur en diepte. Alsof er draden van levensenergie gewoven waren door hun gewaden. Meerdere mensen zaten om hen heen in circels. De sfeer was ingetogen en krachtig.
De vrouw kwam naar me toe met een klein flesje in haar hand. "Dit is voor jou," zei ze met een glimlach, en gaf me een speciale olie. rijkelijk liet ze de olie vloeieen in mijn handen. Ik bracht de olie aan op mijn huid, en vrijwel onmiddellijk veranderde mijn waarneming. Kleuren werden intenser, geluiden helderder, de grenzen tussen mezelf en de omgeving vervaagden. Ik voelde me euforisch, alsof ik zweefde in een oceaan van zuivere mogelijkheid.
De monniken begonnen samen te zingen. Een symphonie van kosmische krachten. In deze verhoogde staat kon ik de monniken letterlijk "zien" zingen. Uit hun monden kwamen doorzichtige energetische slingers, goud van kleur. In het midden spatten daar flitsen uit, stralend in een elektrisch blauwe kleur. Deze energiebanen waren in constante beweging, dansend en kronkelend op het ritme van hun gezangen, als levende muziek gemaakt van licht.
Tot mijn verrassing merkten de monniken mijn waarneming op. Ze knikten naar me, hun ogen warm en uitnodigend, en vroegen me om mee te zingen. De gedachte maakte me nerveus - wie was ik om mijn stem te voegen bij die van deze meesters? Maar het gezelschap om me heen moedigde me aan, en ik vond de moed om het te proberen.
Mijn stem voegde zich bij die van hen, aanvankelijk weifelend en zacht. Hoewel het niet perfect klonk, zag ik tot mijn verbazing na een tijdje dat ook uit mijn mond een een gouden en blauwe energetische slinger voortkwam. Minder krachtig dan die van de monniken, maar onmiskenbaar aanwezig - een zachte herrinerring aan dat ook ik deel uitmaak van deze kosmische symfonie. Het voelde als een liefdevolle uitnoding om meer van mijzelf te laten horen, ook al is het niet perfect, ook mijn stem heeft waarde.
Na de ceremonie zetten we onze reis voort, nu in kleinere boten die ons naar verschillende plekken brachten, zowel over water als aan land. We bezochten heilige plaatsen waar de oorspronkelijke bewoners van het gebied waren vereerd, plekken van diepe historische en spirituele betekenis. Er hing een sfeer van weemoed over deze plekken - de voorouders waren later weggejaagd, hun verbinding met het land gewelddadig verbroken.
Lopend over deze ingewijde grond kon ik de heiligheid ervan voelen onder mijn voeten. Het landschap zelf leek een verhaal te vertellen van verlies en herinnering, en ik voelde me bevoorrecht om getuige te mogen zijn van deze stille geschiedenis.
Later ontmoette ik een man in het gezelschap, een mysterieuze figuur die veel van de wereld had gezien. Hij vertelde over zijn reizen naar exotische bestemmingen, en ik deelde mijn eigen ervaringen van lange periodes in het buitenland. Er was een wederzijdse erkenning tussen ons, een herkenning van de rusteloosheid die reizigers vaak delen.
Er was een aanvankelijke klik, een flits van herkenning of aantrekkingskracht en hij zocht voorzichtig zoeken, maar ik voelde dat ik er nog niet kaar voor was. Toch bleef hij me fascineren. Toen het tijd was om huiswaarts te keren, voelde dat toch een beetje als een opluchting van deze licht ongemakkelijke dynamiek.
Toch was er ook een belofte om over enkele maanden terug te keren naar deze bijzondere plek. En diep van binnen wist ik ook dat ik werkelijk zou terugkeren als de tijd er rijp voor was.
Morgen Deel 4 - Verloren en Gevonden: Een droom van afscheid en nieuw begin
