12/04/2026
Emoties:
Laatst had ik een erg mooi en open gesprek met een vrouw die worstelt met de dynamiek tussen haar en haar moeder.
Ze vroeg aan mij: hoe zorg ik ervoor dat het me niet meer raakt wat ze zegt of doet? Ik wil niet dat het mij raakt.
(Even kort toegelicht). Het gaat er niet om dat het je niet meer raakt.
Het gaat erom dat je durft te erkennen dat het je raakt.
De uitnodiging is niet om je gevoelens of emoties weg te stoppen, te onderdrukken of kleiner te maken dan ze zijn. Wat de oorzaak ook mag zijn.
Wanneer je het niet kan bespreken met die persoon wat het met je doet of wanneer er geen erkenning zal komen van die persoon, is het juist heel erg belangrijk dat je jezelf die erkenning wel kan geven. Jij bent de belangrijkste schakel in dit verhaal.
De uitnodiging is dat je emoties en gevoelens er helemaal mogen zijn.
Het mag je raken. Het mag iets met je doen.
Want we hebben ergens geleerd dat als we het wegduwen of doen alsof het er niet is, dat het dan wel "overgaat". Maar zo werkt het niet.
Je bent geen machine met een aan en uit knop. Je bent een mens.
Wat je wegdrukt of onderdrukt blijft bestaan.
Wat je niet wil voelen, blijft ergens in je lichaam hangen en komt steeds weer terug, net zolang tot het gezien wordt. Vaak krijg je dan ook fysieke klachten, terugkerende negatieve gedachten, spanningen of patronen die niet helpend zijn.
Emoties zijn geen problemen. Ze willen je niets aandoen. Emoties zeggen, hey hier doet er iets toe.
Ze willen vaak alleen maar erkend en doorvoeld worden.
En heel vaak is dat al genoeg. Echt.
We leren van jongs af aan dat boosheid, teleurstelling, verdriet of ongemak er niet mogen zijn. Dat het slecht is. Hier willen we dan ook zo snel mogelijk vanaf. Maar ook dit hoort erbij.
Op het moment dat jij jezelf echt toestaat om te voelen wat er in je leeft, zonder oordeel, zonder dat je iets wilt fixen, verzacht het. Dan verstikt het niet meer.