04/10/2026
🗣️ «Κύριε Παναγιώτη, δε σας φοβάμαι πια».
Η δυσκαμψία μιας άρθρωσης ύστερα από κάταγμα, ιδιαίτερα όταν έχει προηγηθεί περίοδος ακινητοποίησης, μπορεί να γίνει μια από τις δυσκολότερες καταστάσεις.
👦 Ο γλυκύτατος δεκάχρονος Δημήτρης με επισκέφθηκε με σημαντικό περιορισμό της κίνησης του αγκώνα μετά από κάταγμα, μαζί με τη μαμά του and wellness — και συχνά με τον μικρό του αδερφό Χρήστο — ύστερα από σύσταση του Sidiropoulos.
📝 Η Ελένη περιγράφει:
«Τον Οκτώβριο του 2024 ο Δημήτρης έπεσε στην αυλή του σχολείου και χτύπησε στον αγκώνα. Την ίδια στιγμή πήγαμε στο νοσοκομείο και το πόρισμα των γιατρών ήταν “αποσπαστικό κάταγμα του έσω επικονδύλου του βραχιονίου”. Το χέρι μπήκε σε νάρθηκα για 3,5 εβδομάδες.
Ενώ το χέρι άνοιξε όταν βγήκε ο γύψος, σταδιακά άρχισε να αγκυλώνει. Η οδηγία που μας δόθηκε ήταν φυσικοθεραπείες. Κάναμε για 4 εβδομάδες και δεν είδαμε καμία απολύτως διαφορά. Μετά από μια παύση αλλάξαμε φυσικοθεραπευτή και συνεχίσαμε για περίπου έναν μήνα, με μια μικρή καλυτέρευση.
Οι γνώμες των γιατρών όλο αυτό το διάστημα ήταν πολλές και διαφορετικές. Η μία πλευρά πίστευε ότι το χέρι θα επανέλθει, αλλά με αργό ρυθμό και χωρίς να χρειάζεται χειρουργείο. Η άλλη έλεγε ότι δεν θα επανέλθει και ότι έπρεπε να είχε χειρουργηθεί. Έπειτα, τη συνέχεια της ιστορίας μας την ξέρεις. Ήρθαμε σε σένα.»
🤝 Στις πρώτες συναντήσεις οι δυσκολίες ήταν μεγάλες. Κυρίως έπρεπε να κερδίσω την εμπιστοσύνη του Δημήτρη.
🎯 Χρειάστηκε να βρούμε παιγνιώδεις, ασφαλείς και ελεγχόμενους τρόπους κινητοποίησης.
👐 Οι χειρισμοί έπρεπε να είναι ιδιαίτερα ακριβείς - ευχαριστώ, ω εμπειρία.
😟 Όσο πλησιάζαμε στο τέλος του διαθέσιμου εύρους, η δυσκολία και ο φόβος μεγάλωναν.
👦👦 Επιστρατεύτηκε ακόμη και ο αδερφούλης του, ο Χρήστος, με μεγάλη του προθυμία. Έγινε ο «ειδικός συνεργάτης» μας, ώστε ο Δημήτρης να νιώθει πιο άνετα και να φοβάται λιγότερο τη διαδικασία.
📈 Κάθε φορά προσπαθούσαμε να κερδίσουμε κάτι μικρό.
Λίγο λίγο, τα μικρά έγιναν πολλά.
✅ Έχουμε φτάσει σχεδόν σε πλήρη έκταση του αγκώνα, αλλά έχουμε ακόμη δουλειά μπροστά μας.
🙂 Ο Δημήτρης, βλέποντας πλέον την πρόοδό του, μου λέει:
🗣️ «Κύριε Παναγιώτη, στην αρχή φοβόμουνα. Τώρα χαίρομαι πολύ που έρχομαι».
❤️ Ανεκτίμητη σε όλη αυτή τη διαδικασία ήταν η ηρεμία, η συμπαράσταση και η εμπιστοσύνη της μητέρας του, της Ελένης. Κάτι καθόλου αυτονόητο όταν ένας γονιός έχει ακούσει διαφορετικές γνώμες, βλέπει το παιδί του να δυσκολεύεται και πρέπει, παρ’ όλα αυτά, να παραμένει ψύχραιμος και να εμπιστεύεται τη διαδικασία.
