29/05/2026
Σήμερα κάνω ένα ταξίδι αναψυχής, μακριά από υποχρεώσεις και καθήκοντα.
Αφήνω πίσω μου τον ρόλο της μαμάς, της συζύγου, της φίλης, της κόρης, της εργαζόμενης γυναίκας. Ρόλοι που αγαπώ και έχω επιλέξει συνειδητά. Ρόλοι που καθορίζουν την καθημερινότητά, αλλά όχι την ταυτότητά μου. Ρόλοι που με βάρυναν αρκετά τη φετινή χρονιά και από τους οποίους χρειάζομαι χώρο, χρόνο και απόσταση.
Την αγάπη προς τον εαυτό μου δεν την είδα κάπου μεγαλώνοντας. Οι γυναίκες αλλά και οι άντρες της οικογένειάς μου προσπαθούσαν πάντα για τους άλλους. Έτσι έμαθα να αγαπώ και να προσπαθώ — κάτι που δεν θα άλλαζα με τίποτα στον κόσμο.
Εκείνο που δεν διδάχτηκα είναι το πώς να αγαπώ τον εαυτό μου. Να λέω όχι σε κάτι που δεν θέλω να κάνω. Να βάζω τους κανόνες μου στις σχέσεις μου. Να βάζω όρια σε ανθρώπους που δεν έχουν από μόνοι τους. Και γενικά… να είμαι ορατή. Να με βλέπουν οι άλλοι. Μα πάνω από όλα, να βλέπω εγώ τον εαυτό μου. Να μην με κριτικάρω, αλλά να με δικαιολογώ.
Η αγάπη προς τον εαυτό ήρθε σε εμένα ως μάθημα ύστερα από μια μεγάλη περιπέτεια υγείας. Ήρθε ως κάτι απαραίτητο, όχι ως είδος πολυτελείας.
Με απομάκρυνε από ανθρώπους που αγαπούσα και αγαπώ πολύ. Μόνο και μόνο γιατί έπρεπε να προστατεύσω τον εαυτό μου. Έπρεπε να μάθω να αγαπώ εμένα περισσότερο. Ακόμη το μαθαίνω.
Για εσένα που βλέπεις σήμερα εμένα στο πλάι μιας πισίνας, μήνα Μάιο, με τα σχολεία ακόμη ανοιχτά και με χίλιες υποχρεώσεις πίσω σου, εύχομαι να πάρεις κάτι από τα λόγια μου και από αυτή την εικόνα. Να μη φτάσεις στο σημείο να αρρωστήσεις για να βάλεις τον εαυτό σου σε προτεραιότητα.
Και αν το καταφέρω έστω με έναν άνθρωπο που με βλέπει και με ακολουθεί, τότε θα μπορώ να πω πως άξιζε διπλά ο δρόμος μου.
Με αγάπη,
Κωνσταντίνα 🤍