15/05/2026
Χθες συγκινήθηκα πολύ.
Ο μικρός μας Σάββας έκανε πρώτη φορά ποδήλατο χωρίς βοηθητικές ρόδες… και τα πήγε αναπάντεχα καλά. �
Πριν λίγες μέρες, ένα πρωινό, μου είπε με πολύ ενθουσιασμό:
«Μπαμπά, είδα στον ύπνο μου ότι έκανα ποδήλατο χωρίς βοηθητικές ρόδες.»
Και χωρίς να το πολυσκεφτώ, του απάντησα:
«Σάββα, αν το ονειρεύτηκες, τότε σίγουρα μπορείς να το κάνεις.»
Η αλήθεια είναι ότι εγώ είχα φόβους. Σκεφτόμουν μήπως πέσει, μήπως χτυπήσει, μήπως δεν είναι ακόμα έτοιμος.
Αλλά δεν ήθελα να του στερήσω κάτι που εκείνος ήδη είχε δει μέσα του ως δυνατό.
Χθες το μεσημέρι, φεύγαμε βιαστικά από την παιδική χαρά γιατί μας περίμενε η μαμά στο σπίτι με τα αγαπημένα του κεφτεδάκια.
Και εκεί, είδα ένα παιδάκι με ποδήλατο χωρίς βοηθητικές.
Σταμάτησα για λίγο.
Σαν να άκουσα ξανά μέσα μου τη φωνή του Σάββα και το όνειρό του.
Ρώτησα αν μπορούμε να το πάρουμε για 5 λεπτά.
Μόλις μου είπαν ναι, γύρισα και του είπα:
«Σάββα, 5 λεπτά ακόμα. Φόρεσε το κράνος σου. Θα κάνεις ποδήλατο.»
Τον πλημμύρισε ενθουσιασμός.
Υπάκουσε σαν αστραπή. �
Άρπαξε το ποδήλατο και του είπα:
«Φύγε.»
Έτρεχα από πίσω του, έτοιμος να τον κρατήσω αν χρειαστεί.
Και κάπου εκεί, έγινε το μαγικό.
Μου φωνάζει:
«Μπαμπά, άφησέ με!»
Και του απαντάω χαμογελώντας:
«Σάββα, δεν σε κρατάω…»
Δεν το πίστευε.
Μου λέει:
«Δείξε μου τα χέρια σου!»
Έτρεξα δίπλα του και του έδειξα τα χέρια μου.
Ήταν ελεύθερος.
Το έκανε μόνος του.
Η έκφραση στο πρόσωπό του εκείνη τη στιγμή είναι από αυτές που μένουν χαραγμένες στην καρδιά.
Και τελικά, χθες ο Σάββας μου έμαθε πολύ περισσότερα απ’ όσα νόμιζα ότι του μάθαινα εγώ.
Μου θύμισε ότι πολλές φορές οι άνθρωποι μπορούν πολύ πριν το πιστέψουμε εμείς για αυτούς.
Ότι δεν πρέπει να βάζουμε όρια στους άλλους επειδή φοβόμαστε εμείς.
Ότι το όνειρο, όταν συναντήσει πίστη, προθυμία και λίγη καθοδήγηση, μπορεί να γίνει πραγματικότητα πιο γρήγορα απ’ όσο περιμένουμε.
Και ίσως τελικά ο ρόλος μας δεν είναι πάντα να κρατάμε τους άλλους.
Αλλά να τρέχουμε δίπλα τους μέχρι να καταλάβουν ότι μπορούν να σταθούν, να προχωρήσουν και να πετάξουν μόνοι τους.
Χθες χάρηκε εκείνος.
Αλλά νομίζω πως εγώ χάρηκα ακόμα περισσότερο. ��
