03/05/2025
«Πάει ειδικό σχολείο, καθυστερημένη…»
Αυτός είναι ένας γνωστός πλέον στίχος. Δεν τον επινοήσαμε.
Και όχι, το πρόβλημα μας σήμερα δεν είναι η τραπ.
Ούτε το ότι δεν έχουμε γράψει ακόμα δικούς μας στίχους. (Σε επόμενο ποστ, όταν θα λείπει ο Γρηγόρης, υπόσχομαι🤙🏼)
Το πρόβλημα προβατάκια μου είναι τα στερεότυπα που κυκλοφορούν και επιβάλλονται άνετα,
μέσα στους στίχους, στα σχολεία, στις παρέες, στους τοίχους.
Στερεότυπα που υπήρχαν πολύ πριν μπουν σε beats.
Η λέξη “καθυστερημένη” καταλήγει βρισιά.
Το “ειδικό σχολείο” δεν πρέπει να χρησιμοποιείται σαν ανέκδοτο.
Α, μιας και το έφερε η κουβέντα ας βγάλουμε και έναν δεύτερο ελέφαντα από το δωμάτιο:
Τα ειδικά σχολεία είναι δομές αποκλεισμού.
Όχι γιατί λείπει η προσπάθεια των εκπαιδευτικών εντός τους,
αλλά γιατί το σύστημα αυτό έχει φτιαχτεί για να μας κρατάει χωριστά.
Εχει φτιαχτεί «για λίγα παιδιά» που αποφασίζουν άλλοι για αυτά, πως θα κοινωνικοποιηθούν και θα μορφωθούν χώρια από τα «κανονικά παιδιά».
Συνεχίζουμε…
Δεν μας σοκάρει ο στίχος.
Μας θυμίζει απλώς ότι το να είσαι ανάπηρος σημαίνει
να στιγματίζεσαι ξανά και ξανά για όλα ακόμα και για το σχολείο που σε έστειλαν. Για το γεγονός ότι αποκλείεσαι.
Δεν ζητάμε καν να πέσει το τραγούδι. Στην τελική κανείς δεν θα ασχοληθεί με τον συστημικό αποκλεισμό
Μέχρι να ασχοληθεί κανείς, εμείς θα μιλάμε και θα φτιάχνουμε memes. Για να πάψει να υπάρχει αυτό που γεννάει αυτούς τους στίχους.
Γιατί οι στίχοι αυτοί δεν είναι προκλητικοί. Είναι βαρετά αναμενόμενοι
Και ήρθε η ώρα να φύγουν.
(Ρωτήσατε πως; Αφαιρώντας τα εμπόδια και στον συστημικό αποκλεισμό, στο στόμα σας τα δίνω)