17/06/2026
|Αποτελέσματα έρευνας|
Πρόσφατα, βρεθήκαμε στο Διεθνές Συνέδριο για τις Διατροφικές Διαταραχές (ICED 2026) στη Χάγη, όπου παρουσιάσαμε τ’ αποτελέσματα της έρευνάς μας «Οι πολιτισμικές διαστάσεις στη φροντίδα ατόμων με διατροφικές διαταραχές: Συναισθηματική υπερεμπλοκή και χαρακτηριστικά ασθενών και φροντιστών στην Ελλάδα».
Η μελέτη πραγματοποιήθηκε απ’ την Πρόεδρο του Κέντρου μας, Δρ. Μαρία Τσιάκα και τη συνεργάτιδά μας, Έλενα Διέτη.
🧐|Τι εξετάστηκε|
Η σχέση ανάμεσα στη συναισθηματική εμπλοκή των φροντιστών και στα χαρακτηριστικά τόσο των ίδιων, όσο και των ασθενών, καθώς και πώς αυτή ερμηνεύεται διαφορετικά στο μεσογειακό πλαίσιο. Η διεθνής βιβλιογραφία τείνει να την προσεγγίζει μονοδιάστατα, ως αμιγώς προβληματική και τροχοπέδη στη θεραπεία.
Τα πορίσματα της μελέτης μας, ωστόσο, κατέδειξαν πως σε πολιτισμικά πλαίσια όπως το ελληνικό, η υψηλή συναισθηματική συμμετοχή συμβαδίζει με τη ζεστασιά, την εγγύτητα και το αίσθημα ευθύνης. Επομένως, είναι απαραίτητο να κατανοήσουμε τη φροντίδα μέσα από το πρίσμα της κάθε κουλτούρας.
👤|Το δείγμα|
Στην έρευνα συμμετείχαν 68 βασικοί φροντιστές ασθενών με διατροφικές διαταραχές, εκ των οποίων το 91% ήταν μητέρες. Η μέση ηλικία των ασθενών ήταν 20,43 έτη, με ηλικιακό εύρος από 12 έως 57 ετών.
📝|Τα αποτελέσματα|
Διαπιστώθηκε μεγαλύτερη συναισθηματική υπερεμπλοκή στους φροντιστές ασθενών με νευρική ανορεξία, σε σύγκριση με εκείνους με νευρική βουλιμία. Η υψηλότερη υπερεμπλοκή, δε, συσχετίστηκε με χαμηλότερο δείκτη μάζας σώματος, μικρότερη αντιλαμβανόμενη διάρκεια της νόσου και αυτοτραυματισμούς. Συνεπώς, η έντονη εμπλοκή αντανακλά αυξημένη επαγρύπνηση και προστατευτική στάση, όταν η νόσος βιώνεται ως οξεία ή σωματικά απειλητική.
Παράλληλα, η υψηλή υπερεμπλοκή συνδέθηκε με χαμηλότερη αντίληψη των αλλαγών στη ζωή των φροντιστών, δείχνοντας ότι τείνουν να υποτιμούν τον προσωπικό αντίκτυπο που υφίστανται.
💡|Συμπεράσματα|
Η οικογένεια είναι βασικός πυλώνας ανάρρωσης. Τα ευρήματα αναδεικνύουν την ανάγκη για εξειδικευμένες και πολιτισμικά ενημερωμένες παρεμβάσεις, που δεν ενοχοποιούν την οικογένεια, αλλά στοχεύουν στην εκπαίδευση, την αποφόρτιση και τη θεραπευτική αξιοποίηση της παρουσίας της.