04/06/2026
Κάποτε στη γιόγκα ο δάσκαλος (Guru) ήταν η απόλυτη αυθεντία .
Ήταν εκείνος που ηξερε και ο μαθητής ακολουθούσε χωρίς πολλές ερωτήσεις. Υπήρχε εμπιστοσύνη, αλλά πολλές φορές και έλλειψη προσωπικής κρίσης. Ο μαθητής μάθαινε να υπακούει περισσότερο παρά να ακούει τον εαυτό του.
Σήμερα μοιάζει να έχουμε περάσει στο άλλο άκρο.
Ο μαθητής είναι ελεύθερος να αποφασίζει τι θέλει να κάνει στην πρακτική, πότε θα πιεστεί, πότε θα σταματήσει, τι του ταιριάζει και τι όχι. Και αυτό έχει κάτι υγιές μέσα του. Η γιόγκα δεν είναι τυφλή υπακοή.
Όμως πολλές φορές νιώθω πως χάσαμε κάτι σημαντικό στην πορεία.
Ζούμε σε μια εποχή όπου όλα έχουν γίνει πιο εύκολα, πιο άμεσα, πιο άνετα.
Και κάποιες φορές ο μαθητής αντιμετωπίζει την πρακτική σαν μια υπηρεσία, τύπου “αφού πληρώνω, θέλω να κάνω μόνο ό,τι μου αρέσει και να νιώθω πάντα καλά”.
Αλλά η γιόγκα δεν είναι μόνο άνεση.
Η πρακτική πολλές φορές μας φέρνει σε άβολη θέση , σωματικά, νοητικά, συναισθηματικά. Μας φέρνει αντιμέτωπους με την ανυπομονησία μας, τον εγωισμό μας, τις αντιστάσεις μας. Και ίσως εκεί να αρχίζει πραγματικά η ουσία της.
Δεν πιστεύω ότι ο δάσκαλος έχει πάντα δίκιο.
Αλλά ούτε πιστεύω ότι η πρακτική πρέπει να προσαρμόζεται συνεχώς ώστε να μη μας δυσκολεύει ποτέ.
Για μένα, η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση.
Χρειάζεται ένας δάσκαλος που να καθοδηγεί χωρίς να επιβάλλεται, και ένας μαθητής που να ακούει χωρίς να απαιτεί τα πάντα να γίνονται όπως τον βολεύουν.
Η γιόγκα δεν είναι ούτε έλεγχος ούτε κατανάλωση.
Είναι σχέση, εμπιστοσύνη και διάθεση να μείνεις παρών ακόμα και όταν η πρακτική δεν είναι εύκολη.