21/06/2026
Η πατρική απουσία δεν αφορά πάντα έναν πατέρα που έφυγε. Συχνά αφορά έναν πατέρα που ήταν σωματικά εκεί, αλλά συναισθηματικά μακριά. Έναν πατέρα που παρείχε, φρόντιζε πρακτικά, έκανε όσα μπορούσε, αλλά δεν κατάφερε να γίνει ασφαλές πρόσωπο για το παιδί του.
Η ουσιαστική παρουσία του πατέρα λειτουργεί προστατευτικά. Δίνει στο παιδί την αίσθηση ότι υπάρχει κάποιος που το αντέχει και στις δύσκολες πλευρές του. Κάποιος που δεν το πλησιάζει μόνο, όταν είναι ευχάριστο, ήρεμο ή «εύκολο», αλλά και όταν φοβάται, θυμώνει, μπερδεύεται, κλείνεται.
Ένας πατέρας δεν χρειάζεται να γνωρίζει πάντα τι να πει. Χρειάζεται να μπορεί να μένει στη σχέση. Να ακούει. Να παρατηρεί. Να ενδιαφέρεται. Να ζητά συγγνώμη, όταν πληγώνει. Να δείχνει στο παιδί του ότι η αγάπη δεν αποσύρεται κάθε φορά που εκείνο δυσκολεύεται.
Γιατί το παιδί που νιώθει τον πατέρα του παρόντα, μεγαλώνει με μια βαθιά εσωτερική βεβαιότητα: «Υπάρχω. Αξίζω. Δεν χρειάζεται να παλέψω για να με προσέξουν».
Και αυτή η βεβαιότητα μπορεί να γίνει θεμέλιο για όλη του τη ζωή.
Χρόνια πολλά στους πατέρες που προσπαθούν να είναι παρόντες με τρόπο ουσιαστικό. Με χρόνο, με ενδιαφέρον, με συνέπεια και με ψυχική διαθεσιμότητα.
Φακίδου Κατερίνα
◭ Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας
◭ Υπνοθεραπεύτρια
◭ Σύμβουλος Αυτογνωσίας & Προσωπικής Ανάπτυξης
📩 [email protected]
📍 Φιλίππου 4, Σέρρες