25/05/2026
Υπάρχουν άνθρωποι που χαμογελούν…
και μέσα τους δεν ξεκουράζονται ποτέ.
Άνθρωποι που συνεχίζουν κανονικά τη μέρα τους.
Που δουλεύουν.
Που μιλάνε.
Που γελάνε.
Που δείχνουν “καλά”.
Κι όμως μέσα τους υπάρχει μια σκέψη που δεν σταματά ποτέ.
Μια φωνή που φοβάται.
Που αναλύει τα πάντα.
Που θυμάται όσα πόνεσαν.
Που προσπαθεί συνεχώς να προβλέψει το αύριο για να νιώσει ασφάλεια.
Και κάπως έτσι ο άνθρωπος κουράζεται σιγά-σιγά…
χωρίς πολλές φορές να καταλαβαίνει καν το γιατί.
Γιατί όταν το μυαλό ζει σε μόνιμη εγρήγορση,
και το σώμα ζει σε επιβίωση.
Κι ίσως τελικά η μεγαλύτερη ανάγκη του ανθρώπου σήμερα
να μην είναι να κάνει περισσότερα.
Ίσως είναι να ησυχάσει λίγο μέσα του.
