Κατερίνα Κοντογιαννάτου-PsychologeiNet

13/09/2026

12/09/2026

Η «Συμβουλή στον Φίλο»

Είμαστε πάντα πολύ πιο αυστηροί και καταστροφικοί με τον εαυτό μας από ό,τι με τους άλλους. Αυτή η άσκηση αλλάζει την οπτική γωνία.

Πώς γίνεται:

Όταν πιάνετε τον εαυτό σας να κάνει μια αγχώδη σκέψη (π.χ. «Θα τα θαλασσώσω στην παρουσίαση και θα γίνω ρεζίλι»), κάντε μια παύση.

Αναρωτηθείτε:

«Αν ένας καλός μου φίλος ερχόταν και μου έλεγε ακριβώς το ίδιο πράγμα για τον εαυτό του, τι θα του απαντούσα;» Γράψτε ή πείτε αυτή την απάντηση.

Γιατί λειτουργεί:

Μας βοηθά να ενεργοποιήσουνε τη λογική και την ενσυναίσθησή μας. Η απάντηση που θα δίναμε στο φίλο μας είναι συνήθως η πιο ρεαλιστική, ισορροπημένη και καθησυχαστική εκδοχή που χρειάζεται να ακούσουμε και εμείς.

12/09/2026

Γιατί τα καλά λόγια τα λέμε τόσο συχνά, μετά;

Όταν ένας άνθρωπος φύγει ξαφνικά,
ξαφνικά βρίσκουμε όλες τις λέξεις.

«Ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος.»
«Πόσο πολύ τον αγαπούσα.»
«Πόσα μου έδωσε.»
«Δεν θα τον ξεχάσω ποτέ.»
«Ήταν σημαντικός για μένα.»

Γράφουμε αναρτήσεις.
Βγάζουμε λόγους.
Μοιραζόμαστε αναμνήσεις.
Λέμε όλα εκείνα που ίσως δεν είπαμε ποτέ στον ίδιο.

Και δεν είναι ότι δεν τα νιώθαμε.

Τα νιώθαμε.

Απλώς όσο ο άλλος είναι εδώ, μοιάζει σαν να υπάρχει χρόνος.

Για να του πούμε «σε αγαπώ».
Για να του πούμε «σε εκτιμώ».
Για να του πούμε «χαίρομαι που υπάρχεις στη ζωή μου».
Για να του πούμε «αυτό που έκανες για μένα το θυμάμαι».
Για να του πούμε «είσαι σημαντικός για μένα».

Ίσως κάποιες φορές μας δυσκολεύει η ίδια η ευαλωτότητα.

Μας φαίνεται αμήχανο να εκφράσουμε όσα αισθανόμαστε.
Φοβόμαστε μήπως «φανούμε πολύ».
Θεωρούμε ότι ο άλλος τα ξέρει.
Ή απλώς πιστεύουμε ότι θα υπάρχει μια καλύτερη στιγμή.

Μόνο που η καλύτερη στιγμή δεν είναι πάντα δεδομένη.

Και το πένθος πολλές φορές δε φέρνει μόνο την απώλεια ενός ανθρώπου.

Φέρνει και την επίγνωση όλων όσων δεν προλάβαμε να του πούμε.

Δεν χρειάζεται να περιμένουμε έναν αποχαιρετισμό για να πούμε τα σημαντικά.

Μπορούμε να τα πούμε όσο ο άλλος είναι εδώ.

Τα καλά λόγια δεν χρειάζεται να γίνουν επικήδειος.

11/09/2026

Επιστροφή στο σχολείο.
Και μαζί της επιστρέφει και όλο το βάρος.

Η τσάντα πρέπει να ετοιμαστεί.
Τα ρούχα να πλυθούν.
Το κολατσιό να ετοιμαστεί.
Το πρόγραμμα να οργανωθεί.
Οι δραστηριότητες να συντονιστούν.
Οι ώρες να χωρέσουν.
Οι υποχρεώσεις να προλάβουν η μία την άλλη.

Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά υπάρχει κι ένα παιδί που χρειάζεται να ακούσει:

«Πώς ήταν η μέρα σου;»
«Σε δυσκόλεψε κάτι;»
«Θες να μου πεις τι έγινε;»

Και ένας γονιός που αναρωτιέται:

Θα προσαρμοστεί;
Θα κάνει φίλους;
Θα αγχωθεί;
Θα τα καταφέρει;
Μήπως πρέπει να κάνω περισσότερα;

Για πολλές μαμάδες, η επιστροφή στο σχολείο δε σημαίνει απλώς επιστροφή σε ένα πρόγραμμα.

Σημαίνει επιστροφή σε έναν τεράστιο αόρατο συντονισμό.

Να θυμάσαι τα πάντα.
Να προβλέπεις τα πάντα.
Να φροντίζεις τους πάντες.
Και να χωράς κι εσύ μέσα σε όλα αυτά.

Όμως δε χρειάζεται να τα κάνεις όλα τέλεια.

Δε χρειάζεται να είναι κάθε πρωινό ήρεμο.
Δε χρειάζεται κάθε κολατσιό να είναι «τέλειο».
Δε χρειάζεται να έχεις απάντηση για κάθε δυσκολία του παιδιού σου.
Δε χρειάζεται να είσαι πάντα διαθέσιμη, υπομονετική και ψύχραιμη.

Τα παιδιά δε χρειάζονται έναν τέλειο γονιό.
Χρειάζονται έναν αρκετά καλό γονιό.

Ίσως αυτή τη σχολική χρονιά, μαζί με τη λίστα με όλα όσα πρέπει να γίνουν, να βάλεις και μία ακόμη υπενθύμιση:

«Δε χρειάζεται να τα κουβαλάω όλα μόνη μου.»

Καλή σχολική χρονιά.
Και σε εσένα, μαμά. 🤍

10/09/2026

«Θέλω να τα έχω προβλέψει όλα»

Έχεις σκεφτεί ποτέ πόση ενέργεια ξοδεύεις προσπαθώντας να προβλέψεις τι μπορεί να πάει στραβά;

Να έχεις εναλλακτικό σχέδιο για κάθε ενδεχόμενο.
Να σκέφτεσαι όλες τις πιθανές εκδοχές.
Να προλάβεις τα προβλήματα πριν εμφανιστούν.
Να ξέρεις τι θα γίνει, πότε θα γίνει και πώς θα το διαχειριστείς.

Και όταν κάτι μένει απρόβλεπτο, να νιώθεις ένταση.

Αυτό δεν είναι πάντα υπευθυνότητα. Μπορεί να είναι ανάγκη για έλεγχο.

Για κάποιους ανθρώπους, η αβεβαιότητα βιώνεται σαν απειλή.

Το μυαλό λέει:
«Αν το έχω προβλέψει, θα είμαι ασφαλής.»
«Αν είμαι προετοιμασμένος για όλα, δεν θα αιφνιδιαστώ.»
«Αν ελέγχω τα πράγματα, δεν θα πληγωθώ.»

Και έτσι δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος:

Αβεβαιότητα → άγχος → περισσότερος έλεγχος → προσωρινή ανακούφιση → ακόμη μεγαλύτερη ανάγκη για έλεγχο.

Από πού μπορεί να προέρχεται;

🔹 Από εμπειρίες στις οποίες η απρόβλεπτη συμπεριφορά των άλλων δημιουργούσε ανασφάλεια.

🔹 Από ένα οικογενειακό περιβάλλον όπου το παιδί έμαθε ότι πρέπει να είναι προσεκτικό, να προβλέπει και να αποφεύγει τα λάθη.

🔹 Από την πεποίθηση ότι το λάθος ή η αποτυχία έχουν σοβαρές συνέπειες.

🔹 Από προηγούμενες εμπειρίες όπου κάτι δυσάρεστο συνέβη ξαφνικά και το άτομο ένιωσε ότι δεν ήταν προετοιμασμένο.

🔹 Από τελειοθηρία και την πεποίθηση ότι «πρέπει να τα κάνω όλα σωστά».

🔹 Και κάποιες φορές, από μια βαθύτερη δυσκολία να εμπιστευτούμε ότι ακόμη κι αν κάτι δεν πάει όπως το περιμέναμε, θα μπορέσουμε να το αντιμετωπίσουμε.

Το ζητούμενο δεν είναι να μάθουμε να προβλέπουμε καλύτερα τη ζωή.

Είναι να μάθουμε να αντέχουμε καλύτερα αυτό που δεν μπορούμε να προβλέψουμε.

Πώς αρχίζουμε να το διαχειριζόμαστε;

Δεν χρειάζεται να εγκαταλείψουμε τον προγραμματισμό και την οργάνωση.

Χρειάζεται να ξεχωρίσουμε το
Τι μπορώ να ελέγξω;
Τι μπορώ να επηρεάσω;
Και τι απλώς πρέπει να αποδεχτώ ότι δεν γνωρίζω;

Δοκίμασε επίσης να μην απαντάς σε κάθε «Κι αν…» με ένα νέο σχέδιο.

Μερικές φορές η πιο χρήσιμη απάντηση είναι:

«Δεν ξέρω τι θα γίνει. Και δεν χρειάζεται να το ξέρω αυτή τη στιγμή.»

Και ακόμη:

«Μπορεί να συμβεί κάτι που δεν έχω προβλέψει.
Και μπορώ να το αντιμετωπίσω όταν έρθει.»

Η ασφάλεια δεν έρχεται πάντα όταν ελέγχουμε τα πάντα.

Πολλές φορές έρχεται όταν αρχίζουμε να εμπιστευόμαστε περισσότερο τον εαυτό μας και λιγότερο την ανάγκη μας να ελέγξουμε τη ζωή.

09/09/2026

Για μια γυναίκα που θέλει να είναι ενεργά παρούσα στη ζωή των παιδιών της, η επαγγελματική εξέλιξη μπορεί πράγματι να γίνει πιο δύσκολη.

Και όχι φυσικά επειδή μειώθηκαν οι ικανότητές της ή σταμάτησε να έχει φιλοδοξίες.

Όμως άλλαξε κάτι πολύ σημαντικό, κ χρόνος της.

Η εξειδίκευση θέλει διάβασμα.
Η εξέλιξη θέλει χρόνο.
Η δημιουργία μιας επιχείρησης θέλει επένδυση.
Η επέκταση μιας δουλειάς θέλει περισσότερες ώρες, περισσότερη διαθεσιμότητα, περισσότερη ενέργεια.

Και την ίδια στιγμή υπάρχουν τα παιδιά.

Το σχολείο.
Οι δραστηριότητες.
Οι αρρώστιες.
Οι ανάγκες τους.
Η καθημερινή φροντίδα.

Και τότε μπορεί να δημιουργηθεί μια εσωτερική σύγκρουση:

«Θέλω να είμαι εκεί για τα παιδιά μου, αλλά θέλω και να προχωρήσω.»

Και ίσως αυτό είναι ένα από τα πιο δύσκολα κομμάτια της σύγχρονης μητρότητας.

Γιατί δεν θέλουν όλες οι γυναίκες να επιλέξουν ανάμεσα στα δύο.

Κάποιες θέλουν και τα δύο.

Θέλουν να μεγαλώνουν τα παιδιά τους και να εξελίσσονται.
Να είναι μητέρες και επαγγελματίες.
Να έχουν χρόνο για την οικογένειά τους και χώρο για τα προσωπικά τους όνειρα.

Το ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι να πούμε στη γυναίκα:

«Μπορείς να τα κάνεις όλα.»

Γιατί ίσως δεν μπορεί.
Και δε χρειάζεται.

Το ερώτημα που πρέπει να τεθεί είναι:

«Τι θέλω πραγματικά να χωράει στη ζωή μου και τι υποστήριξη χρειάζομαι για να το καταφέρω;»

Πολλές φορές αυτό που μοιάζει με έλλειψη φιλοδοξίας είναι απλώς εξάντληση.

Αυτό που μοιάζει με επιλογή της οικογένειας μπορεί να είναι έλλειψη υποστήριξης.

Και αυτό που μοιάζει με αποτυχία στην καριέρα μπορεί να είναι μια γυναίκα που προσπαθεί να χτίσει δύο σημαντικά κομμάτια της ζωής της ταυτόχρονα.

Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι ότι
«Έκανα παιδιά, άρα πρέπει να περιορίσω τις φιλοδοξίες μου.»
Το πρόβλημα είναι
«Ποιος θα μοιραστεί μαζί μου το βάρος για να μπορώ να έχω και φιλοδοξίες;»

Ένα σύντροφο που δεν «βοηθάει» τη μητέρα,
αλλά μοιράζεται ισότιμα τη γονεϊκότητα.

Ένα οικογενειακό και κοινωνικό δίκτυο που μπορεί πραγματικά να στηρίξει.

Και ένα κράτος που δεν θεωρεί αυτονόητο ότι
η γυναίκα θα απορροφήσει όλο το κόστος της φροντίδας.

Γιατί η φροντίδα των παιδιών
δεν είναι αποκλειστικά γυναικεία υπόθεση.

Δεν είναι δίκαιο να λέμε στη γυναίκα:
«Μπορείς να τα κάνεις όλα!» όταν δεν της δίνουμε:
χρόνο,
υποστήριξη,
υπηρεσίες,
ευελιξία,
μοίρασμα της φροντίδας.

Δεν είναι απαραίτητα οι φιλοδοξίες της το πρόβλημα.
Ίσως είναι το πόσο μόνη είναι μέσα σε αυτές τις απαιτήσεις.

Όταν όλη η φροντίδα πέφτει πάνω σε έναν άνθρωπο, κάποια στιγμή δε μένει χρόνος
για όνειρα.
Μένει μόνο χρόνος για να τα προλάβει όλα.

Και μάλλον η προσοχή πρέπει να φύγει από το
«Μπορεί μια γυναίκα να τα συνδυάσει όλα;»
και να δοθεί στο
«Τι χρειάζεται να αλλάξει γύρω της
για να μη χρειάζεται να διαλέξει;»

07/09/2026

Στις σχέσεις συχνά προσπαθούμε να καταλάβουμε ποιος έχει δίκιο.

Όμως όταν δύο άνθρωποι συναντιούνται, δεν συναντιούνται μόνο οι χαρακτήρες τους. Συναντιούνται οι ιστορίες τους, οι ανάγκες τους, οι φόβοι τους, οι τρόποι με τους οποίους έμαθαν να αγαπούν και να προστατεύονται.

Και κάπως έτσι, δημιουργείται ένα τρίτο πράγμα: η δυναμική της σχέσης.

Καποιες φορές δεν είναι ότι δεν ταιριάζουμε.
Είναι ότι ο τρόπος που προστατεύεται ο ένας ενεργοποιεί ακριβώς αυτό που φοβάται ο άλλος.

Η δουλειά στη σχέση δεν είναι να αλλάξει ο ένας τον άλλον.
Είναι να αρχίσουν και οι δύο να αναγνωρίζουν τον κύκλο στον οποίο μπαίνουν και να βρίσκουν έναν διαφορετικό τρόπο να συναντιούνται.

Δεν έχει τόση σημασία μόνο ποιοι είμαστε ο καθένας ξεχωριστά.
Έχει σημασία και ποιοι γινόμαστε όταν είμαστε μαζί. 🤍

06/09/2026

«Αφού με αγαπάει, θα πρέπει να με καταλαβαίνει.»

«Αφού τον αγαπάω, θα πρέπει να μπορώ να συγχωρώ τα πάντα.»

«Αν υπάρχει αληθινή αγάπη, η σχέση θα πρέπει να είναι εύκολη.»

Αυτές είναι μερικές από τις ιδέες που μπορεί να έχουμε για την αγάπη.

Όμως η αγάπη από μόνη της δε δημιουργεί μια καλή σχέση.

Ο τρόπος που σχετιζόμαστε με τον σύντροφό μας επηρεάζεται από τις σκέψεις μας, τις πεποιθήσεις μας, τις ερμηνείες μας και, κυρίως, από τον τρόπο που συμπεριφερόμαστε.

Μπορεί να αγαπώ τον άνθρωπό μου
και να τον παρεξηγώ.

Να αγαπώ και να θυμώνω.

Να αγαπώ και να απομακρύνομαι.

Να αγαπώ και να έχω μάθει έναν τρόπο επικοινωνίας που πληγώνει.

Γι' αυτό η αγάπη δεν είναι μόνο ένα συναίσθημα που μας συμβαίνει.

Είναι και μια καθημερινή επιλογή συμπεριφοράς.

Να εξετάσω τη σκέψη μου πριν αντιδράσω.

Να ρωτήσω αντί να υποθέσω.

Να ακούσω αντί να ετοιμάζω την απάντησή μου.

Να εκφράσω την ανάγκη μου αντί να περιμένω να τη μαντέψει.

Να αναλάβω το δικό μου κομμάτι αντί να ψάχνω μόνο ποιος φταίει.

Να μάθω νέους τρόπους να επικοινωνώ, όταν οι παλιοί δεν λειτουργούν.

Ο Beck υπενθυμίζει ουσιαστικά κάτι πολύ σημαντικό: Το να αγαπάς κάποιον δεν σημαίνει ότι γνωρίζεις αυτόματα πώς να έχεις μια καλή σχέση μαζί του.

Η αγάπη είναι η αρχή.

Η σχέση χτίζεται με σκέψεις που εξετάζονται, συναισθήματα που αντέχονται και συμπεριφορές που επιλέγονται.

Μπορεί δύο άνθρωποι να αγαπιούνται πολύ και παρ' όλα αυτά να πληγώνουν ο ένας τον άλλον.

Η ώριμη αγάπη δεν είναι μόνο αυτό που αισθάνομαι όταν σε κοιτάζω.
Είναι και αυτό που επιλέγω να κάνω
όταν είμαι θυμωμένος, απογοητευμένος ή πληγωμένος.

Δεν είναι μόνο το «σε αγαπώ» που κρατά μια σχέση.
Είναι το «σε επιλέγω και προσπαθώ να σε συναντώ ξανά και ξανά».

Δεν αρκεί να αγαπάμε.
Χρειάζεται να μαθαίνουμε και να αγαπάμε καλά.