Κατερίνα Κοντογιαννάτου-PsychologeiNet

Κατερίνα Κοντογιαννάτου-PsychologeiNet Κατερίνα Κοντογιαννάτου: Ψυχολόγος ΑΠΘ, Ειδ.Γνωστική Συμπεριφορική Ψυχοθεραπεία, MEd Επιστήμες Αγωγής

Κατερίνα Κοντογιαννάτου: Ψυχολόγος ΑΠΘ, Ειδ. στη Γνωστική-Συμπεριφορική Ψυχοθεραπεία, MEd Επιστήμες της Αγωγής,Πιστοποιημένη Σύμβουλος Επαγγελματικού Προσανατολισμού-Άριστον Τεστ, Συντονίστρια Σχολών Γονέων www.psychologeinetkk.wordpress.com/

Ποτέ δεν επικοινωνούσαμε τόσο πολύ. Ποτέ δεν νιώθαμε τόσο μόνοι.Ζούμε σε μια εποχή όπου μπορούμε να στείλουμε μήνυμα σε ...
20/06/2026

Ποτέ δεν επικοινωνούσαμε τόσο πολύ.
Ποτέ δεν νιώθαμε τόσο μόνοι.

Ζούμε σε μια εποχή όπου μπορούμε να στείλουμε μήνυμα σε οποιονδήποτε, οποιαδήποτε στιγμή. Να μοιραστούμε σκέψεις, φωτογραφίες, στιγμές και συναισθήματα με το πάτημα ενός κουμπιού.

Η γενική εικόνα από τις έρευνες είναι ότι, παρά το γεγονός ότι σήμερα έχουμε περισσότερους τρόπους επικοινωνίας από ποτέ, πολλοί άνθρωποι αναφέρουν μεγαλύτερα επίπεδα μοναξιάς, κοινωνικής απομόνωσης και αποξένωσης σε σύγκριση με προηγούμενες δεκαετίες. Ωστόσο, η εικόνα είναι πιο σύνθετη από το φταίνε τα κινητά και τα social media.

- Τι δείχνουν οι έρευνες;

Η μοναξιά έχει αναδειχθεί σε σημαντικό ζήτημα δημόσιας υγείας σε πολλές χώρες. Το 2023 ο World Health Organization δημιούργησε ειδική επιτροπή για τη μοναξιά και την κοινωνική απομόνωση, αναγνωρίζοντας τις επιπτώσεις τους στη σωματική και ψυχική υγεία.

Μεγάλες κοινωνιολογικές έρευνες δείχνουν ότι οι άνθρωποι σήμερα έχουν κατά μέσο όρο λιγότερες στενές φιλίες, συμμετέχουν λιγότερο σε συλλόγους, κοινότητες και συλλογικές δραστηριότητες σε σχέση με παλαιότερες γενιές.

Ιδιαίτερα οι νέοι φαίνεται να βιώνουν ένα παράδοξο, έχουν συνεχή ψηφιακή σύνδεση, αλλά συχνά λιγότερες βαθιές διαπροσωπικές σχέσεις και λιγότερο χρόνο πρόσωπο με πρόσωπο.

- Γιατί συμβαίνει αυτό;

Οι ερευνητές αναφέρουν πολλούς παράγοντες:

- Ατομικοποίηση της ζωής

Μικρότερες οικογένειες.
Συχνότερες μετακινήσεις για εργασία.
Λιγότερο σταθερές κοινότητες γειτονιάς.
Ρυθμοί ζωής και εργασιακή πίεση
Λιγότερος ελεύθερος χρόνος.
Περισσότερο άγχος και ανασφάλεια.

- Ψηφιακή επικοινωνία

Μπορεί να βοηθά στη διατήρηση σχέσεων.
Όμως δεν αντικαθιστά πάντα την εγγύτητα, το άγγιγμα, το κοινό βίωμα και τη βαθιά συζήτηση.

Η παθητική χρήση των social media (ατελείωτο σκρολάρισμα, συγκρίσεις με άλλους) συνδέεται συχνά με αυξημένα αισθήματα μοναξιάς.

- Κοινωνικές συνθήκες

Οικονομική ανασφάλεια.
Επισφαλής εργασία.
Δυσκολία δημιουργίας σταθερών σχέσεων και δικτύων υποστήριξης.

Σε αυτό το σημείο χρειάζεται να διαχωρίσουμε τη μοναξιά από την απομόνωση.

Απομόνωση = έχω λίγες κοινωνικές επαφές.
Μοναξιά = νιώθω ότι δεν με καταλαβαίνουν ή δεν ανήκω κάπου.

Έτσι μπορεί κάποιος να έχει εκατοντάδες επαφές στα κοινωνικά δίκτυα και να νιώθει πολύ μόνος, ενώ ένας άλλος να έχει λίγους ανθρώπους γύρω του αλλά να νιώθει βαθιά συνδεδεμένος.

- Από ψυχολογική και κοινωνική σκοπιά

Πολλοί σύγχρονοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι ένα μέρος των δυσκολιών που βιώνουμε δεν είναι μόνο ατομικό ζήτημα. Ζούμε σε κοινωνίες που συχνά προωθούν την παραγωγικότητα, τον ανταγωνισμό και την ατομική ευθύνη περισσότερο από τη συλλογικότητα και την κοινότητα. Αυτό μπορεί να ενισχύει το αίσθημα αποξένωσης.

Με άλλα λόγια, δεν είναι ότι οι άνθρωποι ξέχασαν να επικοινωνούν. Συχνά οι κοινωνικές συνθήκες κάνουν πιο δύσκολο το να χτίσουμε και να διατηρήσουμε ουσιαστικές σχέσεις.

Γι' αυτό και αρκετοί κοινωνικοί επιστήμονες μιλούν σήμερα για μια εποχή όπου είμαστε πιο συνδεδεμένοι τεχνολογικά, αλλά όχι απαραίτητα πιο συνδεδεμένοι ανθρώπινα.

«Ήταν ήσυχος άνθρωπος.»«Δεν είχαμε καταλάβει τίποτα.»«Δεν θέλαμε να μπλέξουμε.»Και όμως, πολλές φορές πίσω από μια κλεισ...
18/06/2026

«Ήταν ήσυχος άνθρωπος.»
«Δεν είχαμε καταλάβει τίποτα.»
«Δεν θέλαμε να μπλέξουμε.»

Και όμως, πολλές φορές πίσω από μια κλειστή πόρτα υπάρχουν φωνές που δεν ακούγονται, φόβος που κρύβεται, έλεγχος που παρουσιάζεται ως αγάπη και βία που μένει αόρατη μέχρι να είναι αργά.

Οι γυναικοκτονίες δεν εμφανίζονται ξαφνικά. Συχνά προηγούνται απειλές, εκφοβισμός, απομόνωση, λεκτική, ψυχολογική ή σωματική βία. Κάποιος μπορεί να έχει δει κάτι. Κάποιος μπορεί να έχει ακούσει κάτι. Κάποιος μπορεί να έχει ανησυχήσει.

Και τότε γεννιέται το δύσκολο ερώτημα, τι κάνουμε όταν υποψιαζόμαστε ότι ένας άνθρωπος κινδυνεύει;

Δυστυχώς, πολλοί φοβούνται να μιλήσουν. Φοβούνται τις συνέπειες, την έκθεση, την αντιπαράθεση ή το ενδεχόμενο να βρεθούν οι ίδιοι μπλεγμένοι. Όμως η σιωπή δεν προστατεύει το θύμα.

Δεν χρειάζεται να είμαστε βέβαιοι για να εκφράσουμε μια ανησυχία. Δεν χρειάζεται να γίνουμε ερευνητές ή δικαστές. Μπορούμε να ενημερώσουμε τις αρμόδιες αρχές, να στηρίξουμε το άτομο που φαίνεται να κινδυνεύει, να μη γυρίσουμε το βλέμμα αλλού.

Ως κοινωνία χρειάζεται να αναρωτηθούμε πόσες κραυγές βοήθειας χάνονται επειδή όλοι πιστεύουν ότι είναι οικογενειακή υπόθεση;
Η βία δεν είναι ιδιωτική υπόθεση. Είναι κοινωνική ευθύνη.

Κάθε γυναικοκτονία δεν είναι μόνο προσωπική τραγωδία. Είναι και ένα ερώτημα προς την κοινωνία και το κράτος, έγιναν όλα όσα έπρεπε για να προστατευθεί η γυναίκα που κινδύνευε;

Πολλές γυναίκες έχουν ήδη ζητήσει βοήθεια, έχουν χωρίσει, έχουν καταγγείλει, έχουν εκφράσει τον φόβο τους πριν δολοφονηθούν. Η προστασία τους δεν μπορεί να εξαντλείται σε μια καταγραφή περιστατικού ή σε μια σύσταση προσοχής. Χρειάζονται αποτελεσματικοί μηχανισμοί πρόληψης, άμεση παρέμβαση και ουσιαστική προστασία.

Παράλληλα, μια κοινωνία δεν μπορεί να ζητά από τους πολίτες να μιλούν όταν φοβούνται ότι θα βρεθούν εκτεθειμένοι σε απειλές, εκφοβισμό ή άλλες συνέπειες. Όταν θέλουμε οι άνθρωποι να αναφέρουν περιστατικά βίας, οφείλουμε να δημιουργούμε συνθήκες ασφάλειας και εμπιστοσύνης για όσους καταγγέλλουν ή εκφράζουν εύλογες ανησυχίες.

Η ευθύνη δεν ανήκει μόνο στο θύμα να σωθεί. Ανήκει και στην Πολιτεία να προστατεύσει αποτελεσματικά όσους κινδυνεύουν και σε όλους μας να μην αντιμετωπίζουμε τη βία ως ξένη υπόθεση.

Και όσο σημαντική είναι η προστασία των θυμάτων και η αποτελεσματική παρέμβαση του κράτους, άλλο τόσο σημαντική είναι η πρόληψη.

Οι γυναικοκτονίες δεν ξεκινούν τη μέρα της δολοφονίας. Ριζώνουν σε αντιλήψεις που μαθαίνονται από πολύ νωρίς: στην ιδέα ότι η αγάπη σημαίνει κατοχή, ότι η ζήλια είναι απόδειξη ενδιαφέροντος, ότι η απόρριψη είναι προσβολή, ότι ο έλεγχος είναι δικαίωμα.

Χρειαζόμαστε μια διαφορετική διαπαιδαγώγηση για όλα τα παιδιά. Να μεγαλώνουμε αγόρια που μαθαίνουν ότι κανείς δεν τους ανήκει, ότι η δύναμη δεν αποδεικνύεται με έλεγχο ή επιβολή και ότι η συναισθηματική έκφραση δεν είναι αδυναμία.

Να μεγαλώνουμε κορίτσια που γνωρίζουν τα δικαιώματά τους, αναγνωρίζουν τα σημάδια της κακοποίησης και νιώθουν ότι αξίζουν σεβασμό χωρίς όρους.

Χρειαζόμαστε παιδιά που θα μάθουν ότι η αγάπη δεν φοβίζει, δεν ελέγχει, δεν απειλεί και δεν τιμωρεί.

Η πρόληψη της έμφυλης βίας δεν αρχίζει στα δικαστήρια. Αρχίζει στο σπίτι, στο σχολείο και στον τρόπο που μιλάμε στα παιδιά μας για τις σχέσεις, τα όρια και τον σεβασμό.

Γιατί θυμόμαστε το ένα αρνητικό σχόλιο και όχι τα δέκα θετικά;Έχει συμβεί σχεδόν σε όλους μας.Δέκα άνθρωποι μάς λένε ένα...
18/06/2026

Γιατί θυμόμαστε το ένα αρνητικό σχόλιο και όχι τα δέκα θετικά;

Έχει συμβεί σχεδόν σε όλους μας.
Δέκα άνθρωποι μάς λένε έναν καλό λόγο. Ένας εκφράζει μια κριτική. Και ξαφνικά το μυαλό μας κολλάει σε αυτό το ένα αρνητικό σχόλιο.
Αυτό όμως δε δείχνει αδυναμία χαρακτήρα, αλλά είναι ενας τρόπος λειτουργίας του εγκεφάλου μας.

Ο ανθρώπινος εγκέφαλος έχει εξελιχθεί ώστε να δίνει μεγαλύτερη προσοχή σε πιθανές απειλές παρά σε θετικά ερεθίσματα. Για τους προγόνους μας, το να αγνοήσουν έναν κίνδυνο μπορούσε να αποβεί μοιραίο. Το να αγνοήσουν ένα κομπλιμέντο, όχι.

Έτσι, ακόμη και σήμερα, αυτό έχει ως αποτέλεσμα η κριτική να καταγράφεται πιο έντονα, τα αρνητικά σχόλια μένουν περισσότερο στη μνήμη, να αναλύουμε ξανά και ξανά ό,τι μας πλήγωσε, να δυσκολευόμαστε να δώσουμε το ίδιο βάρος στα θετικά λόγια που ακούμε.

Αυτό γίνεται ακόμη πιο έντονο όταν έχουμε χαμηλή αυτοεκτίμηση, όταν είμαστε κουρασμένοι ή όταν βαθιά μέσα μας φοβόμαστε ότι η κριτική ίσως να είναι αλήθεια.

Η ψυχική ωριμότητα δεν είναι να μη μας επηρεάζει ποτέ η κριτική, αλλά να μπορούμε να τη βάζουμε στη σωστή της διάσταση.

Να θυμόμαστε ότι ένα σχόλιο δεν ακυρώνει δέκα θετικές εμπειρίες. Ότι μία διαφωνία δεν ακυρώνει μια σχέση. Ότι μία αποτυχία δεν ακυρώνει την αξία μας.

Μερικές φορές χρειάζεται να εκπαιδεύσουμε συνειδητά το μυαλό μας να κρατά χώρο και για τα καλά που συμβαίνουν και όχι μόνο για όσα μας πληγώνουν.

Η πραγματικότητα δεν είναι μόνο το αρνητικό σχόλιο που θυμόμαστε. Είναι και όλα τα θετικά που ξεχνάμε

Όταν το παιδί σου σου αποκαλύπτει ότι ανήκει στην κοινότητα LGBTQ+: Πώς μπορείς να το στηρίξεις πραγματικάΗ στιγμή που έ...
14/06/2026

Όταν το παιδί σου σου αποκαλύπτει ότι ανήκει στην κοινότητα LGBTQ+: Πώς μπορείς να το στηρίξεις πραγματικά

Η στιγμή που ένα παιδί μοιράζεται με τους γονείς του ένα τόσο προσωπικό κομμάτι της ταυτότητάς του απαιτεί πάνω απ’ όλα αγάπη, ψυχραιμία και ανοιχτή καρδιά.

🌈 Αν το παιδί σου σου το αποκαλύψει:

Άκουσέ το χωρίς να το διακόπτεις.

Ευχαρίστησέ το για την εμπιστοσύνη που σου δείχνει.

Μην αμφισβητήσεις αυτό που σου λέει και μην το αντιμετωπίσεις ως «φάση» ή κάτι που πρέπει να αλλάξει.

Αν νιώθεις έκπληξη, δώσε προτεραιότητα στα συναισθήματα του παιδιού και όχι στα δικά σου εκείνη τη στιγμή.

Πες απλά: «Σε αγαπώ και είμαι εδώ για σένα».

🌈 Αν υποψιάζεσαι ότι το παιδί σου ανήκει στην LGBTQ+ κοινότητα αλλά δεν σου έχει μιλήσει ακόμα:

Σεβάσου τον χρόνο του.

Απόφυγε τις πιεστικές ερωτήσεις ή τις παγίδες για να το αναγκάσεις να μιλήσει.

Δημιούργησε ένα περιβάλλον όπου γνωρίζει ότι δεν θα κριθεί.

Μίλα με θετικό και υποστηρικτικό τρόπο για τη διαφορετικότητα γενικότερα.

Άφησε διακριτικά να φανεί ότι η αγάπη και η αποδοχή σου δεν εξαρτώνται από τον σεξουαλικό προσανατολισμό ή την ταυτότητα φύλου του.

Πες απλά: "Αν θελήσεις να μου μιλήσεις για κάτι, είμαι πάντα εδώ για να σε ακούσω."

🌈 Πώς να σταθείς δίπλα του στη συνέχεια:

Συνέχισε να το βλέπεις ως το ίδιο παιδί που ήταν και πριν.

Ρώτησέ το τι χρειάζεται από εσένα αντί να υποθέτεις.

Προστάτευσέ το από σχόλια, προκαταλήψεις ή απορριπτικές συμπεριφορές.

Ενημερώσου από αξιόπιστες πηγές ώστε να κατανοήσεις καλύτερα τις εμπειρίες του.

Σεβάσου την ιδιωτικότητά του και μην αποκαλύπτεις πληροφορίες σε άλλους χωρίς τη συγκατάθεσή του.

Το πιο σημαντικό που χρειάζεται να θυμάται κάθε γονιός είναι ότι η αποκάλυψη δεν αλλάζει το παιδί του. Αλλάζει μόνο το πόσο βαθιά επιλέγει το παιδί να τον εμπιστευτεί. Η αποδοχή, η ασφάλεια και η αγάπη που θα συναντήσει εκείνη τη στιγμή μπορούν να το συνοδεύουν για όλη του τη ζωή.

Η γενιά των μαμάδων που προσπαθεί να σπάσει τον κύκλοΟι σημερινές μαμάδες μεγαλώνουν τα παιδιά τους διαφορετικά από ό,τι...
06/06/2026

Η γενιά των μαμάδων που προσπαθεί να σπάσει τον κύκλο

Οι σημερινές μαμάδες μεγαλώνουν τα παιδιά τους διαφορετικά από ό,τι μεγάλωσαν οι ίδιες.

Προσπαθούν να ακούσουν αντί να επιβάλουν.
Να συνδεθούν αντί να φοβίσουν.
Να βάλουν όρια χωρίς φωνές.
Να εφαρμόσουν το gentle parenting μέσα σε μια καθημερινότητα που συχνά μόνο... gentle δεν είναι.

Κι όμως, πολλές φορές καταλήγουν να υψώνουν τη φωνή τους, να εκνευρίζονται, να αντιδρούν πιο έντονα από όσο θα ήθελαν.

Και μετά έρχονται οι ενοχές.

«Δεν το χειρίστηκα σωστά.»
«Μήπως του δημιούργησα τραύμα;»
«Μήπως δεν είμαι αρκετά καλή μητέρα;»

Η αλήθεια είναι ότι οι millennial μαμάδες βρίσκονται σε μια ιδιαίτερα απαιτητική θέση.

Μεγάλωσαν με διαφορετικά πρότυπα διαπαιδαγώγησης, αλλά καλούνται να εφαρμόσουν νέες πρακτικές που συχνά κανείς δεν τους δίδαξε βιωματικά.

Έχουν περισσότερη γνώση από κάθε προηγούμενη γενιά γονέων, αλλά μαζί με τη γνώση ήρθαν και περισσότερες προσδοκίες.

Διαβάζουν βιβλία, ακούνε ειδικούς, παρακολουθούν σεμινάρια, βλέπουν βίντεο και συμβουλές καθημερινά.

Και κάπου μέσα σε όλη αυτή την πληροφορία, ξεχνούν κάτι σημαντικό:

Το gentle parenting δεν σημαίνει τέλειος γονιός.

Σημαίνει ένας γονιός που προσπαθεί.
Που κάνει λάθη.
Που αναγνωρίζει τα λάθη του.
Που επανορθώνει.
Που συνεχίζει να μαθαίνει.

Τα παιδιά δεν χρειάζονται γονείς που δεν χάνουν ποτέ την ψυχραιμία τους.

Χρειάζονται γονείς που τους δείχνουν ότι οι άνθρωποι κάνουν λάθη, αναλαμβάνουν την ευθύνη τους και ξαναχτίζουν τη σύνδεση.

Και αυτό, πολλές φορές, είναι το πιο πολύτιμο μάθημα από όλα.

Τι κερδίζει πραγματικά ένα παιδί όταν σχολείο και οικογένεια συνεργάζονται;Συχνά μιλάμε για τη σημασία της συνεργασίας σ...
05/06/2026

Τι κερδίζει πραγματικά ένα παιδί όταν σχολείο και οικογένεια συνεργάζονται;

Συχνά μιλάμε για τη σημασία της συνεργασίας σχολείου και οικογένειας, όμως στο επίκεντρο αυτής της σχέσης βρίσκεται πάντα το παιδί.

Η συνεργασία σχολείου και οικογένειας αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες για την ομαλή ανάπτυξη και ψυχική ενδυνάμωση ενός παιδιού. Το παιδί μεγαλώνει ανάμεσα σε δύο βασικά περιβάλλοντα: το σπίτι και το σχολείο. Όταν αυτά τα δύο συνδέονται με επικοινωνία, εμπιστοσύνη και κοινή στάση, δημιουργείται ένα σταθερό και ασφαλές πλαίσιο μέσα στο οποίο το παιδί μπορεί να εξελιχθεί, να εκφραστεί και να νιώσει ότι υποστηρίζεται ουσιαστικά.

Η συνεργασία δεν σημαίνει ότι όλοι συμφωνούν πάντα σε όλα. Σημαίνει όμως ότι υπάρχει διάθεση κατανόησης, σεβασμός στους ρόλους κάθε πλευράς και κοινός στόχος: οι ανάγκες και το καλό του παιδιού. Όταν γονείς και εκπαιδευτικοί λειτουργούν σαν ομάδα και όχι ανταγωνιστικά, το παιδί ωφελείται σε γνωστικό, κοινωνικό και συναισθηματικό επίπεδο, ενώ παράλληλα ενισχύεται και το ίδιο το σχολικό κλίμα.

Η ουσιαστική συνεργασία σχολείου και οικογένειας δεν είναι απλώς «να μιλάνε οι γονείς με τις δασκάλες». Είναι μια σχέση εμπιστοσύνης, επικοινωνίας και κοινής προσπάθειας γύρω από το παιδί. Όταν αυτή η σχέση χτίζεται σωστά, τα οφέλη φαίνονται παντού: στη συμπεριφορά, στη μάθηση, στην ψυχολογία και στο κλίμα γύρω από το παιδί.

Όταν οι σημαντικοί ενήλικες της ζωής του επικοινωνούν, ανταλλάσσουν πληροφορίες και λειτουργούν με κοινό στόχο, το παιδί δεν ωφελείται μόνο μαθησιακά. Ωφελείται κυρίως συναισθηματικά.

✔️ Νιώθει μεγαλύτερη ασφάλεια
Το παιδί καταλαβαίνει πότε οι ενήλικες γύρω του συνεργάζονται και πότε βρίσκονται σε σύγκρουση. Όταν βλέπει γονείς και εκπαιδευτικούς να επικοινωνούν με σεβασμό, νιώθει ότι βρίσκεται σε ένα ασφαλές και σταθερό περιβάλλον.

✔️ Μειώνεται το άγχος του
Δεν χρειάζεται να μεταφέρει μηνύματα, να εξηγεί καταστάσεις ή να βρίσκεται ανάμεσα σε δύο πλευρές. Μπορεί απλώς να είναι παιδί.

✔️ Ενισχύεται η αυτοπεποίθησή του
Όταν οι ενήλικες έχουν κοινή εικόνα για τις δυνατότητες και τις ανάγκες του, το παιδί λαμβάνει πιο σταθερά μηνύματα ενθάρρυνσης και αποδοχής.

✔️ Οι δυσκολίες αναγνωρίζονται νωρίτερα
Μια αλλαγή στη διάθεση, μια δυσκολία στις σχέσεις ή στη μάθηση μπορεί να γίνει πιο γρήγορα αντιληπτή όταν σχολείο και οικογένεια μοιράζονται τις παρατηρήσεις τους.

✔️ Λαμβάνει πιο συνεπή μηνύματα
Τα όρια, οι προσδοκίες και οι τρόποι αντιμετώπισης των δυσκολιών γίνονται πιο ξεκάθαρα όταν οι ενήλικες κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση.

✔️ Αναπτύσσει καλύτερες κοινωνικές δεξιότητες
Μέσα από το παράδειγμα των ενηλίκων μαθαίνει τι σημαίνει συνεργασία, διάλογος, αμοιβαίος σεβασμός και επίλυση προβλημάτων.

✔️ Νιώθει ότι οι σημαντικοί άνθρωποι της ζωής του ενδιαφέρονται πραγματικά
Και αυτό από μόνο του αποτελεί έναν ισχυρό προστατευτικό παράγοντα για την ψυχική του υγεία.

Η συνεργασία σχολείου και οικογένειας δεν είναι μια τυπική διαδικασία ενημέρωσης. Είναι μια σχέση που χτίζει γύρω από το παιδί ένα δίχτυ ασφάλειας, κατανόησης και υποστήριξης, μέσα στο οποίο μπορεί να αναπτυχθεί με μεγαλύτερη σιγουριά και εμπιστοσύνη στον εαυτό του.

Όταν σχολείο και οικογένεια γίνονται σύμμαχοι, το παιδί δεν χρειάζεται να διαλέξει πλευρά. Έχει χώρο να αναπτυχθεί.

Δύο διαφορετικά παιδιά ή μία διαφορετική δυναμική;«Μα όταν είναι μόνοι τους είναι αγγελούδια! Μόλις βρεθούν μαζί, μεταμο...
04/06/2026

Δύο διαφορετικά παιδιά ή μία διαφορετική δυναμική;

«Μα όταν είναι μόνοι τους είναι αγγελούδια! Μόλις βρεθούν μαζί, μεταμορφώνονται.

Αυτή είναι μία από τις πιο συχνές εμπειρίες των γονιών αδελφών.

Το ενδιαφέρον είναι ότι συνήθως δεν πρόκειται για θέμα χαρακτήρα ή κακής συμπεριφοράς. Πρόκειται για τη δυναμική της σχέσης τους.

Κάθε παιδί, όταν βρίσκεται μόνο του με έναν ενήλικα, δεν χρειάζεται να διεκδικήσει χώρο, προσοχή ή ρόλο. Η σχέση είναι ξεκάθαρη και οι ανάγκες του καλύπτονται άμεσα.

Όταν όμως εμφανίζεται το αδέλφι, ενεργοποιούνται πολλά περισσότερα:

η ανάγκη για προσοχή και αναγνώριση
• ο ανταγωνισμός
• η σύγκριση
• η ζήλια
• η ανάγκη να διατηρήσει τη θέση του μέσα στην οικογένεια

Έτσι, ένα παιδί που μόνο του είναι συνεργάσιμο και ήρεμο μπορεί ξαφνικά να γίνει προκλητικό, απαιτητικό ή αντιδραστικό. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι άλλαξε προσωπικότητα, αλλά προσπαθεί να διαχειριστεί μια πιο σύνθετη συναισθηματική κατάσταση.

Τα αδέλφια συχνά βγάζουν το ένα στο άλλο τα πιο έντονα συναισθήματα. Και αυτό συμβαίνει γιατί η σχέση τους είναι βαθιά, σημαντική και διαρκής.

Η διαφορετική συμπεριφορά τους όταν είναι μαζί δεν αποτελεί απαραίτητα ένδειξη προβλήματος.

Αντίθετα, πολλές φορές είναι το πεδίο μέσα στο οποίο μαθαίνουν να διαπραγματεύονται, να μοιράζονται, να αντέχουν τη ματαίωση, να λύνουν συγκρούσεις και να χτίζουν δεξιότητες που θα χρειαστούν σε όλες τις μελλοντικές τους σχέσεις.

Γι' αυτό, πριν σκεφτούμε «γιατί δεν συμπεριφέρεται όπως όταν είναι μόνο του;», ίσως αξίζει να αναρωτηθούμε "Τι προσπαθεί να μου δείξει για τη θέση του, τις ανάγκες του και τα συναισθήματά του μέσα σε αυτή τη μοναδική σχέση που λέγεται αδελφική σχέση;"

Άλλη μία, ώσπου να σταματήσει να χρειάζεται...Στερεότυπα σχετικά με την κακοποίηση των γυναικών - "Κάτι θα του έκανε, δε...
03/06/2026

Άλλη μία, ώσπου να σταματήσει να χρειάζεται...

Στερεότυπα σχετικά με την κακοποίηση των γυναικών

- "Κάτι θα του έκανε, δεν μπορεί."
Πολύ συχνά όταν μια γυναίκα αποκαλύπτει πως έχει κακοποιηθεί από το σύντροφό της, η ερώτηση που της γίνεται είναι "γιατί,τι του έκανες;". Η αλήθεια είναι πως δεν έκανε τίποτα εκείνη, ούτε φταίει που κακοποιείται. Αλλά ακόμη και στην περίπτωση που έκανε κάτι, το οποίο δεν άρεσε στο σύντροφό της, την ευθύνη για την κακοποιητική συμπεριφορά την έχει ο κακοποιητής και όχι το θύμα.

- "Δεν μπορεί να ελέγξει το θυμό του."
Ή μήπως μπορεί; Φαίνεται πως ο θύτης έχει πλήρη αυτοέλεγχο, καθώς:
Δεν την κακοποιεί δημόσια
Δεν κακοποιεί άλλους πέρα από αυτήν, όταν θυμώνει (φίλους, γείτονες, εργοδότες)
Πολλές φορές έχει προετοιμάσει την κακοποίηση, ώστε να μην υπάρχουν ορατά σημάδια

- "Γιατί δε φεύγει κι αυτή;"
Ρίχνουμε πάλι την ευθύνη στη γυναίκα, όμως μπορεί να υπάρχουν πολλοί λόγοι που βρίσκεται παγιδευμένη σε μια κακοποιητική σχέση:
Ντρέπεται και φοβάται πως δε θα την πιστέψουν
Ελπίζει πως ο σύντροφός της θα αλλάξει, ειδικά μετά τις υποσχέσεις του
Θεωρεί πως είναι καλύτερο για τα παιδιά τους και πιστεύει πως είναι δική της ευθύνη να κρατήσει την οικογένεια ενωμένη
Ο περίγυρος της δεν την στηρίζει στην απόφαση της να φύγει
Η αυτοεκτίμηση της έχει μειωθεί κατά πολύ και πιστεύει ότι δε θα τα καταφέρει μόνη της
Υπάρχουν πρακτικά θέματα
Δε γνωρίζει πώς μπορεί να βοηθηθεί
Φοβάται για το τι θα κάνει ο σύντροφός της αν φύγει

- "Για όλα φταίει το ποτό."
Όμως το αλκοόλ δεν είναι η αιτία, καθώς πολλοί αλκοολικοί δεν κακοποιούν τη σύντροφό τους, πολλοί την κακοποιούν χωρίς να πίνουν ή συνεχίζουν να την κακοποιούν και αφού κόψουν το αλκοόλ.

- "Είναι ψυχικά άρρωστος."
Η κακοποίηση δεν οφείλεται σε κάποια ψυχική διαταραχή. Είναι μαθημένη συμπεριφορά και όχι ψυχική ασθένεια. Ο θύτης είναι υπεύθυνος για τις πράξεις του και αν δούμε τον άνθρωπο αυτό ως ψυχικά άρρωστο, τότε παίρνουμε την ευθύνη από πάνω του.

- "Οι γυναίκες που κακοποιούνται δεν είναι σαν εμένα."
Οποιαδήποτε γυναίκα μπορεί να πέσει θύμα κακοποίησης από το σύντροφό της, ανεξάρτητα από το οικονομικό στάτους, το μορφωτικό επίπεδο,το επαγγελματικό κύρος, την εθνικότητα, την ηλικία,τον τόπο διαμονής, την προσωπικότητα της κτλ.

- "Μόνο η σωματική βία είναι κακοποίηση."
Όχι, ο φόβος και ο έλεγχος σε μια σχέση μπορεί να εδραιωθεί λεκτικά μέσω απειλών, υποτιμητικών εκφράσεων, ψυχολογικής κακοποίησης, απομόνωσης.

- "Έγινε μια φορά, δε θα ξαναγίνει."
Την πρώτη φορά μπορεί να σκέφτηκες ότι ήταν η κακή στιγμή και δε θα ξανασυμβεί, όμως συνέβη κι άλλες φορές. Κι αυτό γιατί σε μια βίαιη σχέση η κακοποίηση συνήθως ακολουθεί ένα κυκλικό μοτίβο και τείνει να γίνεται πιο συχνή και έντονη.

- "Η βία μεταξύ ερωτικών συντρόφων είναι σπάνια."
Οι στατιστικές δείχνουν πως στην Ελλάδα 1 στις 5 γυναίκες έχουν κακοποιηθεί σωματικά και/ή σεξουαλικά από το σύντροφό της και ότι 1 στις 3 γυναίκες έχει υποστεί ψυχολογική κακοποίηση.

- "Οι γυναίκες είναι το ίδιο βίαιες με τους άντρες."
Η συντριπτική πλειοψηφία των θυμάτων βίας μεταξύ ερωτικών συντρόφων είναι γυναίκες. Ναι, φυσικά μπορεί και μια γυναίκα να ασκήσει βία, αλλά δεν μπορεί να εξισωθεί με τη βία που ασκείται από τους άντρες ως προς τη συχνότητα, τη σοβαρότητα και τις συνέπειες.
Τα δεδομένα δείχνουν πως όταν δολοφονείται μια γυναίκα, στο 1/3 των περιπτώσεων, δράστης είναι ο σύντροφός της. Επιπλέον, τις περισσότερες φορές οι γυναίκες ασκούν βία για λόγους αυτοάμυνας.

- "Η βία μεταξύ ερωτικών συντρόφων είναι οικογενειακή υπόθεση."
Είναι κάτι που μας αφορά όλους και έχουμε ευθύνη να μην την ανεχόμαστε. Δεν είναι ιδιωτική υπόθεση, είναι ένα έγκλημα.

Από: "Οδηγός απόδρασης από μια βίαιη σχέση"

"Επιτέλους Παρασκευή"Και ξαφνικά το σώμα χαλαρώνει λίγο, το μυαλό αναπνέει πιο βαθιά και μέσα μας γεννιέται μια μικρή αν...
29/05/2026

"Επιτέλους Παρασκευή"

Και ξαφνικά το σώμα χαλαρώνει λίγο, το μυαλό αναπνέει πιο βαθιά και μέσα μας γεννιέται μια μικρή ανακούφιση.

Γιατί όμως περιμένουμε τόσο πολύ την Παρασκευή;

Γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι ζούμε σε έναν διαρκή ρυθμό “πρέπει”.
Πρέπει να προλάβουμε.
Να είμαστε συνεπείς.
Παρόντες.
Παραγωγικοί.
Καλοί γονείς, σύντροφοι, εργαζόμενοι, άνθρωποι.

Η εβδομάδα συχνά μοιάζει με έναν ατελείωτο αγώνα διαχείρισης υποχρεώσεων και όχι με πραγματική ζωή.

Και έτσι, η Παρασκευή δε συμβολίζει απλώς το τέλος της δουλειάς.
Συμβολίζει την ανάγκη μας να επιστρέψουμε λίγο στον εαυτό μας.

Να ξυπνήσουμε χωρίς βιασύνη.
Να μην κοιτάμε συνεχώς το ρολόι.
Να έχουμε χώρο να νιώσουμε, να συνδεθούμε, να ξεκουραστούμε.
Να υπάρξουμε χωρίς συνεχή απαίτηση.

Ίσως τελικά να μην αγαπάμε τόσο την Παρασκευή.
Ίσως να διψάμε για μια καθημερινότητα που να μη μας εξαντλεί τόσο πολύ.

Και αυτό δεν είναι τεμπελιά.
Είναι ψυχική ανάγκη.

Γιατί ο άνθρωπος δεν είναι φτιαγμένος μόνο για να λειτουργεί.
Είναι φτιαγμένος και για να ζει.

"Όταν οι γονείς τρέχουν πριν ακούσουν"Η συνεργασία οικογένειας και σχολείου είναι πολύτιμη.Όμως υπάρχει μια λεπτή γραμμή...
27/05/2026

"Όταν οι γονείς τρέχουν πριν ακούσουν"

Η συνεργασία οικογένειας και σχολείου είναι πολύτιμη.

Όμως υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στο ενδιαφέρον και στην παρέμβαση που τελικά δυσκολεύει το παιδί, την τάξη και τη σχέση εμπιστοσύνης με το σχολείο.

-Τι συμβαίνει όταν ο γονιός εμπλέκεται υπερβολικά στο έργο του εκπαιδευτικού;

Όταν ο γονιός αμφισβητεί συνεχώς τον δάσκαλο μπροστά στο παιδί, παρεμβαίνει σε κάθε σύγκρουση μεταξύ παιδιών, δημιουργεί στρατόπεδα γονέων, ζητά ειδική μεταχείριση ή μεταφέρει συνεχώς ένταση και καχυποψία στο σχολικό περιβάλλον,τότε το παιδί συχνά λαμβάνει το εξής μήνυμα: “οι μεγάλοι γύρω μου δεν εμπιστεύονται ο ένας τον άλλον”.

Και αυτό είναι κάτι που επηρεάζει το παιδί περισσότερο απ’ όσο νομίζουμε.

Το παιδί μπορεί να δυσκολευτεί να σεβαστεί όρια, να νιώθει ανασφάλεια στο σχολείο, να μπερδευτεί για το ποιος έχει την ευθύνη, να μάθει ότι κάθε δυσκολία λύνεται μεσα από τη σύγκρουση ενηλίκων ή ακόμη και να χρησιμοποιεί την ένταση ως τρόπο να τραβά προσοχή.

Ο δάσκαλος δεν είναι αντίπαλος του γονιού. Ούτε ο γονιός είναι εχθρός του σχολείου.

Όταν όμως η σχέση βασίζεται στην καχυποψία, στη δημόσια έκθεση, στις πρόχειρες κατηγορίες ή στη συνεχή επιτήρηση, τότε χάνεται κάτι πολύ σημαντικό και αυτό είναι η αίσθηση ασφάλειας που χρειάζεται το παιδί για να μάθει και να εξελιχθεί.

Τα παιδιά χρειάζονται συνεργασία και όχι μέτωπα.
Υπάρχουν γονείς που, με το πρώτο παράπονο του παιδιού καταγγέλλουν, θυμώνουν, ψάχνουν ενόχους, κινητοποιούν άλλους γονείς και κουνάνε το δάχτυλο σε δασκάλους, σχολείο ή άλλα παιδιά πριν καν καταλάβουν πραγματικά τι συνέβη.

Οι γονείς μπορούν και οφείλουν να εμπλακούν υγιώς στο πλαίσιο συνεργασίας με το σχολείο επικοινωνώντας, ρωτώντας, εκφράζοντας ανησυχίες και συνεργαζόμενοι με αυτό. Και φυσικά όχι πολεμώντας, εκθέτοντας, γενικεύοντας και κινητοποιώντας χωρίς επιβεβαίωση.

Το πιο προστατευτικό περιβάλλον για ένα παιδί είναι όταν οι σημαντικοί ενήλικες μπορούν να συνεργαστούν, ακόμη και όταν διαφωνούν.

Χρειάζεται να θυμόμαστε πως το σχολείο δεν είναι χώρος χωρίς συγκρούσεις, Τα παιδιά,όπως είναι φυσιολογικό και αναμενόμενο, μαλώνουν, παρεξηγούνται, αποκλείουν, υπερβάλλουν,στεναχωριούνται, λένε ιστορίες μπερδεμένες ή φορτισμένες.

Και αυτό είναι μέρος της ανάπτυξης και της κοινωνικοποίησης και όχι πάντα ένδειξη ενός επικίνδυνου περιβάλλοντος.

- Τι μαθαίνει το παιδί όταν ο γονιός μπαίνει αμέσως σε θέση επίθεσης;

Μπορεί να μάθει ότι καθε δυσκολία σημαίνει ότι κάποιος φταίει, οι συγκρούσεις λύνονται με ένταση,δεν χρειάζεται να διαχειριστεί συναισθήματα ή σχέσεις, οι μεγάλοι θα πολεμήσουν για εκείνο πριν προσπαθήσει να καταλάβει τι έγινε.

Και πολλές φορές, χωρίς πρόθεση, το παιδί μπαίνει στο κέντρο ενός δράματος που δεν μπορεί να διαχειριστεί.

Τα παιδιά χρειάζονται ενήλικες που να τα προστατεύουν και όχι ενήλικες που να πολεμούν παντού για λογαριασμό τους.

Η ωριμότητα του γονιού φαίνεται όχι μόνο από το πόσο γρήγορα αντιδρά, αλλά και από το πόσο υπεύθυνα διαχειρίζεται την ανησυχία του.

Address

Thessaloníki
57019

Opening Hours

Monday 09:00 - 21:00
Tuesday 09:00 - 21:00
Wednesday 09:00 - 21:00
Thursday 09:00 - 21:00
Friday 09:00 - 21:00
Saturday 09:00 - 21:00
Sunday 09:00 - 21:00

Telephone

+306947871247

Alerts

Be the first to know and let us send you an email when Κατερίνα Κοντογιαννάτου-PsychologeiNet posts news and promotions. Your email address will not be used for any other purpose, and you can unsubscribe at any time.

Contact The Business

Send a message to Κατερίνα Κοντογιαννάτου-PsychologeiNet:

Share