08/05/2026
Andlega ferðalagið er langt og strangt ferli þar sem markmið þitt er uppljómun, þú fikrar þig áfram skref fyrir skref í átt að einingu með þekkingu og skilningi. Um er að ræða göfuga leið sem er vel þess verðug að fara en skrefin eru mörg og ekkert er í beinni línu. Lexíurnar hafa margar birtingamyndir og ferðalagið er knúið áfram af nýrri innsýn og stigvaxandi viðurkenningu á því sem er raunverulegt. Dagarnir eru eins misjafnir og þeir eru margir því það sem var satt í gær er það ekki endilega í dag þar sem ný þekking bætist stöðugt við og þú sérð hlutina frá æðra sjónarhorni aftur og aftur og aftur.
En hvað gerist þegar uppljómunarferlið getur ekki leitt þig lengra?
Hér er punkturinn þar sem kemur að því að lifa þekkingunni, þegar líkamleg yfirfærsla fæst í Krists Vitund. Þessi yfirfærsla leysir upp leitandann sem á ferðalaginu hefur leitað þekkingar fyrir utan sig þar sem skilningur á sannleikanum á sér stað. Blekkingunni um aðskilnað, þar sem hið Guðlega og hið mannlega - hið innra og hið ytra er talið aðskilið fellur um sig sjálft þar sem þú áttar þig á því að þessi þröskuldur sem þú hélst þú værir að reyna að komast yfir var aldrei til staðar, eingöngu sögur sjálfsins og tálsýn um að sannleikurinn væri fyrir utan þig. Þú ert sjálfur sannleikurinn, gangandi um í líkama.
Leitin tekur enda og uppgjöf á sér stað sem verður til lendingar eftir langt og strangt ferðalag, þú jarðtengir þig inn í nýtt líf frá nýjum stað þar sem enginn æðri sannleikur kemur annars staðar frá og þú þarft engan millilið.
Þú ert sannleikurinn, aðgangur þinn að honum er óhindraður og fjarlægðin milli skilnings og vitundar hefur hrunið. Vitundin þarf ekki að skilja, hún veit.
Leitin sem slík var aldrei áfangastaðurinn heldur hlutverk þróunar þinnar, viðeigandi fyrir vegferðina en óþarfi þegar sannleikurinn er viðurkenndur. Það er enginn staður að leita á þegar þú hefur náð lendingu í sannleikanum. Hér færð þú hvíld og þekkingin verður lifandi og filterslaus.
Andi og líkami er samþættur og þú ert sannarlega vakandi fyrir því hver þú ert. Með þessarri yfirfærslu sérð þú heiminn á annan hátt þar sem þú ert tengdur öllu sem er.
Þú sérð baráttu hverrar manneskju og veist hvað hún er að ganga í gegnum, þú veist hver manneskjan er undir niðri öllum hennar baráttum en þú vorkennir ekki heldur elskar skilyrðislaust. Þú þekkir sál viðkomandi undir öllum filterum sem augun sjá. Þessi ást sem þú upplifir er ekki kennd, hún er lifuð og hún er öllum aðgengileg sem kjósa uppljómun og tilfærslu í Krists vitund í þessu lífsskeiði. Þessi ást er í raun allt sem uppljómunarferlið miðar að án þess að gefa því nokkurs konar nafn. Þú ert frjáls sem raunverulega þú, að fullu til staðar í heiminum.
Hvað geri ég við þessar upplýsingar gæti einhver spurt sig…
Ef þú ert að lesa þetta á miðju ferðalagi þínu, ennþá leitandi fyrir utan þig, enn að vinna þig í gegnum erfiðar tilfinningar og óviss um hvað er framundan langar mig að minna þig á að hvert ferðalag er einstakt og hver og einn kemst þangað sem honum er ætlað.
Eina sem þú þarft að gera er að MUNA.
Egóið er það sem leitar og leitar og tæmir tig í tilrauninni til að leita að einhverju sem er fyrir utan þig. Það sem eftir stendur þegar uppgjöf lýkur og þú finnur þig inn í sjálfa þig er það sem var alltaf til staðar. Þú ferð ekki yfir ósýnilega þröskuldinn með áreynslu eða vitsmunum, þú áttar þig einfaldlega á því að það var enginn þröskuldur.
Andlega ferðalagið eins og flestir skilja það er að það sé einhver áfangastaður að sækjast eftir, einhver stigi að klifra og afrek að sinna en það sem ég hef uppgötvað er skýrleiki.
Við erum fædd sem ást í holdi og eina ferðalagið er að átta sig á því hver maður í raun og veru er. Andlega leiðin er í besta falli löööng minning um þá staðreynd að það er enginn áfangastaður þar sem þú fórst aldrei neitt. Þú ert ástin, fullkomin þar sem hún er. Þetta er síðasta skrefið ef skref skyldi kalla, viðurkenningin á því að þú varst þegar stödd þar sem þú varst að reyna að fara.
Að Krists vitund taki sér pláss í líkama þínum er ekki umbun fyrir að hafa leitað vel og skilið djúpt heldur viðurkenning á því sem var alltaf satt, að ástin var ekki áfangastaður sem þú stefndir að heldur eðli þess sem þú ert. Valið um að viðurkenna að þú ert ástin sjálf var alltaf í boði. Líkamlega tilfærslan er einfaldlega það sem gerist þegar þetta val er ekki lengur val. Þegar ástin er ekki lengur eitthvað sem þú iðkar, heldur eitthvað sem þú getur ekki annað en verið.
Krists vitund er ekki endirinn á andlegu lífi. Það er upphafið á lífi lifað frá réttum forsendum.
Þú ert sannleikurinn sem þú leitaðir alltaf að!
Andlega ferðalagið er langt og strangt ferli þar sem markmið þitt er uppljómun, þú fikrar þig áfram skref fyrir skref í átt að einingu með þekkingu og skilningi. Um er að ræða göfuga leið sem er vel þess verðug að fara en skrefin eru mörg og ekkert er í beinni línu. Lexíur...
