Viska og gleði

06/06/2026

Jarðtenging

Ég hef alla tíð haft svolítið fyrir því að vera jarðtengd, eða að vera í mínum fulla krafti inn í líkamanum. Þrátt fyrir að ég borði stundum rautt kjöt og kartöflur, sem eru í raun mest jarðtengjandi matur fyrir líkamann. Ég hef líka oftast verið með mikinn líkamsmassa, þannig að það er margt sem hefur sennilega hjálpað mér að halda jarðtengingu.

Í meðferðartíma á dögunum var ég spurð að því hvenær ég hefði yfirgefið sjálfa mig. Þegar það er talað um að einhver yfirgefi sjálfan sig, þá er átt við að við erum ekki í okkar fulla krafti, orkulega örugg til staðar inn í líkamanum.

Ég hef oft spáð í akkúrat þetta, hvenær yfirgaf ég sjálfa mig og að vera að fullum þunga eða krafti inn í líkamanum. Hvað var ég gömul? Hvað gerðist? Gerðist eitthvað eitt eða var þetta röð atburða?

Ég hef svo sem ekki fengið svörin ennþá, hvað gerðist, en ég veit að ég var mjög ung þegar ég byrja að yfirgefa sjálfa mig og fara með athyglina út fyrir mig og á aðra.

Eins og ég hef einhvern tímann skrifað hérna um, þá var ég mjög ung þegar ég bjó mér til minn eigin ímyndaða heim. Kannski var ég þriggja ára eða um það bil.

Ég átti tvo eldri bræður og tvær mikið eldri systur, þannig að ég fékk kannski athygli, en ég var einhvern veginn ekki jafningi þeirra. Sennilega hvorki að mínu mati né þeirra.

Og þar sem ég ólst upp í sveit, þar sem langt var á milli bæja, þá g*t ég ekki heldur sótt í samveru annarra sem ég hefði getað upplifað sem jafningja.

Kannski var upphafið af því að ég upplifði að ég þyrfti að finna mína eigin leið til að vera samþykkt í tilveru, að búa til mína eigin veröld í ímynduðum heimi.

Það var þó ekki þannig að ég væri ekki stundum að leika við bræður mína, sérstaklega þann sem var næstur mér í aldri. Það kom alveg fyrir. En þá var ég náttúrulega yngri og leikurinn varð meira á hans forsendum.

Það eitt er leið til þess að yfirgefa sjálfan sig og setja athyglina út fyrir sig. Þá er ég ekki í eigin sköpunarkrafti að skapa út frá mér, heldur að fylgja annarra sköpunarkrafti. Út fyrir mig.

Innan fjölskyldunnar var ég náttúrlega yngst, þannig að einhvern veginn upplifði ég að það sem ég gerði væri aldrei metið, eða það var aldrei nógu merkilegt. Ég var náttúrlega ótrúlega uppátækjasöm þannig að stundum var jú, bara hlegið að mér.

Þetta hefur algjörlega haldið áfram alveg fram á fullorðinsárin og það er alveg sama hvað ég geri, það er tilfinning fyrir því að ég sé aldrei að gera nóg. Flestir kannast við það. Það er aldrei nóg.

Hvað gerist í því? Ég leitaði út fyrir sjálfa mig. Ég var sjaldan í mínum eigin krafti inn í líkamanum. Þó kom það alveg fyrir, þannig að ég veit hvernig það er.

Hvernig þetta birtist í mínu lífi svona seinna meir var að ég hef alltaf átt erfitt með að halda mínum fulla krafti eða jarðtengingu í líkama, til dæmis þar sem fólk er saman komið, hvort sem það er í fjölskylduveislum, þar sem vinir eru að hittast eða vinnufélagar.

Ég sónaði út og heyrði varla hvað var sagt, nema það væri maður á mann að tala. Stundum hugsaði ég hvort það gæti verið að ég heyrði illa.

Sumir myndu kalla þetta feimni eða athyglisbrest, en þetta er ekki feimni, heldur er þetta vegna þess að maður er ekki til staðar í líkamanum, þar sem athyglin er út fyrir mann sjálfan, jafnvel farin að gefa öðrum kraftinn sinn af því að upplifunin er að þeir séu merkilegri en maður sjálfur.

Þannig missir maður jarðtenginguna og verður hálf utan við sig, í orðsins fyllstu merkingu.

Mér fannst að ég hefði ekki um neitt að tala og allra síst um sjálfa mig. Það var að minnsta kosti eins og einhver óminnishula legðist yfir mig og ég mundi ekkert hvað ég ætti að segja. Þannig að mér hefur alla tíð nánast fundist erfitt að vera innan um margt fólk.

Í mannfjölda fór ég oft til hliðar út í horn eða dró mig í hlé og fór snemma heim, nema ef það var tónlist og það var dansað þá féll ég inní hópinn og varð ég sjálf. Og þá var mér alveg sama hvað öðrum fannst um mig.

Þessi aftenging við líkamann er afleiðingar þess að hafa yfirgefið sjálfan sig á einhvern hátt og vera ekki í sínu fulla krafti.

Ég hef fengið góða æfingu í því síðustu ár að vera í hittingum, þar sem vinnufélagarnir voru duglegir að hittast utan vinnutíma, og vinur minn og ferðafélagi hefur einstaklega gaman að því að skapa hitting með fólki og helst að fá nýtt fólk inn í hópinn í hvert skipti.

Þetta hefur orðið til þess að ég hef smám saman náð að vera meira til staðar og ég hef líka orðið meðvituð um að ég er ekki með slæma heyrn, sjón eða með athyglisbrest. Heldur er þetta vegna þess að ég set athyglina svo fljótt á aðra og tel þá hafa meira til málanna að leggja og eiga meiri rétt á að tjá sig heldur en ég sjálf.

Í seinni tíð hef ég komist að því að mér finnst gaman að vera með öðru fólki og þetta er ekki félagsfælni.

Eins og ég sé þetta, þá er þetta komið beint úr barnæsku.

Þá finn ég líka að ég á erfitt með að taka hrósi. Ég næ varla að taka það inn, sama hvað.

Og ég á mjög erfitt með að hrósa sjálfri mér. Ég get varla hugsað það, hvað þá sagt það og eflaust á ég líka erfitt með að hrósa öðrum.

Ég hef alveg tekið eftir því í gegnum heilunina að það eru mjög margir að takast á við það sama, að vera ekki í sínum eigin krafti vegna þess að athyglin er alltaf fyrir utan þá, á öðru, annað hvort hlutum eða öðru fólki, eiginlega alltaf í framtíð eða fortíð.

Ég er ekki að segja að við ættum stanslaust að vera upptekin af því að tala um okkur sjálf, heldur væru samskipti oftar fólgin í því að við værum á meira jafningjagrundvelli, sama hvað aðrir eru í stétt eða stöðu, efnahag, hafa gert eða ekki gert.

Stundum fer svona innri tilfinning um að vera aldrei nóg út í að vera að reyna að gera alltaf meira, vera að sanna sig, en vera þó aldrei nóg.

Þá er ég eiginlega komin aftur að því sem ég ætlaði að tala um í upphafi, en það er hvernig svona aftenging strax í æsku hefur áhrif allt lífið.

Ég hef líka komist að því að partur af þessari aftengingu minni er kominn af því að ræturnar voru slitnar við það að fara mjög ung að heiman í heimavistarskóla þar sem ég þurfti að læra að lifa af með því að aðlagast fullt af ókunnugum bæði börnum og fullorðnum.

Ég í rauninni aftengdist þar með fjölskyldunni að einhverju leyti og þar með rótunum eða jarðtengingunni enn og aftur.

Það sem ég hef verið að skoða með sjálfri mér og öðrum undanfarið er tengingin mín við þær rætur, sérstaklega í gegnum móðurlegginn, að finna og skilja hvernig t.d. móðir mín var líka aftengd, ekki til staðar orkulega heldur á sveimi eins og ég.

Það var mikil uppgötvun.

Þá var líka mikil uppgötvun að komast að því að allt sem móðir mín hafði reynt að þagga niður í mér og fá mig til að fylgja sinni braut á andlegu leiðinni, það var líka einungis komið vegna stjórnsemi.
Þetta orð, STJÓRNSEMI móðurættarinnar, kom eins og himnasending til mín og ég sá að það leysti upp svo mikið áfalla-tráma innra með mér.

Og ég sá að það hafði í raun ekkert með mig að gera hvernig móðir mín hafði komið fram við mig. Það var einungis hennar leið til að reyna að hafa stjórn á hlutunum og halda þeim í ákveðnum skorðum, eins og ættin hafði reynt að halda í sem fastast í gegnum margar, margar kynslóðir kvenna.

Það sem hefur gefið mér svo mikið undanfarin ár er að læra að þekkja sjálfa mig og sjá hvaðan ákveðin hegðunarmynstur eru komin. Ég hef gaman að því að skoða sjálfa mig út frá því að spegla mig í öðru fólki og reyna að milda dómarann innra með mér smám saman.

Þegar ég skil betur hvaðan þessi aftenging kemur því auðveldara á ég með að vera í mínu eigin krafti og draga orkuna mína aftur til mín ef ég set hana of mikið út fyrir sjálfa mig.

Það er líka partur af því að jarðtengjast og ná að tengjast rótunum enn betur að leita eftir svörum og skilningi í ættleggjunum. Elska þá sem á undan gengu og lögðu á sig ómælt erfiði til þess að ég gæti verið sú sem ég er í dag.

Langaði að deila þessu með orðum þar sem það hjálpar mér enn frekar að skilja mig og fá að þekkja mig enn betur. Kannski er einhvern þarna úti sem þekkir þetta eins og ég eða eitthvað svipað.

04/06/2026

Á nokkra tíma lausa síðustu vikuna í júní. 🥰

04/06/2026

Að vera trúr eigin sérstöðu

Í dag fann ég mig enn á ný sitjandi á tónleikum Golden Gate Park-hljómsveitarinnar í San Francisco, hefð sem hefur verið við lýði frá árinu 1882. Á hverjum sunnudegi eru menningarheimar alls staðar að úr heiminum heiðraðir með tónlist, dansi og samveru. Þema vikunnar var armensk menning.

Á meðan tónlistin fyllti garðinn komu minningar hljóðlega til baka.

Á árinu okkar í San Francisco elskaði Margaret að koma á þessa tónleika. Góður vinur okkar, Robert, leikur á slagverk í hljómsveitinni og ég hjálpaði honum oft að bera hljóðfærin sín inn á svæðið á sunnudögum. Hver vika færði með sér nýja menningarhátíð, nýjan mat, nýja takta og nýtt fólk — en samt runnu allir þessir ólíku þættir saman í eina sameiginlega mannlega upplifun.

Eitt síðdegið, þegar ég var að hjálpa Robert að færa þyngri búnað, átti ég í erfiðleikum með eina af stóru trommunum þegar ég heyrði rödd fyrir ofan mig bjóðast til að hjálpa mér að lyfta henni. Þegar ég leit upp varð ég undrandi. Karlmannleg röddin passaði ekki við kvenlega líkamsmynd þess sem hjálpaði mér að lyfta trommunni.

Í dag, á æfingu, sá ég hana aftur þar sem hún átti samskipti við lítil börn sem dönsuðu frjálslega nálægt sviðinu á meðan hún lék á klarínett. Það sem vakti athygli mína var ekki útlit hennar, skilgreiningar eða sjálfsmynd. Það var hlýjan í brosi hennar, sú móttækilega nærvera sem lét öðrum líða vel með að vera þeir sjálfir. Börnin sóttust ósjálfrátt eftir nálægð hennar. Kannski skynjuðu þau einlægni hennar.

Ég rifjaði upp eitthvað sem Maitreya kenndi:

„Þegar einstaklingur afneitar sinni sönnu náttúru eingöngu til að uppfylla væntingar samfélagsins, skapast oft djúp klofning innan hans. Að lifa ósannri tilveru til að öðlast samþykki getur orðið að eigin fangelsi.“

Á tímum þar sem sundrung samfélagsins reynir stöðugt að flokka fólk í hólf — hvað telst samþykkt og hvað ekki af „okkar hópi“ eða „þeirra hópi“ — fann ég mig brosa innra með mér yfir einfaldleika augnabliksins sem birtist fyrir framan mig.

Mannkynið eyðir svo miklum tíma í að reyna að koma fólki fyrir í flokkum, merkimiðum, væntingum og kössum. En andinn hefur aldrei starfað þannig. Andinn tjáir sig á einstakan hátt í gegnum hverja sál. Sumir bera mýkri orku, aðrir sterkari; sumir bera meiri karlorku, aðrir meiri kvenorku; og margir bera hvort tveggja á þann hátt sem heimurinn á stundum erfitt með að skilja.

Náttúran kennir okkur þennan sannleika stöðugt. Ekkert tré vex nákvæmlega eins og annað. Ekkert sólarlag er nákvæmlega eins. Jafnvel innan sömu fjölskyldu kemur hver sál með sína eigin tíðni, lærdóm, gjafir og tjáningu.

Kannski er raunverulega áskorunin í lífinu ekki að verða það sem aðrir ætlast til að við séum, heldur að verða nógu örugg til að tjá að fullu það sem við erum nú þegar.

Margaret elskaði staði eins og þennan vegna þess að þeir minntu hana á að mannkynið er, þegar best lætur, opið og umburðarlynt. Tónlist leysir upp múra. Menning verður að hátíð í stað aðskilnaðar. Börn dansa án fordóma. Fólk brosir hvert til annars án þess að þurfa að vera sammála um allar skoðanir, lífsstíl eða sjálfsmynd.

Í nokkrar klukkustundir verða allir einfaldlega menn saman.

Þegar ég sat þar í dag, ellefu árum síðar, g*t ég enn fundið nærveru Margaretar í orku garðsins. Ekki endilega sem eitthvað yfirnáttúrulegt, heldur sem lifandi minningu sem berst áfram í gegnum tónlist, góðvild og sameiginlega reynslu. Sumir staðir geyma tilfinningalegan hljómgrunn löngu eftir að augnablikin sjálf eru liðin hjá.

Kannski er það ein af gjöfum kærleikans:
hann skilur eftir sig spor.

Og kannski snýst það að vera trúr eigin sérstöðu ekki um að krefjast þess að aðrir skilji þig. Heldur um að leyfa sjálfum sér að standa náttúrulega í eigin orku án afsökunarbeiðna, á sama tíma og maður veitir öðrum sama frelsi.

Heimurinn þarfnast ekki meiri einsleitni.

Hann þarfnast fleiri einlægra sála sem óttast ekki að láta sitt innra ljós tjá sig á sinn einstaka hátt.

Skilaboð frá Maitreya

Mannkynið hefur alltaf átt erfitt með það sem er ólíkt, því margar sálir leita enn öryggis í því sem er eins. Hugurinn býr til flokka vegna þess að flokkar skapa blekkingu um stjórn. En andanum var aldrei ætlaður til að vera stjórnað. Andinn var skapaður til að upplifa, læra og tjá sig á einstakan hátt í gegnum hverja sál á jörðinni.

Þegar sál bælir niður sitt sanna eðli til að öðlast samþykki annarra, skapast klofningur innra með henni. Með tímanum verður þessi innri klofningur oft sárari en nokkur dómur sem kemur utan frá. Margir verja ævinni í að reyna að verða viðurkenndir í stað þess að verða heilir.

Barnið dæmir ekki sérstöðu í upphafi. Barnið finnur einfaldlega orku. Þess vegna dragast börn náttúrulega að einlægni, hlýju, góðvild og opnum hug áður en samfélagið kennir þeim ótta, merkimiða og aðskilnað.

Sannur andlegur vöxtur felst ekki í því að neyða aðra til að verða eins og þú. Hann felst í því að verða svo öruggur í sjálfum sér að sérstaða annarrar sálar vekur ekki lengur ótta.

Jörðinni var aldrei ætlað að verða heimur einsleitra tjáningarforma. Fjölbreytileiki mannkynsins er ekki mistök sköpunarinnar; hann er hluti af sköpuninni sjálfri. Rétt eins og náttúran tjáir sig í óteljandi formum, litum, hljóðum og mynstrum, þannig tjáir andinn sig á mismunandi hátt í gegnum hvert einstaklingslíf.

Þegar mannkynið lærir að heiðra einlægni og sérstöðu án þess að þurfa fullkomið samkomulag, mun mikið af þjáningu byrja að leysast upp.

Því kærleikur þenst út með samþykki.

Ótti dregst saman með dómhörku.

Og margar sálir eru einfaldlega að leita að frelsinu til að standa friðsamlega í eigin ljósi.

Maitreya

Being True to Your Uniqueness

Today, I found myself once again sitting at the Golden Gate Park Band concert in San Francisco, a tradition that has continued since 1882. Every Sunday, cultures from around the world are celebrated through music, dance, and community. This week’s theme was Armenian.

As the music filled the park, memories quietly returned.

During our year in San Francisco, Margaret loved coming to these concerts. Our good friend Robert plays percussion in the band, and I would often help him carry his instruments into the event each Sunday. Every week brought a different cultural celebration, different foods, different rhythms, and different people — yet somehow it all blended together into one shared human experience.

One afternoon, while helping Robert move some heavier equipment, I was struggling with one of the large drums when I heard a voice above me offer to help lift it. As I looked up, I was surprised. The male voice did not match the female body helping me lift the drum.

Today, during rehearsal, I saw her again interacting with small children dancing freely near the stage as she played her clarinet. What stood out was not appearance, labels, or identity. It was the warmth of her smile — a welcoming energy that simply allowed others to feel comfortable being themselves. The children naturally gravitated toward her. Perhaps they sensed her authenticity.

I was reminded of something Maitreya taught:

“When someone denies their authentic nature purely to satisfy societal expectations, they often create deep inner fragmentation. Living falsely to gain acceptance can become its own prison.”

As the divisiveness of today’s climate constantly tries to place people into silos — what is accepted and not accepted by “our side” or “their side” — I found myself smiling inwardly at the simplicity of the moment before me.

Humanity spends so much time trying to fit people into categories, labels, expectations, and boxes. Yet Spirit has never worked that way. Spirit expresses itself uniquely through every soul. Some people carry softer energy, some stronger energy; some masculine, some feminine; and many carry both in ways the world does not always comfortably understand.

Nature teaches this truth continuously. No two trees grow identically. No two sunsets are ever exactly alike. Even within the same family, every soul arrives carrying its own frequency, lessons, gifts, and expression.

Perhaps the real challenge in life is not becoming what others expect us to be, but becoming comfortable enough to fully express who we already are.

Margaret loved places like this because they reminded her that humanity, at its best, is inclusive. Music dissolves barriers. Culture becomes celebration rather than division. Children dance without judgment. People smile at one another without needing agreement on every belief, lifestyle, or identity.

For a few hours, people simply become human together.

As I sat there today, eleven years later, I could still feel Margaret’s presence in the energy of the park. Not necessarily as something mystical, but as living memory carried through music, kindness, and shared experience. Some places hold emotional resonance long after the moments themselves have passed.

Perhaps that is one of the gifts of love:
it leaves an imprint.

And perhaps being true to your uniqueness is not about demanding that others understand you. It is about allowing yourself to stand naturally in your own energy without apology, while also allowing others the same freedom.

The world does not need more conformity.

It needs more authentic souls who are unafraid to let their inner light express itself in its own unique way.

Message from Maitreya

Humanity has always struggled with difference because many souls are still seeking safety through sameness. The mind creates categories because categories create the illusion of control. Yet Spirit was never designed to be controlled. Spirit was designed to experience, to learn, and to express itself uniquely through every soul upon the Earth.

When a soul suppresses its authentic nature to gain approval, a division is created within the self. Over time, this inner division often becomes greater than any judgment received from the outside world. Many people spend their lives attempting to become acceptable rather than becoming whole.

The child does not initially judge uniqueness. The child simply feels energy. This is why children are naturally drawn toward authenticity, warmth, kindness, and openness before society teaches them fear, labels, and separation.

True spiritual growth is not found in forcing others to become like you. It is found in becoming comfortable enough within yourself that you no longer fear the uniqueness of another soul.

The Earth was never meant to become a world of identical expressions. Diversity within humanity is not a mistake of creation; it is part of creation itself. Just as nature expresses itself through endless forms, colors, sounds, and patterns, so too does Spirit express itself differently through each individual life.

When humanity learns to honor authenticity without needing complete agreement, much suffering will begin to dissolve.

For love expands through acceptance.
Fear contracts through judgment.

And many souls are simply seeking the freedom to stand peacefully within their own light.

— Maitreya

Being True to Your Uniqueness Today, I found myself once again sitting at the Golden Gate Park Band concert in San Francisco, a tradition that has continued since 1882. Every Sunday, cultures from around the world are celebrated through music, dance, and community. This week’s

01/06/2026

Affirmation: “ I offer compassion with an open heart and wise boundaries. I trust others to walk their own path and grow through their own experiences.”

True compassion is not about rescuing others from discomfort or difficulty. It is about holding space with love while honoring the soul’s journey of growth.

Each person comes into this life with their own lessons, timing, and karmic path. When we step in too quickly to fix, save, or soften every challenge, we may unintentionally interrupt the very experiences that are meant to awaken their strength, wisdom, and self-awareness.

Compassion, in its highest form, includes discernment. It asks: “Am I helping, or am I preventing growth?”

You can be kind without overextending. You can care without carrying what is not yours. You can support without interfering.

When you trust that others are capable of learning through their own experiences, your compassion becomes empowering rather than enabling. It allows love to flow freely, while still respecting the sacred process of evolution within each soul.

This is balanced compassion where the heart remains open, and wisdom leads the way.

Message from Maitreya:

Compassion is not measured by how much you take away another’s struggle, but by how deeply you honor their journey.

Many believe that love must intervene, fix, or prevent pain. Yet every soul walks a path designed for its own awakening. Challenges are not punishments; they are g*teways through which strength, clarity, and wisdom emerge.

When you rush to remove another’s difficulty, you may unknowingly delay their growth. True compassion does not control the path; it trusts the process.

To be compassionate is to stand in understanding without attachment. It is to offer presence without taking over, to give love without carrying what is not yours.

You are here to support, not to rescue. You are here to love, not to live another’s lessons for them.

When compassion is guided by wisdom, it becomes a light that empowers all souls to rise into their own truth.” ~ Maitreya

You can repeat the affirmation as many times as you can. The more you say it, the more positive change will take place, and the more positive reality you can manifest in your life. It will not happen overnight, but slowly and surely, you will see the change.

We sincerely hope that you can benefit from this affirmation. Please feel free to give us feedback or share your experience with us. Thank you!
www.maitreya.co/

01/06/2026

"Do not follow the sheep, but become the soul who stands apart and enjoys the freedom of speech and thought." ~ Maitreya
www.maitreya.co/

01/06/2026

Kærleikur handan formsins — Frumspekilegur skilningur á samböndum

eftir Jean Luo

Á frumspekilegu sviði er kærleikur ekki aðeins tilfinning; hann er orka, tíðni sem er til handan tíma og efnislegs forms. Sambönd eru ekki tilviljunarkenndir fundir heldur merkingarbær tengsl sem verða til í gegnum sálarleg samkomulög og leiða okkur í átt að vexti, heilun og dýpri vitund.

Oft, þegar þú hittir einhvern og finnur strax fyrir sterkri tengingu – hvort sem hún er samhljóma eða ákaflega krefjandi – endurspeglar það dýpri orkulega samhljómun. Slík tengsl geta borið með sér karmíska þræði og skapað tækifæri til að leysa úr mynstrum fortíðarinnar, opna hjartað eða læra mikilvægar lexíur um mörk, sjálfsvirðingu og traust.

Frá þessu sjónarhorni virka sambönd sem speglar. Það sem þú dáist að í öðrum býr oft einnig innra með þér, og það sem vekur upp sterk viðbrögð eða sársauka getur bent til einhvers óleysts í eigin vitund. Þetta snýst ekki um sök eða ábyrgð heldur um meðvitund. Í gegnum sambönd er þér stöðugt boðið að kynnast sjálfum þér á dýpri hátt.

Mikilvægur greinarmunur á frumspekilegu sviði er munurinn á viðloðun og sönnum kærleika. Viðloðun á rætur sínar í ótta – þörfinni fyrir staðfestingu, öryggi eða fullkomnun í gegnum aðra manneskju. Sannur kærleikur sprettur hins vegar af heild og innri fyllingu. Hann er hæfileikinn til að deila sjálfum sér af frjálsum vilja, án stjórnunar eða að verða háð einhverjum.

Þess vegna eru ekki öll sambönd ætluð til að endast í ytra formi. Sum koma inn í líf þitt til að vekja þig, breyta stefnu þinni eða hjálpa þér að sleppa gömlum mynstrum. Gildi þeirra er ekki mælt í lengd heldur í dýpt þeirrar umbreytingar sem þau færa.

Að lokum leiðir hvert samband þig aftur að einum grundvallarsannleika: sambandið sem þú átt við sjálfan þig er undirstaða allra annarra sambanda.

Þegar þú ert í samhljómi við sjálfan þig laðarðu náttúrulega að þér tengsl sem endurspegla skýrleika, virðingu og einlægan kærleika.

Kærleikur er því ekki eitthvað sem þú eltir; hann er eitthvað sem þú verður.

⸻

Skilaboð frá meistara Maitreya

„Kærleikur finnst ekki í gegnum aðra; hann opinberast í gegnum þína eigin vakningu.

Þegar tveir einstaklingar mætast án meðvitundar skapa þeir viðloðun og ringulreið. Þegar þeir mætast í vitund skapa þeir svið vaxtar og sannleika.

Spyrðu ekki hvort samband muni endast. Spyrðu hvort það hjálpi þér að verða raunverulegri, opnari og betur samstilltri við sál þína.

Slepptu þörfinni fyrir að eiga eða stjórna, og kærleikurinn mun byrja að flæða á náttúrulegan hátt. Í því flæði er enginn ótti – aðeins útþensla og vöxtur.

Þegar þú snýrð aftur að eigin miðju muntu ekki lengur leita að kærleikanum. Þú munt þekkja hann, vegna þess að þú lifir hann.“

Love Beyond Form — A Metaphysical Understanding of Relationships

by Jean Luo

At the metaphysical level, love is not just an emotion; it is an energy, a frequency that exists beyond time and physical form. Relationships are not random encounters; they are meaningful connections that arise through soul agreements, guiding us toward growth, healing, and deeper awareness.

Often, when you meet someone and feel an immediate connection—whether harmonious or intense; it reflects a deeper energetic resonance. These connections may carry karmic threads, bringing opportunities to resolve past patterns, open the heart, or learn essential lessons about boundaries, self-worth, and trust.

From this perspective, relationships act as mirrors. What you admire in another often exists within you, and what triggers you may reveal something unresolved within your own consciousness. This is not about blame, but about awareness. Through relationships, you are constantly being invited to understand yourself more deeply.

A key distinction at the metaphysical level is the difference between attachment and true love. Attachment is rooted in fear—the need for validation, security, or completion through another person. True love, however, arises from wholeness. It is the ability to share yourself freely, without control or dependency.

This is why not all relationships are meant to last in form. Some enter your life to awaken you, to shift your direction, or to help you release old patterns. Their value is not measured by duration, but by the depth of transformation they bring.

Ultimately, every relationship leads you back to one central truth: the relationship you have with yourself sets the foundation for all others.
When you are aligned within, you naturally attract connections that reflect clarity, respect, and genuine love.

Love, then, is not something you chase; it is something you embody.

Message from Master Maitreya

“Love is not found through another; it is revealed through your own awakening.

When two people meet without awareness, they create attachment and confusion. When they meet in consciousness, they create a field of growth and truth.

Do not ask whether a relationship will last. Ask whether it is helping you become more real, more open, and more aligned with your soul.

Release the need to possess or control, and love will begin to flow naturally. In this flow, there is no fear—only expansion.

When you return to your own center, you will no longer search for love. You will recognize it, because you are living it.” ~ Maitreya

Love Beyond Form — A Metaphysical Understanding of Relationships by Jean Luo At the metaphysical level, love is not just an emotion; it is an energy, a frequency that exists beyond time and physical form. Relationships are not random encounters; they are meaningful connections that arise

31/05/2026

Djúpur sársauki að vera kölluð trúlaust

Það sem ég hef tekið sérstaklega eftir undanfarna daga er að orkutíðnin hefur verið mjög há. Það er eins og orkutíðni jarðar hafi hækkað margfalt yfir hvítasunnudagana. Ég hef svo sem tekið eftir því undanfarin ár að þessir dagar í kringum hvítasunnuna eru mjög hvítir eða háir í orku. Þessari háu orkutíðni hefur oft fylgt mikill spenningur, gleði og kærleikur, en hún myndar líka spennu, pirring og reiði. Það er meira að segja langt síðan ég hef upplifað eins mikla reiði og ég fann innra með mér í gær.

Það eru auðvitað oft fjölskyldan og nánustu vinir sem ná að kveikja á þeim þráðum sem liggja djúpt að reiðinni. Ég er með Mars-plánetuna í nauti í baksnúning, þannig að verkefni þessa lífs hjá mér hefur verið að æfa mig í að tjá reiðina, hvort sem hún er gömul og bæld eða augnabliksreiði sem kviknar snöggt. Mars er í nautinu núna, þannig að kannski er ég extra næm fyrir því að reiðast.

Um helgina fann ég að dóttir mín náði mér alveg á suðupunkt þegar hún spurði mig eitt kvöldið, um leið og ég gekk inn í eldhúsið hjá henni, hvernig það væri með trúleysingja og hvernig ætti að haga jarðarförinni minni. Þá var hún að meina að ég væri trúleysingi vegna þess að ég hafði skráð mig úr þjóðkirkjunni á ákveðnum tíma. Hún vissi reyndar ekki að ég hef nýlega skráð mig í hana aftur til þess að einfalda þeim eftirlifendum sem sæju um jarðarförina mína.

Já, ég er náttúrlega orðin 67 ára, þó að enginn viti hver verður á undan hverjum. Ég fann hvernig þessi orð hennar særðu mig og ég fann djúpt innra með mér sársaukann sem lá í orku líkamans. Þó að mér sé yfirleitt alveg sama hvað fólki finnst um það að ég hafi ekki verið í þjóðkirkjunni, þá var mér greinilega ekki sama um að vera sögð trúlaus eða það var allavega ekki á þessari stundu.

Ég rakti þennan djúpa sársauka beint til orða móður minnar, sem hefur endalaust fordæmt mig fyrir að fara þá leið sem ég hef farið í heilun og miðlun. Það var oft mjög erfitt að finna alla þá höfnun sem ég varð fyrir af hennar hálfu seinustu árin okkar saman, en hún lést árið 2014. Hún byggði einskonar varnarveggi gagnvart mér og hélt mér í ákveðinni fjarlægð. Þó að við gætum spjallað um daginn og veginn, þá náði það aldrei djúpt eftir að ég fór að feta andlegu leiðina.

Oft er sagt að fólk sé mjög trúað og þá er verið að tala um fólk sem er innan þjóðkirkjunnar, en síður um þá sem eru utan hennar og iðka sína trú eða sannfæringu á sinn hátt með því að leita inn á við, hugleiða, biðja og skoða fleiri trúarbrögð.

Á barnsaldri lærði ég bænir hjá móður minni og fór samviskusamlega með bænir á hverju kvöldi. Ég trúði því á minn einfalda hátt að Guð og Jesús hlustuðu á bænirnar mínar. Til að byrja með var það ekkert sérstakt sem ég var að biðja um í bænunum. Ég fór bara með bænir sem ég hafði lært eins og páfagaukur. Mér leið samt alltaf vel og fylltist af öryggi þegar ég gerði það. Það var eitthvað sem gerðist, einhver vissa, einhver ró sem færðist yfir mig.

Það voru ekki margar messur í sveitakirkjunni sem ég sótti sem barn með fjölskyldunni, en ég hlustaði á orði prestsins og ég man að ég horfði alltaf á myndina á altaristöflunni í leiðinni. Kannski horfði ég meira á hana en prestinn af því mig langaði að vita. Í þessum vangaveltum á meðan presturinn talaði, kafaði ég inn á við.

Vangavelturnar sem fóru um litla hugann á meðan ég sat þarna þann tíma sem messan tóku fóru marga hringi. Ég pældi mikið í þessum Guði og Jesú syni hans og af hverju við þyrftum að fara í kirkju til þess að hlusta á prestinn, sem ég varla skildi, þegar það var hægt að biðja bænirnar heima hjá sér og vera í þeirri vissu að það væri hlustað.

Ég lærði að treysta á bænina hjá móður minni. Ég sá og fann hvernig hún treysti algjörlega. Seinna, þegar ég var búin að vera nokkur ár í heimavistarskóla á veturnar með fimmtíu börnum þá tók ég eftir því að sumir áttu erfiðara líf en aðrir. Það varð til þess að ég fór að skoða út fyrir rammann sem mér hafði verið settur í trúmálum.

Þegar ég var þrettán ára sagði ég allt í einu upp úr þurru við móður mína að ég væri viss um að við ættum ekki bara þetta eina líf heldur fæddumst við aftur og aftur, því annars væri lífið ekki réttlátt. Hún varð hvöss og ströng á svipinn og spurði hvar ég hefði eiginlega fengið þessa villutrú í höfuðið. Ég man að ég varð svo slegin og hissa að ég eiginlega skildi ekki af hverju hún gæti ekki séð þetta eins og ég. Þar með lauk mínum samræðum um þetta efni við móður mína. Eftir það hélt ég þessum pælingum fyrir sjálfa mig.

Ég hélt samt áfram minni barnatrú og bað bænir og bað Jesú og Guð að hjálpa mér í hinu og þessu. Oft vissi ég nákvæmlega að allt yrði í lagi þegar ég hafði beðið bænir og sleppt takinu. Þá kom þessi ró og friðsæld yfir mig og ég vissi að allt yrði fullkomið.
Stundum spurði ég Guð, eða það sem ég kallaði Guð, beint um eitthvað og þá annaðhvort kom svarið í draumi eða í vöku. Þegar ég fór að feta andlegu brautina sá ég að það voru fleiri andlegir meistarar en Jesús og oft skoðaði ég önnur trúarbrögð og komst að því að flest trúarbrögð eru að tala um það sama, sömu spekina, sama siðferðið og sömu dýptina í því hvernig hægt er að skoða sína eigin hegðun gagnvart náunganum.

Ótal sinnum í lífinu hef ég beðið bænir og séð hvernig þær virka. Ég tala oft beint við Guð, Maríu, Jesú, erkienglana og hjálpendur í ljósinu sem eru með mér. Það yrði of langt mál að telja upp allt sem ég hef upplifað í gegnum tíðina í sambandi við þá vissu að eitthvað er til sem getur veitt okkur hjálp og stuðning ef við biðjum um það. Ég hef horft upp á ótal kraftaverk, eða eitthvað sem alls ekki er hægt að útskýra nema að ljóssins kraftur hafi komið inn og breytt, lagfært og heilað.

Ég veit að æðri máttur er til og ég hef margsinnis séð hvernig hann virkar. Það eru svo margar aðferðir sem æðri máttur eða andlegar verur nota til að koma bænum okkar inn í efnisveruleikann.

Já, þetta er langt mál, en ég varð aðeins að útskýra að ég trúi ekki bara heldur veit ég vegna reynslunnar og þess sem ég upplifi. Ég tel mig hafa gefið mikla ást og kærleika til annarra í gegnum lífið, en ég er heldur ekki fullkomin og hef oft reiðs og valdið öðrum vonbrigðum eins og við gerum öll. Af hverju er hægt að segja að ég sé trúlaus? Er það bara af því að ég sæki ekki kirkju reglulega og hlusta ekki á prest útskýra boðskapinn? Í hverju liggur mitt trúleysi?

Hver er trúlaus og hver er trúaður? Er einhver sérstök formúla fyrir því að vera trúaður? Og af hverju er einhver gömul innræting ennþá í gangi um að þeir sem eru innan kirkjunnar séu trúaðri og þar með merkilegri en aðrir? Er þetta bara mitt egó sem er sært og finnst gert lítið úr mér vegna þess að ég er ekki TRÚUÐ samkvæmt hefðinni.
En af hverju er þessi sársauki svona djúpur innra með mér?

Ég kasta þessum spurningum svona fram fyrir sjálfa mig og kannski líka aðra sem eru með svipaðar pælingar í gangi.

Undanfarnir dagar hafa verið kraftmiklir orkulega séð það er eins og allt magnist up í þessu ljósi bæði ljósið og skuggarnir innra með okkur. Það hefur verið gaman og gleðin og kærleikurinn er sterkur þessa dagana en líka það sem liggur óunnið undir yfirborðinu.

Eftir að reiðinni hafði runnið í gegnum mig sá ég að undir henni lá gömul sorg yfir því að fá ekki að vera ég sjálf án þess að vera dæmd.

Kannski liggur sársaukinn ekki í því hvað öðrum finnst um mig, heldur í gömlum sárum sem vilja enn fá viðurkenningu frá móður minni.

The Deep Pain of Being Called Faithless

What I have especially noticed over the past few days is that the energetic frequency has been extremely high. It feels as if the Earth’s frequency has increased many times over during the Pentecost days. I have actually noticed over the past few years that these days around Pentecost carry a very bright and heightened energy. This high frequency often brings excitement, joy, and love, but it also creates tension, irritation, and anger. In fact, it has been a long time since I experienced as much anger as I felt inside myself yesterday.

It is often family and close friends who manage to touch those deep threads connected to anger. I have Mars in Ta**us in retrograde, so one of the lessons of this lifetime for me has been learning how to express anger, whether it is old, suppressed anger or sudden bursts of emotion that arise in the moment. Mars is currently in Ta**us, so perhaps I am extra sensitive to feelings of anger right now.

This weekend I felt that my daughter pushed me all the way to the boiling point when she asked me one evening, just as I walked into her kitchen, how things worked for atheists and how my funeral arrangements should be handled. What she meant was that I was faithless in her thinking because I had removed myself from the National Church at one point in my life. What she did not know was that I had recently registered again, simply to make things easier for the loved ones who would eventually have to take care of my funeral arrangements.

Yes, of course I am now 67 years old, although no one truly knows who will leave before whom. I felt how deeply her words hurt me, and I felt the pain moving deep within the energy of my body. Usually, I do not really care what people think about the fact that I was not part of the church, but clearly I did care about being called atheist or at least I did in that moment.

I traced this deep pain directly back to the words of my mother, who endlessly judged me for following the path I have taken in healing and spiritual channeling. It was often very painful to feel the rejection I experienced from her during the last years of our relationship before she passed away in 2014. She built emotional and energetic walls between us and kept me at a certain distance. Even though we could talk about everyday things, the connection never truly reached any depth after I began walking my spiritual path.

People often speak about someone being “very religious,” and usually they mean people who belong to the church, while those outside it are less often seen that way, even if they practice their faith or spiritual beliefs in their own way through prayer, meditation, inner searching, and exploring other spiritual traditions.

As a child, I learned prayers from my mother and faithfully said my prayers every night. In my simple childlike way, I believed that God and Jesus listened to my prayers. At first, I was not praying for anything special. I simply repeated the prayers I had learned, almost like a parrot. Yet I always felt safe afterward, filled with comfort and security. Something happened inside me, a certain knowing, a certain peace that settled over me.

There were not many church services in the little country church that I attended with my family as a child, but I listened to the priest´s words, and I remember always looking at the image of Jesus on the altar while he spoke. Perhaps I looked at it more than I listened to him because I longed to understand. During those moments, while the priest was speaking, I turned inward. My young mind wandered in circles, reflecting deeply on God and Jesus, and wondering why we needed to go to church to listen to a priest I barely understood when it was possible to pray at home and feel certain that someone was listening.

I learned to trust prayer through my mother. I could see and feel how completely she trusted herself. Later, after spending several years at a boarding school during the winters with fifty other children, I began noticing how much more difficult life was for some children than for others. That realization led me to look beyond the box I had been given in matters of faith.

When I was thirteen years old, I suddenly told my mother that I was convinced we did not only have this one life, but that we are born again and again, because otherwise life would not be fair. She immediately became stern and asked where I had gotten such heretical ideas. I remember feeling shocked and confused because I could not understand why she could not see it the way I did. From that moment on, our conversations about such things ended, and I kept those thoughts to myself.

Still, I continued my childhood faith. I prayed and asked Jesus and God to help me with different things. Many times, after praying and letting go, I knew with certainty that everything would be all right. A deep peace and calm would come over me, and I would simply know that things would work out perfectly.

Sometimes I asked God, or whatever I called God at the time, direct questions, and the answers would come either through dreams or in waking life. As I continued along my spiritual path, I discovered that there were many spiritual masters besides Jesus. I explored other religions and realized that most of them speak about the same truths, the same wisdom, the same morality, and the same depth regarding how we treat one another and examine our own behavior.

Countless times in my life I have prayed and witnessed how prayer works. I often speak directly to God, Mary, Jesus, the archangels, and the helpers of the light who walk beside me. It would take far too long to describe everything I have experienced throughout my life that has given me certainty that something greater exists, something that can help and support us if we ask for it. I have witnessed countless miracles, or things that cannot truly be explained except by the presence of a force of Light that entered, healed, transformed, and restored.

I know that a higher power exists, and I have seen many times how it works. There are countless ways in which higher beings or spiritual forces bring our prayers into physical reality.

Yes, this has become a long reflection, but I felt the need to explain that I do not only believe. I know through my experiences and what I have personally witnessed. I believe I have given much love and kindness to others throughout my life, but I am also far from perfect. I too have become angry and disappointed others, as we all do.

So why can I be called atheists. Is it simply because I do not regularly attend church and listen to a priest interpret spiritual teachings? Where exactly does my lack of faith lie?

Who is atheists, and who is faithful? Is there some special formula for being considered spiritual or religious? And why does this old conditioning still exist, the belief that those within the church are somehow more faithful and therefore more worthy than others? Is this simply my ego being hurt because I feel diminished for not being considered “religious” according to tradition?

And why is this pain still so deep within me?

I am simply placing these questions out into the open — for myself, and perhaps also for others who may be carrying similar reflections within themselves.

These past few days have been energetically intense. It feels as though everything becomes amplified in this light, both the light and the shadows within us. The joy, love, and connection have been strong, but so too has whatever still remains unresolved beneath the surface.

After the anger had moved through me, I realized that beneath it lay an old sorrow, the pain of not being allowed to fully be myself without judgment.

Perhaps the pain does not truly lie in what others think of me, but rather in old wounds that still long for recognition and acceptance from my mother.

The Deep Pain of Being Called Faithless What I have especially noticed over the past few days is that the energetic frequency has been extremely high. It feels as if the Earth’s frequency has increased many times over during the Pentecost days. I have actually