ALDA PÁLS

30/06/2026

Moments from last weekend’s Nature Therapy Retreat, held around the Summer Solstice with 🌿☀️

As I reflect on this weekend, a few things stay with me.

So many of us long for a life with more balance. More flow. Less surviving and simply getting through the days, and more feeling truly alive within them.

One thing that continues to humble me is what happens when we are given enough time and enough safety.

There is something deeply healing about gathering in a space where we can be fully human. As we listen to one another, we begin to recognize parts of ourselves in each other’s stories. We remember that the struggles we carry are often shared, even if they wear different faces.

Over several days, the patterns that quietly shape our lives have time to reveal themselves. The unconscious ways we protect ourselves, the stories our nervous systems learned long ago, and the habits that once helped us survive become easier to notice. Not so they can be judged or fixed, but so they can be met with awareness, curiosity, and support.

Nature has a beautiful way of supporting that process. It reminds us that we are not separate from it, but part of it. As we slow down, the natural world becomes a mirror, gently revealing the patterns we carry and helping us meet them with greater compassion.

Real change isn’t something we simply think our way into. It begins in the body. As we build safety, awareness, and capacity, we create space to choose differently and take small steps toward the life we desire ❤️‍🔥

I leave this weekend feeling deeply grateful for the trust, the vulnerability, the courage, and for the reminder that healing rarely happens in isolation. It happens in relationships, with ourselves, each other and with the natural world. 🤍

Our next Nature Therapy Retreat will take place around the Autumn Equinox at the end of September, another beautiful moment in the rhythm of the seasons to pause, reconnect, and listen to what wants to emerge through the darkness 🌑

You can read more about it on my website. 🌿

aldapals.com

08/06/2026

Helgina 25.-28. júní verðum við Lífs-Iðja með náttúruhlédrag fyrir konur tileinkað sumarsólstöðum.
Ég skrifaði um sérstöðu þess að staldra við á þessum tíma. Hafið samband fyrir nánari upplýsingar 🌿

Tími til að hlusta á það sem vill verða

04/06/2026

Sólin er hæst á lofti.
Í örskamma stund virðist hún staldra við áður en hún heldur áfram.
Á sumarsólstöðum fáum við boð um að gera hið sama.

Að stíga út úr sjálfstýringunni.

Út úr því að halda öllu gangandi.

Og hlusta.

Hvað vill fá meira líf?
Hverju má sleppa tökum af?
Hvaða framtíð ert þú að næra með því hvernig þú lifir í dag?

Á náttúruhlédragi um sumarsólstöður vinnum við með ásetning, líkama, sköpun, náttúru og þau meðvituðu og ómeðvituðu mynstur sem móta líf okkar.

Að koma nær því sem þegar býr innra með okkur og því lífi sem við viljum lifa.

Fjórir dagar í náttúrunni.
Til að skapa rými fyrir það sem vill verða
25.–28. júní

Nánar í bio

29/05/2026

Life as a ceremony pt. V

We are not really ment to be domesticated.

Something in us remembers a different pace. More sun on skin, more bare feet on earth, more time without agenda. Closer to the wild, the unplanned, the alive.

Sweet moments from spain and the white island with friends and family 🌿❤️‍🔥

28/05/2026

🦦

Hvíld er ekki lúxus heldur líffræðileg nauðsyn, segir Benedikt Jóhannsson, sérfræðingur í klínískri sálfræði. Svefn og hvíld séu ein af grunnstoðum góðrar heilsu og að líkamsklukkan kalli á hvíld yfir daginn. Rannsóknir sýni að hvíld skerpi einbeitingu, minni og starfsþrek. Benedikt telur að vafasamt hafi verið að afleggja kaffitíma á vinnustöðum, því starfsfólkið þurfi eftir sem áður að kúpla aðeins frá vinnu og endurnæra sig.
Lesa: https://hmld.in/FGuU

25/05/2026

Moments from GATE 2026 and the Into the Night post-conference workshop in Belgium 🌿

I leave feeling deeply inspired by the insight, creativity, and attunement of the people in this field of working with nature in therapy. One of the greatest gifts of gatherings like these is reconnecting with familiar faces while meeting new ones along the way.

After the conference, I stepped into the night through the beautiful facilitation of Bert and 🐚

An exploration of the unknown.
Of what emerges when certainty dissolves and I can no longer rely on what feels familiar 🌑

A powerful space to meet the conscious and unconscious patterns that shape how I move through the world.

These journeys are rarely what I expect them to be
but exactly what I need them to be 🌾

Grateful for experiences that allow me to meet myself in new ways.

Resting a little deeper in the unknown

25/04/2026

Nýtt bréf um þörfina til að tilheyra og sjálfshjálparmenningu 🌿

Að tilheyra er líffræðileg þörf

11/04/2026

Life as a Ceremony · Part IV

A dear friend brought me a word recently: stewardship.

The idea that we are not owners of our lives, but caretakers of them. Of the gifts we’ve been given. The people in our care. The time we are moving through.

It has stayed with me.

I walked into churches in Ibiza carrying centuries of history, not all of it light. Cool stone under my feet. The smell of old incense. Light falling through ancient windows. Something in the devotion moved me, that quality of turning toward. Of returning, again and again, to something that holds you.

I find it in nature too. In the way a forest asks nothing of you and holds you anyway. In the way the sea keeps showing up, regardless of who is watching.

There is no performance in it. Just presence.

And I wonder if this is what stewardship really is. Not just duty or not discipline, but alignment. The felt sense that what you are doing matches what you carry inside. That your hands are doing what your heart already knows.

When I live from that place, I can feel it.
And when I don’t, I feel that too.

Maybe the practice is simply this: to keep returning. To tend what is already in your hands with the care you would give to something sacred.

How we care for what is already ours is a signal, to ourselves, and perhaps to life, of what we are ready to carry next.

Because the heart is felt - by others, by the world, by something larger than we can name.

Where is your heart right now?
And what is it in service of?

07/04/2026

Ert þú að fylgja Grænahlíð á facebook ?

⤵️ Að „verðlauna“ neikvæða hegðun með opnum faðmi 😱

👉 Margir foreldrar eru dauðhræddir við að mæta börnum sínum með samkennd, skilningi og knúsi þegar þau ögra okkur með hegðun sinni.

👉 Þegar þau kasta leikfangi, svara okkur með stælum eða fá reiðikast.

Er það ekki að „verðlauna“ neikvæða hegðun og óbeint segja að þetta sé í lagi með því að knúsa þau á eftir? 🤔

⛔ Nei, nei, nei ⛔

Það sem við köllum neikvæða hegðun eru tilfinningar sem eru komnar úr jafnvægi 🙌

Þetta er misskilningur sem veldur því að við sjáum alls ekki hvað barnið er í raun að reyna að segja okkur.

Hvað barnið raunverulega þarf hjálp með:

🚫 Við horfum eingöngu á hegðunina
🚫 Við sjáum barnið sem erfitt
🚫 Við lítum á hegðunina sem eitthvað slæmt sem barnið gerir
🚫 Við trúum því að barnið geri þetta Á MÓTI OKKUR

🙌 Ekkert af þessu er satt 🙌

…allt þetta veldur því að við verðum triggeruð og bregðumst neikvætt við barninu!

Til að geta mætt börnum á jákvæðan hátt þurfum við að hafa grunnþekkingu á hegðun 👇

✨️ Hegðun er samskipti.

✨️ Þegar börn sýna mikla krefjandi hegðun er það HRÓP UM HJÁLP.

✨️ Hegðunin er EINKENNI um tilfinningar sem eru úr jafnvægi – tilfinningar sem eru úr jafnvægi vegna þess að barnið þarf að fá ákveðnum þörfum mætt.

Þörfinni fyrir að vera:

❤️ Séð
❤️ Heyrt
❤️ Skilið
❤️ Mikilvægt
❤️ Öruggt
❤️ Hluti af heild

Það er fyrst þegar við náum að sjá fram hjá hegðuninni,

…og mæta börnunum í þörfum þeirra og tilfinningum, að sú hegðun sem við viljum sjá minna af fer að minnka.

♥️ „Þegar ég hegða mér verst, þarf ég mest á þér að halda.“

Það er þá sem ég þarf að þú:
✨ Sjáir mig
✨ Skilir mig
✨ …og lánir mér öryggið sem ég hef misst

💗 Skilyrðislaus ást 💗

…það er þá sem ég þarf að þú stígir eitt skref til baka, leggir þínar eigin erfiðu tilfinningar til hliðar og viðurkennir mínar.

Jafnvel þó hegðun mín kalli á hið gagnstæða.

Erfiðasta starf í heimi – en það mikilvægasta