04/11/2021
Ég deili þessu aftur. Enda þörf á.
Gagnrýnin umræða á alltaf rétt á sér og ég fagna því að foreldrar ræði opinberlega um málefni barna í samfélaginu. Þó margt sé gott við leikskólastarf á Íslandi þá er líka margt sem má laga og það er mikilvægt að bæði gott og slæmt megi ræða frá öllum hliðum. Það er besta leiðin til að ná framförum.
Því miður lýtur framkoma við börn oft öðrum lögmálum en framkoma við fólk á öðrum aldurskeiðum. Hvernig myndi fulloðrinn aðili bregðast við ef hann yrði settur í þvingaða einveru af yfirmanni sínum í vinnunni? T.d. látinn sitja á stól útí horni í jafnmargar mínútur og hann væri gamall. Engin ætti að yrða á hann á meðan. Hann ætti bara að hugsa eigin gang. Yrði ekki litið á það sem opinbera refsingu og niðurlæginu? Það myndi eflaust ekki gerast oft áður en málið yrði gert opinbert eða kært.
Þó börn séu frábrugðin fullorðnum að sumu leyti þá er meira sem er sameiginlegt með börnum og fullorðnum heldur en aðskilur. Öll þurfum við að upplifa að við séum metin að verðleikum og að komið sé fram við okkur af virðingu. Líka ef okkur verður á í lífinu.
Almenna reglan er sú að ef við kunnum ekki eitthvað þá er okkur kennt eða okkur gefið rými til að æfa okkur. Því stuðningsríkari sem fólkið í kring er, því betur gengur oftast. Og þegar ekki gengur betur, þá höldum við allavegana sjálfsvirðingunni.
Við getum tekið sem dæmi að læra að lesa. Engin er settur í þvingaða einveru fyrir að rugla saman stöfum eða spegla þá. Það sama ætti auðvitað að gilda um samskipti. Börn sem eru að æfa sig í samskiptum, ekki síst þegar þau eru í mjög krefjandi aðstæðum eins og oft eru í leikskólum, þurfa stuðning til að geta betur. Þau þurfa ekki þvingaða einveru og hunsun. Og ég held það sé óhætt að fullyrða að ekkert okkar þurfi það.
Guðrún Inga Torfadóttir og Perla Hafþórsdóttir skrifa viðbragð við áætlunum sérkennslustjóra í fleiri en einum leikskóla á höfuðborgarsvæðinu um meðhöndlun nafngreinds barns.