30/07/2026
Wanneer de dood plots naast je staat…
Ik had nooit gedacht dat de laatste dagen van onze reis me nog zo zouden raken.
We stopten onderweg aan een meer. Gewoon om iets te eten, de kinderen even te laten spelen en zelf ook even uit te blazen. Het was zo’n gewone vakantiedag, tot die plots helemaal veranderde.
Een man raakte in de problemen tijdens het zwemmen. Zijn vrienden haalden hem uit het water en er ontstond paniek. Pieter zag meteen wat er gebeurde en twijfelde geen seconde. Hij liep naar hen toe en nam de reanimatie over tot de hulpdiensten arriveerden.
Ik bleef op een afstand staan. Dicht genoeg om alles te zien, maar af en toe moest ik ook even wegkijken.
Ik kende die man niet. Toch voelde ik de tranen opkomen.
Misschien omdat zulke momenten je meteen terugbrengen naar je eigen verlies. Misschien omdat ze je confronteren met hoe kwetsbaar het leven eigenlijk is. Op zo’n moment besef je hoe dun de lijn is tussen vandaag en morgen.
Sindsdien blijf ik maar aan één zin denken.
Leef.
Niet later, wanneer alles rustiger is. Niet wanneer er meer tijd is. Niet wanneer de omstandigheden perfect zijn.
Vandaag.
Ik betrap mezelf er ook vaak op dat ik dingen uitstel. Dat ik wacht tot het makkelijker voelt, tot er meer ruimte is of tot alle puzzelstukjes op hun plaats lijken te vallen.
Maar het leven wacht niet.
Dat betekent niet dat moeilijke dagen er niet mogen zijn. Die horen er net zo goed bij. Alleen geloof ik dat er zelfs op die dagen bijna altijd wel iets is dat ons even laat voelen hoe mooi het leven ook kan zijn.
Een warme koffie in de ochtend. Een wandeling. Een onverwachte knuffel. Een kind dat je aan het lachen brengt. Een telefoontje met iemand die je graag ziet.
Of gewoon het besef dat je vandaag opnieuw wakker mocht worden.
Nog een kleine twee weken en dan rijden we terug naar België. Deze reis heeft me veel mooie plekken laten zien, maar misschien heeft ze me vooral opnieuw dichter bij mezelf gebracht.
En daar ben ik ontzettend dankbaar voor.
Ik hoop dat je vandaag ergens een klein moment vindt waarop je heel even stilstaat en voelt hoe waardevol het leven eigenlijk is. 🤍
(RIP)