Hospice Almere

03/09/2026

Natuurlijk doen wij weer mee aan Rabobank ClubSupport!
Vorig jaar was top, dit jaar willen we er een schepje bovenop doen.
Vanaf maandag kun je stemmen in de RABOapp.
Houd de komende dagen onze FB en Insta pagina's in de gaten voor meer info.
Stem op Hospice Almere, omdat kleine daden hier grote verschillen maken.

01/09/2026

Vrijwilligers maken elke dag het verschil in ons hospice.
Hun betrokkenheid en aandacht geven bewoners én hun naasten rust en vertrouwen in een moeilijke tijd.

Soms wordt dat nog eens extra zichtbaar in de woorden van een familie die hun dank deelt.
Dat raakt ons en maakt maar weer duidelijk hoe waardevol dit werk is.

Dank aan al onze vrijwilligers, jullie inzet blijft gezien en gewaardeerd.

27/08/2026

Het is duidelijk weer een warme avond. Als ik aankom hangen de plantjes buiten zielig in de pot, die krijgen straks water.
Ik ben vandaag speciaal wat vroeger omdat ik een begin wil maken met de boekenkast.
We hebben zoveel mooie kijkboeken. En boeken met verhalen en foto’s van vroeger. Maar die stonden nog steeds achter gesloten deuren.
Eén boek trekt direkt de aandacht. De 50er-jaren brengen herkenning: ‚Dat hadden wij vroeger ook en mijn opa gebruikte dat ding om gaten te maken. En dat servies had mijn moeder….‘
Bij de overdracht vsn de C-dienst horen we hoe het de bewoners vandaag vergaan is. Ook nu blijkt maar weer dat het mogen bellen best lastig is, dat je daar echt aan moet wennen.
Daarom loop ik een rondje. Op een kamer hoor ik dat een kopje thee wel lekker zou zijn. Op mijn vraag welke smaak wordt met verbazing gereageerd. ‚Zou gember kunnen? Mijn volgende vraag: met een schijfje citroen of sinaasappel? Wat een service zegt de dochter die op bezoek is. En ja we proberen het iedereen naar de zin te maken. Kleine dingen die groot kunnen werken.
Bij een volgende kamer raken we in gesprek. Eerst wat oppervlakkig kennismakend maar dan komen er herinneringen. En verhalen. En een traan, maar ook een bevrijdende lach.
Er is een kopje verse kippensoep, kom je even wat eten? Ga maar even wat eten, zegt de bewoner, maar kom je zo weer terug? Ik krijg een knuffel.
De soep smaakt prima en als ik even later terug ben op de kamer, gaat het verhaal verder.
Ze schrijft ook, een soort dagboek van haar (be)leven hier in het Hospice. Ik mag ze lezen, deze handgeschreven mooie woorden over ons werk. Het is een groot compliment.
Ze is dankbaar dat ze kon vertellen en dat ik wilde luisteren, voor mij zo gewoon, maar toch.
In de huiskamer is de boekenkast voor een eerste deel gevuld. Er moet nog veel meer mee gebeuren, maar dat komt een volgende keer wel.
Het is nu al bijna tijd om de mappen te schrijven. Mijn lieve collega is al begonnen met de eerste verslagen.
Een van de bewoners is net terug van een rondje rijden met zijn zoon en komt aan tafel zitten. De nachtdienst komt binnen en zo is het ineens toch nog weer druk. Zegerien

07/08/2026

Van Zegerien
Vanavond weer een D dienst met een bijzondere ervaring. In de gang - bij het naar huis gaan van een van de naasten- ontstond een gesprek. En dat alleen maar naar aanleiding van mijn vraag ‘En hoe is het nou met jou?’ We zochten een rustiger plekje waar we
samen spraken over wat rouw betekent, wat voor gevoel erbij kan horen, welke woorden je nodig hebt om te omschrijven wat je voelt.
Fijn dat het ‘er zijn’ op deze manier invulling kan krijgen, met tijd en aandacht voor de naasten.
Naast de gewone overdracht lees ik de mappen met het verslag van de afgelopen dagen en weet ik meer over hoe het met de bewoners gaat.
Bij de koffie wisselen we uit, het blijft leerzaam. Wat je meemaakt bij het werken hier of bijv. voor de zorg de app spraakrecorder voor het werken in de wijk. Het wordt direct uitgeprobeerd.
Op een van de kamers blijft de echtgenoot slapen. Hij hoeft geen bed, ‘de luie stoel is goed hoor. Dat gaat best’. Hij kijkt naar zijn vrouw en zegt ‘Zo ben ik dichtbij haar’…
Ook op een andere kamer blijft de partner slapen. Voor de bewoner is het fijn om een vertrouwd iemand dichtbij te hebben.
Dat het al vroeger donker wordt, merk je echt. De lampen al eerder aan, gordijnen al dicht, maar de temperatuur buiten is nog aangenaam.
Op de bar in de keuken staat een schaal met haakwerkjes. Het is een bedankje voor de vrijwilligers. Maar we doen het natuurlijk samen, samen met de zorg en de coördinatoren. Met ieder onze eigen kwaliteiten en vaardigheden, maar allemaal met aandacht voor onze bewoners. ‘Er zijn’ is ons motto voor iedereen.
En lijkt het je wat? ….nieuwe vrijwilligers zijn altijd nodig.

23/07/2026

Op 7 juli ontvingen wij een cheque van €10.000 van de Rabobank. De cheque werd uitgereikt aan de vrijwilligers Jenny en Ron (uiterst rechts) en het bestuur van De Vrienden van het Hospice, door Masja Broeke (tweede van links), voorzitter van de ledenraad van Rabobank, en Xander Vehof (derde van rechts), lid van de ledenraad.
Dit bedrag wordt ingezet voor de geplande uitbreiding van het hospice. We hebben nu zes kamers, maar de behoefte in Almere ligt tussen de 12 en 15 kamers. Daarom onderzoeken we samen met de projectgroep en het bestuur verschillende mogelijkheden om verder te groeien.
De projectgroep, bestaande uit mensen uit het bedrijfsleven en het bestuur, heeft inmiddels meerdere concrete toezeggingen van bedrijven die willen bijdragen aan de uitbreiding.
We zijn de Rabobank en alle betrokkenen dankbaar voor deze steun. Ook onze leden willen we bedanken voor hun voortdurende betrokkenheid.
Wie ons wil blijven steunen, of anderen wil wijzen op de mogelijkheid om te doneren of lid te worden van De Vrienden van het Hospice, helpt ons enorm. https://www.hospicealmere.nl
Mede namens het bestuur, Judith Wijnen, Ben Bonnet, Karen Dijkstra & Willem Maschhaupt

28/06/2026

Code rood
Vandaag zo vaak al genoemd, gezegd, gevoeld maar als ik dit schrijf zit ik naast een bed. In een stille kamer met alleen het geluid van een rustige, diepe ademhaling. En van een ventilator. Stilte… geen codes meer, geen druk, geen pijn, geen moeten, alleen maar het begin van deze laatste reis, daar waar het leven echt over gaat.
Op tafel ligt het boek dat ik haar leende, ze wilde het graag lezen. Over het lot dat mensen toevallig samenbracht, eigenlijk net als hier zei ze toen. Ik lees haar nog een klein stukje voor, want dit boek kreeg ze niet uit….
Ik word er zelf rustig van.
Het is vanavond sowieso niet druk. Er zijn nieuwe bewoners, voor hen is het nog wennen. Anderen liggen op bed, kijken TV of rusten uit.
Er was lekker gegeten hoorden we bij de overdracht. Andijviestamppot met een bal gehakt. ‘Van een prima kok’ vertelde een van de bewoners.
Het kleine beetje strijk is gedaan, de afwasmachine al weer leeggeruimd. In de keuken leeft Richard zich nog uit op de braadpan.
Deze extra D dienst draai ik omdat het rooster momenteel niet zo makkelijk vol te krijgen is. Vakanties, zieke vrijwilligers en afwezigheid zorgen voor gaten.
En ja, vrijwilligers zijn altijd nodig, dus laat vooral weten als je meer wilt horen over dit prachtige werk. Zegerien

19/06/2026

Mooi nieuws om te delen!
Rabobank Almere heeft Stichting Vrienden van Hospice Almere een prachtige donatie van €10.000 toegekend. Deze bijdrage komt uit het coöperatief dividend van de Rabobank, waarmee zij lokale initiatieven ondersteunen die de buurt versterken. Het voelt bijzonder dat ons hospice wordt gezien als een initiatief dat de buurt écht versterkt. Dat ons werk wordt gewaardeerd en gesteund.

Dankzij deze donatie kunnen we het hospice verder ontwikkelen en blijven bijdragen aan een warme, liefdevolle omgeving voor bewoners en hun naasten.

En natuurlijk… een enorm dankjewel aan al onze vrijwilligers. Jullie inzet, warmte en betrokkenheid maken elke dag het verschil!

05/06/2026

Van Zegerien: Als ik voor deze D-dienst binnenkom zit de tafel in de huiskamer vol. Ernaast staat een bed. Er is lekker gegeten van aardappels, sperziebonen en kip. Bij de overdracht wordt verteld hoe het vandaag gegaan is en dat een aantal bewoners al op bed ligt of op de kamer blijft.
De deuren naar de tuin kunnen weer open. Buiten ruikt het heerlijk fris groen en de bloeiende plantjes hebben vast genoten van de vele regenbuien.
Gelukkig is het nu droog zodat we het koppelbed dat op nr. 68 staat via de tuin bij ons naar binnen kunnen brengen. Onderweg komen we zelfs een koe tegen…
Dat koppelbed is zo’n prachtige oplossing als een partner wil blijven slapen.
Tijdens de koffie kijken we een beetje mee in het puzzelboekje van een van de bewoners, ze puzzelt de hele dag onverstoorbaar door.
Aan een van de vaste bezoekers vraag ik hoe het met hem gaat, hoe hij ervaart dat het afscheid nadert. Want uiteraard is er ook aandacht voor de naasten en het lucht soms zo op om over zorg of angst te vertellen.
Op een van de kamers is het afscheid nabij. De familie is er en na alle koppen thee smaakt een bakje yoghurt met banaan echt even anders. En ja, dropjes zijn ook lekker.
Juist nu is onze waakmand een uitkomst. Als slapen lastig is, zit er van alles in om bezig te kunnen zijn. „Jullie blijven me verbazen“ hoor ik. „Hier kan echt alles…“
We draaien voor de nacht begint de afwasmachine nog een keer, zodat de A-dienst morgen ‚schoon‘ kan beginnen.
Tegen elven dragen we onze dienst over aan de nachtzorg, het is stil in huis.

03/06/2026

Wij krijgen elke maand bloemen van de Oranjerie en onze vrijwilliger Juul doet zomaar iets terug en bakt een appeltaart!

Zo lief, zelf gebakken appeltaart gekregen van het Hospice... en het is zalig!

11/05/2026

Van Zegerien: Hoewel ik al jaren als vrijwilliger in het Hospice werk, heb ik nog nooit een C-dienst gedraaid. Tot op vandaag. Want op deze Moederdag waren er wat lege plekken in het rooster, dus heb ik me aangemeld. Op de fiets naar Stad en zo de tuin in en daar zag ik al bewoners genieten van het zonnetje. Samen met de visite, op een beschut plekje.
Binnen was het rustig. Een bewoner in bed in de huiskamer, anderen nog aan het rusten. Bij de overdracht horen we wat van belang is en wat er vanmorgen al gebeurd is.
We vragen wat men vanavond wil eten, de boodschappenlijst ligt klaar. ‚Eet jij ook mee?‘, nou graag.
Een van onze bewoners ligt in bed, wordt af en toe nog een beetje wakker maar slaapt vooral. We wisselen elkaar af en zitten een poosje naast haar. Ze grijpt mijn hand en glimlacht. Wil een slokje water. Als ik haar lippen insmeer, pakt ze mijn hand weer. Samen zitten we zo, terwijl ze rustig ademt. Haar ogen vallen dicht. Buiten de geluiden van spelende kinderen, vanuit de keuken geluiden van pannen en hier, zo naast het bed, is het stil.
Dan is het tijd om tafel te dekken en bladen te maken voor wie op de kamer wil eten. Onze Marianne maakt er een heerlijke maaltijd van.
Voor het toetje is er keuze genoeg. Aardbeien, chocoladevla mét slagroom, een wolkentoetje en ik probeer de vlaflip na te maken.
Na het eten voor de een koffie, voor de ander buiten een sigaartje of weer naar de kamer om te rusten.
Als de tafel afgeruimd is en vaatwasser aan staat is het al tijd om de mappen te schrijven voor de overdracht.