Praktijk Juul - Lichaamsgerichte therapie

Praktijk Juul - Lichaamsgerichte therapie Praktijk voor Lichaamsgerichte therapie.

"Vroeger dacht ik vaak dat het door hem kwam. Dan gaf ik hem de schuld. Nu kan dat niet meer."Ze keek me aan.En vertelde...
25/06/2026

"Vroeger dacht ik vaak dat het door hem kwam. Dan gaf ik hem de schuld. Nu kan dat niet meer."

Ze keek me aan.

En vertelde over haar man, die een aantal jaren geleden overleed.

Hun relatie was niet makkelijk. Hij worstelde met alcohol. Er waren spanningen, frustraties en teleurstellingen. Zoals in veel relaties waren er dingen waar zij zich aan ergerde.

"Als hij weer op de bank hing, kon ik me daar zo boos over maken."

Ze zweeg even.

"En nu hang ik zelf ook regelmatig op de bank."

Ik wachtte.

"De dingen waar ik mee worstel zijn nog precies hetzelfde, ook nu hij er niet meer is."

Nog een stilte.

Langzaam werd zichtbaar wat haar echt raakte.
De ontdekking dat haar worstelingen niet waren verdwenen toen híj verdween.

—-

Na de sessie bleef ik eraan denken.

Omdat ik denk dat dit misschien wel één van de moeilijkste dingen is die we als mens te doen hebben: de moed vinden om nieuwsgierig te worden naar wat er óók in onszelf leeft.

Hoe gemakkelijk het is om te denken dat onze onrust, frustratie of leegte veroorzaakt wordt door iets buiten onszelf.

Door onze partner.
Door ons werk.
Door onze omstandigheden.

Alsof er ergens één oorzaak is die, wanneer die verdwijnt, alles oplost.

Maar vaak werkt het niet zo.

Want wat van binnen leeft, reist met ons mee.

Ook als de omstandigheden veranderen.
Ook als een relatie eindigt.
Ook als iemand overlijdt.

Soms wordt juist dán zichtbaar wat altijd al van onszelf was.

Niet als schuld.
Niet als verwijt.

Maar als iets dat pas zichtbaar wordt wanneer we echt durven kijken.

——

Wat mij ontroerde, was de eerlijkheid waarmee ze ernaar keek.

Geen behoefte om iemand aan te wijzen.
Geen poging om de verantwoordelijkheid buiten zichzelf te leggen.
Alleen de moed om in de spiegel te kijken en te zeggen: "Misschien ligt niet alles buiten mij."

—-

Even later zei ze zacht: “Als ik nog één keer de kans zou krijgen om hem te zien... dan zou ik dat anders doen."

Niet omdat alles ineens goed was.
Niet omdat de moeilijke dingen er niet waren.
Maar omdat verlies soms genadeloos helder maakt wat werkelijk belangrijk is.

Ineens zie je hoeveel energie er is gaan zitten in ergernis.
Hoe lang je hebt gewacht op verandering van de ander.
En hoe weinig je jezelf onderweg bent tegengekomen.

—-

Wat zou jij vandaag anders doen als je wist dat je niet eindeloos de tijd had?

Sommige inzichten komen pas na een groot verlies. Maar oooh, laten we hopen dat we niet hoeven te wachten tot het leven ons stilzet om eerlijk naar onszelf te kijken.

17/06/2026

We denken vaak dat verandering ontstaat door inzicht.

Door begrijpen.
Door praten over.
Door woorden geven aan.

En hoewel dat ook belangrijk is, begint ons verhaal veel eerder dan taal.

Lang voordat we konden praten, leerden we via ons lichaam wat veiligheid was.

Via de armen die ons droegen.
De handen die ons vasthielden.
De nabijheid van een ander mens die ons hielp wanneer we nog niet wisten hoe we onszelf konden troosten.

We leren niet als eerste hoe we onszelf geruststellen.
We leren het in contact met een ander.

Door duizenden kleine momenten van afstemming leert een kind:
ik ben veilig,
ik word gedragen,
ik hoef het niet alleen te doen.

Vanuit die ervaringen ontstaat langzaam het vermogen om die veiligheid en rust ook van binnenuit te ontwikkelen.

Maar niet iedereen heeft die ervaringen in dezelfde mate meegekregen.

En soms merk je dat pas veel later. Wanneer rust, begrenzing of echt thuiskomen in jezelf minder vanzelfsprekend voelen.

Gelukkig stopt onze ontwikkeling daar niet.

Via nieuwe ervaringen, in contact met anderen én met onszelf, kan er ook later nog veel verschuiven.

Soms kan aanraking daarin een bijzondere rol spelen.

Niet als techniek om iets te repareren.
Nooit als doel op zich.

Maar als een uitnodiging tot een hernieuwde ervaring.

Van steun.
Van contact.
Van begrenzing.
Van veiligheid.

Niet bedacht, maar gevoeld.

Het zijn juist die momenten waarop heling belichaamd wordt.

Waarop iemand zichzelf niet alleen begrijpt, maar ook voelt:

Hier ben ik.

Dit ben ik.

En daar iets meer in kan landen.

10/06/2026

Een paar dagen geleden schreef ik over hoe we onszelf leren kennen via de ander.

Over hoe een kind leert wat het waard is doordat iemand kijkt, luistert en afstemt.

Maar wat gebeurt er wanneer die afstemming er onvoldoende is?

Dat zien we vaak pas jaren later.

In spanning.
In onrust.
In een gevoel van vastlopen.

Veel mensen die bij mij in de praktijk komen herkennen dit.

Ze voelen spanning, maar weten niet precies wat eronder zit.

Ze zijn gewend om sterk te zijn.
Om door te gaan.
Om voor anderen te zorgen.

Ze kunnen vaak goed uitleggen wat er speelt.
Maar vinden het lastig om werkelijk te voelen wat er in hen leeft.

Hun hoofd weet veel.
Hun lichaam draagt nog meer.

Soms voelt het alsof er een muur zit tussen weten en ervaren.
Alsof er iets ontbreekt.

Maar meestal ontbreekt er niets.

Vaak is er ooit een manier ontstaan om niet te hoeven voelen wat te pijnlijk, te ingewikkeld of te eenzaam was.

En dat is misschien wel een van de belangrijkste inzichten:

Je gevoelens zijn niet verdwenen.
Je hebt geleerd er vandaan te bewegen.

Niet omdat je zwak bent.
Niet omdat er iets mis is met je.
Maar omdat je zenuwstelsel zich heeft aangepast aan wat er toen nodig was.

Totdat er momenten zijn waarop iemand wél stilstaat.

Kijkt.

Luistert.

En aanwezig blijft bij wat er in jou leeft.

Dan ontstaat er iets fundamenteels:

“Wat er in mij leeft is helemaal oké.”

Juist in contact met een ander kunnen nieuwe ervaringen ontstaan.

Ervaringen waarin gevoelens niet te veel zijn.
Waarin kwetsbaarheid niet wordt afgewezen.
Waarin je niet hoeft te presteren, te zorgen of jezelf kleiner te maken.

Het zenuwstelsel leert namelijk niet alleen door inzicht.
Het leert vooral door ervaring.

Door keer op keer te ervaren dat iets wat vroeger onveilig voelde, nu wél veilig mag zijn.

Dan kan er langzaam iets verschuiven.

Niet omdat je jezelf verandert.

Maar omdat je zenuwstelsel iets nieuws leert.

Meer verbinding.

Met jezelf.

En met de mensen om je heen.

Ontwikkeling begint niet met nóg meer begrijpen.
Maar met opnieuw ontmoeten.

Jezelf.

En de ander.

07/06/2026

We leren onszelf kennen via de ander.

Doordat iemand opmerkt wat er leeft.
Nieuwsgierig is naar gevoelens.
Ruimte maakt voor behoeften.
Troost biedt wanneer iets moeilijk is.

Zo ontstaat stap voor stap een gevoel van:
“Wat er in mij leeft doet ertoe.”

Maar niet iedereen groeit op met die ervaring.

Soms zijn ouders overbelast.
Emotioneel afwezig. Druk met overleven.
Of hebben ze zelf nooit geleerd hoe ze met gevoelens om moeten gaan.

Een kind leert dan vaak iets anders.
Niet bewust.
Maar via duizenden kleine ervaringen.

Dat gevoelens minder belangrijk zijn. 
Dat behoeften beter op de achtergrond kunnen blijven.
Dat aanpassen veiliger is dan voelen.

Langzaam past een kind zich aan.

Het wordt stil.
Gaat presteren.
Zorgt voor anderen.
Of leert gevoelens weg te drukken.

Zo ontstaat afstand tot de eigen binnenwereld.

Het zenuwstelsel onthoudt deze ervaringen. Wat nodig was om verbonden te blijven, wordt langzaam een automatische manier van reageren.

Niet omdat gevoelens verdwijnen.
Maar omdat we leren ze minder aandacht te geven.

En dat zien we soms nog terug als volwassene.

In zinnen als:
“Ik weet eigenlijk niet goed wat ik voel.”

Of:

“Ik voel pas dat het teveel is als ik er al overheen ben gegaan.”

Dat heeft vaak weinig te maken met een gebrek aan inzicht.
Maar met iets wat veel eerder al begon.

Nieuwsgierigheid zijn naar wát je voelt heeft plaats gemaakt voor analyseren, aanpassen, controleren of doorgaan.

Je raakt verder verwijderd van wat er van binnen leeft.

Niet alleen in relatie tot anderen.
Maar ook in relatie tot jezelf.

En uiteindelijk wordt het steeds moeilijker om nog te voelen wat je voelt.

-—

Over een paar dagen schrijf ik verder over wat er gebeurt wanneer we als volwassene het contact met onze gevoelens zijn kwijtgeraakt. En hoe herstel vaak begint in relatie tot een ander.


04/06/2026

Hoe vaak luister jij naar wat je lichaam je probeert te vertellen?

En hoe vaak praat je het vervolgens weer weg?

❤️ Herkenbaar?

01/06/2026

Soms denken we dat onrust, angst, burn-out, somberheid of een gevoel van leegte het probleem zijn.

Maar vaak zijn het signalen.

Signalen van iets in onszelf dat ooit geen ruimte kreeg.

Van gevoelens die te groot waren.
Van behoeften die moesten wijken.
Van ervaringen die nog altijd in het lichaam aanwezig zijn.

Niet alles hoeft opgelost te worden.

Soms begint er iets te veranderen wanneer je leert luisteren.

Niet alleen met je hoofd.

Maar ook met je lichaam.

✨ Herken je dit?




27/05/2026

Burn-out voelt voor veel mensen alsof het ze overkomt. Alsof hun lichaam ineens op de rem trapt.

Maar vaak is het iets wat langzaam groeit:
blijven doorgaan,
te veel dragen,
en steeds opnieuw voorbijgaan aan wat je lichaam eigenlijk al aangeeft.

In mijn praktijk hoor ik mensen vaak zeggen:
“Ja, maar dit moet gewoon doorgaan.”
“Er moet wel geld verdiend worden.”
“Ik kan hier toch niet zomaar mee stoppen?”

En ik begrijp dat ook.

Maar tegelijk merk ik vaak:
mensen proberen eigenlijk om hun klachten heen te werken.

Dus alles moet hetzelfde blijven.
De agenda.
Het tempo.
De verantwoordelijkheden.

Alleen de klachten moeten verdwijnen.

Maar precies daar verandert er vaak niets.

Herstel vraagt niet alleen om minder stress.

Het vraagt ook om eerlijk te kijken:
Waar ben ik mezelf blijven aanpassen?
Waar ben ik over mijn grenzen heen gegaan?
Waar zei ik “komt goed”, terwijl ik eigenlijk doodop was?

En natuurlijk is daar ooit een goede reden voor geweest.

Je hebt je aangepast om verbinding te houden.
Om erbij te horen.
Om liefde, erkenning of veiligheid te ervaren.

Maar wat vroeger nodig voelde om liefde en verbinding te behouden, helpt je nu misschien niet meer.

En dat is precies het gebied waar een burn-out je vaak naartoe beweegt:
Onbekend terrein.
Ontwikkeling.
Minder aanpassing.

Want hoe spannend kan het zijn om:
nee te zeggen terwijl er nog van alles ligt.
Het even niet te weten.
Of eerlijk te zeggen:
“Ik red het even niet alleen.”

In plaats van jezelf steeds onder druk te zetten om weer “de oude” te worden.

Daar begint herstel.

Niet alleen bij minder stress.
Maar ook bij langzaam leren leven op een manier die je voedt in plaats van uitput.




12/05/2026

Soms zoeken we heel lang naar iemand die het weet.
Een methode.
Een richting.
Een antwoord buiten onszelf.

Omdat het spannend kan zijn als je nog niet precies weet waar je heen gaat.
Om echt de tijd te nemen en te voelen:
wat klopt voor mij?

Je eigen pad ontstaat meestal niet vanuit duidelijkheid, maar vanuit steeds eerlijker worden naar jezelf.
Ook als je nog niet precies weet waar het pad naartoe leidt.

Persoonlijke ontwikkeling gaat niet over leren hoe je iemand volgt. Voor mij gaat het over de moed vinden om je eigen weg te gaan. Elke keer weer….

Toen ik mij in januari 2025 aanmeldde voor de NARM-opleiding van 1,5 jaar, wist ik niet of ik het wel zou kunnen.Alles i...
08/05/2026

Toen ik mij in januari 2025 aanmeldde voor de NARM-opleiding van 1,5 jaar, wist ik niet of ik het wel zou kunnen.
Alles in het Engels. Vakjargon. Nieuwe mensen. Nieuwe materie…

Toen ik daadwerkelijk in de zaal zat, samen met 50 andere mensen uit België, Portugal, het VK, Duitsland en Nederland, en met een microfoon in mijn hand mijn eerste vraag stelde, wist ik niet of ik dat écht wel durfde.

Toen ik al mijn leersessies, supervisies en videofeedback goed had afgerond en afgelopen week in de laatste module zat, wist ik tot de laatste dag niet zeker of ik mijn diploma wel zou krijgen…

En nu ik mijn diploma heb, weet ik soms nog steeds niet of ik alles al goed genoeg beheers.

Poeh.

——

1 keer is toeval.
2 keer valt op.
3 keer wordt een patroon.

Twijfel aan mezelf.
Onzekerheid.
Steeds opnieuw denken dat ik het misschien nét niet kan.

En ineens werd zichtbaar:
wat doe ik mezelf eigenlijk aan?

——

Ergens tijdens deze opleiding begon ik te begrijpen wat dit patroon mij oplevert. Want patronen ontstaan niet zomaar, ze brengen je ook iets…

Bij mij is het….

Als ik mezelf alvast afwijs,
als ik alvast aan mezelf twijfel vóór iemand anders dat doet…dan komt de klap misschien wat minder hard aan.

Oei.

——

Gelukkig weet ik inmiddels ook:
patronen en aanpassingsstrategieën hoeven niet blijvend te zijn.

En, besefte ik, op heel veel vlakken is er al zoveel veranderd.

In mijn privéleven.
In de keuzes die ik maak.
In mijn praktijk.

Steviger. Rustiger. Dichter bij mezelf.

——

Maar het vraagt wel iets.

Eerlijk durven kijken. Erkennen wat je doet. En voelen wat daaronder zit. Soms vanuit het pijnlijk besef: er is niemand die dit mij aandoet… behalve ikzelf.

En eerlijk?
Juist dát besef heeft ook iets geopend.

——

Ontwikkeling stopt nooit.

We kunnen opnieuw kijken naar wat we werkelijk verlangen en naar wat daarin nog in de weg zit.

Gelukkig hoef ik dat niet alleen te doen. Mijn collega’s en docenten weet ik inmiddels te vinden.

Maar voor nu ben ik vooral ongelofelijk trots en blij.
Ik heb gewoon mijn NARM-diploma gehaald. 🤍

Kijk maar…
daar is geen twijfel over mogelijk. ;-)

01/05/2026

🌿

Adres

Nijbroekseweg 24
Apeldoorn
7323RH

Openingstijden

Maandag 09:00 - 17:00
Dinsdag 09:00 - 17:00
19:30 - 21:30
Woensdag 09:00 - 12:00
Donderdag 09:00 - 17:00
Zaterdag 10:00 - 12:00

Website

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Praktijk Juul - Lichaamsgerichte therapie nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Contact

Stuur een bericht naar Praktijk Juul - Lichaamsgerichte therapie:

Snelkoppelingen

Delen