Afvallen? Bloed, zweet en biefstuk

19/06/2026

“Aan de andere kant van de kamer”, waarin een cliënt haar proces beschrijft!

Ik mocht weer voor een sessie komen. In die paar keer is er voor mij al zoveel besproken. Heftige dingen, die door het uit te spreken wonderbaarlijk hebben opgelucht, waardoor flashbacks en dromen daarover zijn verdwenen. Soms ben ik verbaasd dat iets dat je zoveel jaar alleen voor jezelf hebt gehouden, zo'n verademing kan zijn door het te delen. En vrijwel elk gesprek komt zij er even op terug, even checken hoe het gaat. En dan weer verder.
Voor mijn gevoel praat ik soms vijf kwartier in dat uur, maar ondertussen stelt ze ook de juiste, soms best lastige vragen om mij na te laten denken over mijn gedrag. Waarom vul ik het in voor de ander en pas daar mijn gedrag op aan, waarom spreek ik gedachten en gevoelens niet uit, wat doet het met mij als ik alles voor mezelf houdt. Wat zou er gebeuren als ik het wel zou zeggen....soms weet ik het antwoord even niet. Maar het laat mij ook thuis nog nadenken, waardoor er soms toch wat puzzelstukjes op hun plek vallen.
En ik ga ook echt nog steeds van de hak op de tak. Waar ik dacht dat het wel meeviel, ontdek ik door mijn eigen praten dat ik het leven voor mezelf best gecompliceerd maak.
Het is zo fijn dat Helma mij met de juiste vragen en vooral ook de nodige humor verder helpt. De vorige keer kregen we het ook over cranio sacraal therapie, dat doet zij ook. Heb je die tafel al eens gezien. De kleuren en dergelijk zijn heel uitnodigend, maar de pootjes...pfff...
Heeft ze zelf al iets over geschreven zag ik. Maar deze week nam ik dus plaats op deze tafel/bank. Daar zat ik dan op een heerlijke zachte bank, behalve het randje als je met je benen zit te wiebelen. Een andere afstand, een ander uitzicht, maar zeker niet slechter. Wel een mooe ervaring wat positionering in een gesprek met je doet. Uiteindelijk met "huiswerk" de ruimte verlaten, op naar de volgende keer. Ik stap elke keer met een fijn gevoel naar buiten, weer een stapje de goede richting op.

11/06/2026

Wat mijn schoonmoeder mij leerde over rust, acceptatie en de kracht van haar afscheid

De afgelopen tijd is het stil geweest op mijn blog. Twee weken geleden overleed mijn schoonmoeder. Slechts 12 dagen na de diagnose kanker. Vorige week moesten we al afscheid van haar nemen tijdens haar uitvaart.

Zoals zo vaak in het leven zijn het juist de moeilijke periodes die ons iets leren of vertellen. Niet alleen over verlies, maar ook over hoe mensen omgaan met dat verlies, met afscheid en met het leven zelf.

Wat mij het meest heeft geraakt was niet alleen het verdriet, niet alleen de verbinding binnen het gezin, maar was vooral de rust die mijn schoonmoeder uitstraalde in haar laatste levensfase. Echt ongelooflijk!

Geen ontkenning. Geen verbittering. Geen strijd tegen iets wat niet meer te veranderen was.

Natuurlijk was er verdriet. Natuurlijk waren er moeilijke momenten. Maar er was ook acceptatie. Een indrukwekkende vorm van acceptatie die niet betekende dat ze opgaf, maar juist dat ze haar energie richtte op wat nog wél belangrijk was, op wie er nog belangrijk waren. De essentie van haar leven….

Als therapeut spreek ik in mijn praktijk vaak met mensen over controle. Over de neiging die we allemaal hebben om vast te houden aan dingen die we eigenlijk niet kunnen sturen. Juist daardoor ontstaat vaak extra lijden. We blijven vechten tegen de werkelijkheid in plaats van te kijken hoe we ermee kunnen omgaan.

Mijn schoonmoeder liet iets anders zien.

Ze wist dat haar tijd beperkt was, al had niemand kunnen voorzien dat de tijd zo beperkt was. In plaats van te focussen op wat ze verloor, richtte ze zich op wat ze nog wilde nalaten. Op herinneringen

Alle 3 haar kleinkinderen wilde graag een tattoo ter nagedachtenis aan oma. Oma die echt geen fan was van tattoos zei; zet maar, die krijgen jullie van oma! Ze wilde graag de tatoeages nog zien. Donderdag werden ze gezet en heeft ze ze nog alle 3 goed kunnen bewonderen. De dag erna heeft ze nog wat wakkere momenten gehad, maar had ze het echt niet meer zo bewust kunnen zien. Ze sprak een persoonlijk bericht in voor elk kleinkind dat later in een knuffel verwerkt kon worden, zodat haar stem altijd dichtbij zou blijven.

Het waren geen grote gebaren. Het was geen bucketlist met grote wensen. Toen we vroegen of ze nog ergens heen wilde met de wensambulance had ze geen wens meer. Ze genoot van het samen zijn met elkaar, van grapjes die soms op het randje waren, van de kleinkinderen die gewoon naast haar bed met elkaar aan het kletsen waren.

En juist die kleine dingen waren die laatste dagen van onschatbare waarde.

Ze koos ervoor om herinneringen achter te laten in plaats van angst. Liefde in plaats van wanhoop. Verbinding in plaats van afscheid alleen.

Dat vraagt moed.

Vaak denken we dat kracht betekent dat je blijft vechten. Dat je niet opgeeft. Dat je doorgaat.

In mijn speech tijdens haar uitvaart heb ik het ook gezegd, dat loslaten ook liefde kan zijn, of misschien wel juist liefde.

Soms zit kracht juist in het tegenovergestelde.

In het accepteren van wat je niet kunt veranderen.

In het bewust kiezen waar je je aandacht nog aan wilt geven.

In het aanwezig blijven bij de mensen van wie je houdt.

De afgelopen weken hebben mij opnieuw laten zien hoe waardevol dat is. Niet alleen aan het einde van een leven, maar eigenlijk iedere dag.

Want hoeveel tijd besteden we aan zorgen over morgen? Aan dingen die misschien nooit gebeuren? Aan strijd tegen situaties die we niet kunnen veranderen?

En hoeveel aandacht geven we aan de mensen die nu naast ons staan?

Mijn schoonmoeder herinnerde mij eraan dat het leven uiteindelijk niet draait om controle, prestaties of perfectie.

Het draait om verbinding.

Om liefde tonen terwijl het nog kan.

Om zeggen wat gezegd moet worden.

Om herinneringen maken zolang daar nog tijd voor is.

Haar rust, haar acceptatie en haar aandacht voor de mensen om haar heen hebben een diepe indruk op mij gemaakt.

Dat is misschien wel het mooiste wat ze heeft nagelaten.

Niet alleen herinneringen voor haar kinderen en kleinkinderen, maar ook een levensles die ik nog lang met mij mee zal dragen:

Accepteren wat je niet kunt veranderen geeft ruimte om aandacht te geven aan wat echt belangrijk is!

En terwijl ik dit schrijf rollen de tranen oven mijn wangen. Het zal de eerste blog zijn die niet gevolgd word door een belletje of een appje van haar; wat heb je dat weer mooi geschreven zei of schreef ze dan!

Ik weet dat ze trots zou zijn als ze hier zou lezen over welke levenslessen ze me heeft meegegeven die laatste dagen.

Ik neem ze mee de rest van mijn leven! Dank je wel José

03/05/2026

Je kent het misschien…

Je komt mijn praktijk binnen, ziet de behandelbank…
en je blik gaat meteen naar de pootjes…

“Uhm… houden die mij wel?”

Ik moet dan altijd een beetje glimlachen.
Alsof die bank denkt: “Serieus? Ik doe dit al de hele dag hoor.” 😄

Maar echt — ja, die houdt je.
Zonder problemen. Zonder drama. Zonder dat je door de vloer zakt.

En toch gebeurt er iets interessants.
Op dat moment gaat alle aandacht naar:
“Is dit wel veilig? Houdt het mij wel?”

Terwijl die bank er juist ligt voor het tegenovergestelde.
Om je even niet sterk te hoeven houden.
Om niet alles te controleren.
Om gewoon… te liggen en te voelen.

Want laten we eerlijk zijn:
in het dagelijks leven “houden” we onszelf al genoeg overeind.

In mijn praktijk combineer ik gesprekken met cranio sacraal ontspanning.
En soms is dat precies wat nodig is:
even uit je hoofd, terug in je lijf.

Zonder dat je eerst hoeft te berekenen of de pootjes het wel aankunnen 😉

Dus ja… de bank houdt je wel.
De vraag is alleen:
kun jij jezelf even laten dragen?

En eerlijk: check jij ook altijd eerst de stevigheid van een stoel/bank? Of vertrouw je het meteen?

Liefs van mij ❤️

30/04/2026

Een cliënt van mij blogt over haar sessies. hierbij sessie 3…. Aan de andere kant van de kamer;

———

Door omstandigheden zat er enige tijd tussen onze afspraken, maar dat wil niet zeggen dat ik werd losgelaten.
Even dat appje om te vragen hoe het gaat, wekelijks komt dat tussendoor voorbij. Aan mij om te kiezen of ik daarop wil reageren...daar zit voor mij ook meteen een leermoment.

Als die app op mijn scherm komt ervaar ik ongemak. Ik denk letterlijk, nee niet appen, niet vragen hoe het gaat. Ik moet antwoorden, is toch raar om te zeggen dat het goed gaat na alles wat ik eindelijk heb uitgesproken, ik heb eigenlijk geen zin om te antwoorden en zo vliegen er nog meer gedachten door mijn hoofd. Het doet niet alleen iets met mijn hoofd, in mijn lijf ervaar ik ook een soort onrust.
En dan denk ik weer aan haar woorden...je moet niets...je mag reageren, het hoeft niet. Heel langzaam komt er weer rust in mijn hoofd en in mijn lijf, maar ik moest het toch even uitspreken afgelopen week. En daar kreeg ik de bevestiging, die ik dan blijkbaar evengoed wil hebben ☺️ .

Het was fijn om er weer te zijn, terugkomend op de vorige sessie, hoe is het intussen gegaan. Dat ik soms denk dat ik niet tof in mijn hoofd ben, omdat het goed gaat. We moeten er meteen allebei om lachen. Ik kan het mezelf zo moeilijk maken. Maar tegelijkertijd prikt ze wel even door, die vragen die mij echt laten nadenken, wat doet het nu met mij, hoe zal jouw partner het vinden, wat wil ik en waarom wil ik dat zo. En nog steeds...niets is goed of fout.
En toch voel ik mij weer lichter na ons gesprek ( niet in kilo's hoor, daar is echt nog werk aan de winkel 😅). Daar gaan we nu ook aan werken, bewustwording en keuzes maken. Het klinkt op zich wel logisch, zal waarschijnlijk niet zo makkelijk gaan als ik op het moment van afspreken denk. Negen seconden, echt waar negen seconden impulsiviteit en daarna is het een bewuste keuze. Hemeltjelief, dan maak ik toch veel rare, bewuste keuzes 🫣. Maar juist dat besef, laat mij alweer nadenken....

Ondanks dat ik soms denk, waar gaat dit mij brengen. Zeker mijn man merkt al verandering. Ik ben niet meer zo mopperig, chagrijnig, gesloten. We weten elkaar weer te vinden, ik sluit mij minder af, er komt weer meer verbinding tussen ons 🩷

29/04/2026

Loop je op dit moment vast… en heb je eigenlijk nú hulp nodig?

Veel trajecten wachten tot de volgende afspraak.
Maar juist op het moment dat het moeilijk is – dáár zit de echte verandering.

In mijn praktijk werk ik daarom anders.

Ik begeleid cliënten niet alleen tijdens sessies, maar juist ook tussendoor.
Je kunt mij benaderen op het moment dat je vastloopt, bijvoorbeeld als je merkt:

• “Ik schiet weer in oud gedrag”
• “Ik raak de controle kwijt”
• “Ik weet even niet wat ik moet doen”

Samen kijken we direct naar wat er speelt en wat je op dat moment wél kunt doen.

Geen wachten, maar ondersteuning wanneer jij het nodig hebt.

Mijn aanpak is praktisch, betrokken en gericht op échte gedragsverandering in het dagelijks leven.

Op dit moment heb ik plek voor 1 à 2 nieuwe cliënten.

Voel je dat dit bij je past?
Stuur me gerust een whatsapp: 0641226792

20/04/2026

Zou jij je persoonlijke verhaal delen met iemand die zelf niets van zich laat zien?

Die vraag stel ik vaak en hij raakt precies de kern van wat voor mij goede therapie is.

In mijn werk als gedragstherapeut draait alles om vertrouwen. Niet het soort vertrouwen dat vanzelf ontstaat omdat iemand “de professional” is, maar vertrouwen dat groeit doordat je je als mens tot elkaar verhoudt. Want laten we eerlijk zijn: echt delen, echt kijken naar patronen, pijn of kwetsbaarheid… dat doe je niet zomaar. Daar is veiligheid voor nodig.

Ik merk dat er nog vaak gedacht wordt dat je als therapeut vooral op afstand moet blijven. Neutraal, weinig persoonlijk, vooral een spiegel. En ja — professionele grenzen zijn belangrijk. Maar afstand is niet hetzelfde als veiligheid.

Sterker nog: te veel afstand kan juist maken dat iemand zich alleen voelt in het proces.

Voor mij ontstaat beweging pas wanneer iemand voelt:
ik hoef hier niet perfect te zijn
ik word hier echt gezien
ik zit hier niet tegenover een functie, maar tegenover een mens

Dat betekent niet dat een sessie over míj gaat. Het betekent wel dat ik soms iets van mezelf laat zien — een gedachte, een herkenning, een kleine persoonlijke noot — als dat helpt om verbinding te maken. Niet om ruimte in te nemen, maar om ruimte te geven.

Voor mij hoort daar ook bereikbaarheid bij. Daarom mogen cliënten mij 24/7 appen en reageer ik zo snel mogelijk. Niet omdat alles altijd direct opgelost moet worden, maar omdat het gevoel dat je iemand kunt bereiken, dat je er niet alleen voor staat, een belangrijk onderdeel is van vertrouwen.

Want vertrouwen werkt twee kanten op.

En dus stel ik die vraag nog eens aan jou:
Zou jij je kwetsbaar opstellen bij iemand die zelf volledig onzichtbaar blijft?

Voor mij is het antwoord duidelijk.

Echte verandering begint bij echte verbinding.

Liefs van mij ❤️

01/04/2026

Mag ik je om een gunst vragen?
Zou je de petitie willen ondertekenen om het belang van c-support duidelijk te maken?
En mocht je mensen kennen die ook met post COVID te maken hebben, nodig ze dan uit ook te tekenen. Deze patiënten mogen niet alleen komen te staan!

https://www.petities.com/deze_patienten_hebben_niet_de_energie_om_te_vechten_of_gehoord_te_worden_daarom_moeten_we_dit_samen_doen_met_hen_en_voor_hen_teken_de_petitie_om_c-support_te_behouden_zodat_niemand_er_alleen_voor?utm_source=whatsapp&fbclid=IwdGRjcAQ5tmhleHRuA2FlbQIxMQBzcnRjBmFwcF9pZAo2NjI4NTY4Mzc5AAEe2dk40v9-ktC35dmPdHXtp6ge6cnYIB0vquBbA2E0NIBVs_Q2jqY7wzHQ1q8_aem_jg7wnkTPJUxbbZ2o9crSjA

Geachte bezoeker, Ik schrijf dit als partner van iemand die ernstig ziek is door post-COVID. Ons leven is volledig veranderd. Ik wil u laten zien wat dat echt betekent — niet in cijfers, maar in ons dagelijks bestaan. Stel dat u een dag met ons mee zou lopen, dan ziet u:- Mijn man kan niet lan...

29/03/2026

Geachte minister Hermans,

Ik schrijf u als partner.

Mijn man is ernstig ziek door post-COVID. Ons leven is de afgelopen jaren volledig veranderd. En ik wil u laten zien wat dat betekent — niet in cijfers, maar in het dagelijks leven.

U bent welkom om een dag met ons mee te lopen.

Om te zien dat mijn man niet langer dan een half uur alleen kan zijn. Dat we naar buiten gaan om een vuilniszak open te schudden of een zak pasta open te maken, omdat het geluid hem zo overprikkelt dat het hem energie kost die hij niet heeft. Dat alles draait om het plannen van rust en slaaptijden. Dat we zelden nog iets als gezin kunnen doen.

Om te zien dat ik niet meer de man heb met wie ik getrouwd ben.

Dat onze dochter haar vader mist — en ondertussen een jonge mantelzorger is geworden.

Om te zien dat ik hem help douchen. Dat ik achter een rolstoel loop op de momenten dat we nog naar buiten kunnen. Dat alles nu op mij neerkomt, terwijl ik ook probeer zijn partner te blijven.

Dit is ons leven.

En in dat leven was er iets wat ons overeind hield: C-support.

De telefoontjes. Het luisteren. Het herkennen van wat wij doormaken. Het gevoel dat we niet de enigen zijn. Dat iemand begrijpt hoe het is. Dat iemand mee kan denken, ons en zelfs de huisarts kan helpen richting te vinden.

Dat verdwijnt.

En daarmee verdwijnt een stuk houvast.

Afgelopen week mailde ik onze huisarts met de vraag wat zij nog kunnen betekenen. Niet omdat zij tekortschieten — integendeel — maar omdat ook zij zoeken. Omdat de kennis er nog niet overal is. Omdat post-COVID nog te groot, te complex en te nieuw is om zomaar “onder de reguliere zorg” te laten vallen. Er is nog geen reguliere zorg voor deze patiënten!

En ondertussen gaan onze dagen gewoon door.

Met zorgen. Met onzekerheid. Met een toekomst die we niet kunnen overzien.

Soms denk ik iets wat hard klinkt: was het maar kanker.

Niet omdat ik dat iemand toewens. Maar omdat daar een systeem omheen staat. Omdat er begeleiding is. Omdat je weet waar je terecht kunt. Omdat je gezien wordt in hoe ernstig het is. En omdat iedereen snapt hoeveel impact dat heeft, omdat het bekend is. En ja, ik weet dat de toekomst dan niet zeker is, maar wat de impact is op lange termijn van iemand met post COVID weten we ook niet! Patiënten met kanker worden gezien.

Dat gevoel missen wij.

Wat wij missen, is een vangnet. Iemand die naast je staat. Iemand die zegt: we zien jullie, jullie doen ertoe, jullie staan er niet alleen voor.

C-support was dat.

En straks niet meer.

Ik schrijf u dit omdat ik wil dat u begrijpt wat er op het spel staat. Niet in beleidstaal, maar in levens zoals dat van ons.

Wij zijn er nog.

Ik weet dat ik namens veel post COVID cliënten en hun gezinnen praat als ik zeg: we hebben die steun nog steeds heel hard nodig. Sterker nog, hoe langer het duurt, hoe harder we die nodig hebben….

Helma van der Linden

Delen mag, heel graag zelfs. Namens de patiënten en hun gezinnen; dankjewel!