03/09/2026
🤍 Een gesprek tussen lichaam, moeder en kind…
Vanavond gebeurde er iets bijzonders.
Ik had een ontzettend harde buik. Het voelde alsof onze kleine man letterlijk helemaal klem zat in mijn be**engebied. Ik probeerde te ademen, maar merkte dat ik daar niet verder mee kwam.
Dus ik ging liggen.
Eerst met mijn aandacht bij mijn ademhaling.
Diep naar mijn buik.
Vertragen.
Voelen.
En daarna ben ik mezelf Reiki gaan geven.
Niet met een doel.
Niet om iets te forceren.
Maar om weer helemaal thuis te komen in mijn eigen lichaam.
Ik heb mijn lichaam bedankt.
Voor deze zwangerschap.
Voor alles wat het heeft gedragen.
Voor alle lichtpuntjes.
Voor de inzichten en de leermomenten.
Voor alles wat deze reis mij heeft laten zien.
En ergens tijdens dat moment veranderde er iets.
Ik heb mijn lichaam verteld dat ik dankbaar ben… maar dat ik ook klaar ben.
Klaar om naar de volgende fase te bewegen.
Klaar om te baren.
Klaar om los te laten.
Niet vanuit frustratie.
Niet vanuit “ik wil dat het nu gebeurt.”
Maar vanuit:
ik hoef niet meer vast te houden aan het ongemak.
Want ja… mijn lichaam is moe.
Het dragen wordt zwaar.
En de afgelopen dagen en weken zijn er momenten geweest waarop ik echt dacht: nu gaat het gebeuren.
Vier, vijf keer misschien zelfs.
En iedere keer leek het alsof we een stukje dichterbij kwamen…
om vervolgens weer stil te vallen.
Dat kan frustreren.
Dat kan onzeker maken.
En ik voel dat ook.
Maar vanavond wilde ik niet meer vanuit die frustratie aanwezig zijn.
Ik wilde mijn lichaam iets anders meegeven.
Je hoeft niets te forceren.
Maar je hoeft ook niets meer tegen te houden.
En toen richtte ik mijn aandacht op onze kleine man.
Ik heb hem bedankt.
Voor hoe goed hij het doet.
Voor het feit dat hij nog steeds lekker bij mij zit.
En ik heb hem heel duidelijk laten weten:
Er is geen druk.
Je mag blijven zitten zolang jij dat nodig hebt.
Maar wanneer jij er klaar voor bent…
de deur staat open. 🤍
Zie in de reacties het vervolg💙🤰
