18/02/2024
Hoi hoi!
Alweer even geleden...drukke maanden gehad.
Kerst, Amerika, mijn oudste zoon jeugdprins (carnaval) geworden, zware griep, carnaval zelf.
Kerst, stond dit jaar vooral in het teken om klaar te maken voor Amerika maar...genoten van het samen zijn met mijn gezin, schoonfamilie en ouders/zus-kids (schoonbroer was ziek😔)
Ik heb met het eten vooral gekozen voor de eiwitten, vlees! Daar kan ik dus kort in zijn.
Amerika, pfff wat een reis maar zo genoten met mijn oudste zoon. Heerlijk eten in het vliegtuig. Mijn tip, eet eerst het warme (verse) eten en bewaar het verpakte eten voor later. Ook bestelde ik elke keer een flesje water en bv. thee of koffie.
Eenmaal aangekomen in Detroit stond mijn broer en zijn 2 zoons klaar om ons op te halen. Voelt (zelfs in Amerika) als thuiskomen. Puur omdat mijn broer er is.
We hebben de vakantie veel gelopen, gereden en gezien. Bijv. de Niagara Falls, te veel om op te noemen. Mijn broer en zijn vrouw hebben echt gezorgd dat we zoveel mogelijk konden meemaken en zien. Al vonden wij het vooral fijn om hun om ons heen te hebben.
Veel gelopen dus en verschillend (amerikaans) eten. Dat was heftig voor mij😅
Mijn broer had eiwitshakes voor mij klaarstaan en deze dronk ik elke ochtend trouw op en smaakte prima! Van chocolate chip cookies tot verschillende soorten pizza's, hamburgers, chickenwings etc. Ik heb overal van geproefd! Maar met mate en mijn buik heeft me 2x flink op m'n fl***er gegeven. Erg ziek geweest, vetten en suikers totaal niet meer gewend natuurlijk. Maar je wilt alles proberen, zo ook het vele lopen wat mijn spieren soms niet leuk vonden. Al met al is het geweldig geweest, ik heb mijn lijf wat beter leren kennen en genoten.
Na een week acclimatiseren, wat mijn lijf ook echt nodig had, bleef ik in een soort lichamelijk dip hangen. Weinig zin in eten. Was het het tijdsverschil? Wat wil mijn lijf nou...uiteindelijk stortte mijn lijf in. Letterlijk en figuurlijk. Continu duizelig, extreem vermoeid, spierpijn, buikpijn, misselijk, hoofdpijn etc. En toen? Toen kwam de koorts opzetten, 39.8😳
Na een aantal dagen rillen met 3 dekens om vervolgens alles van me af te gooien omdat ik 'in de fik stond'...
Toch maar naar de huisarts aangezien ik al 2,5kg was afgevallen binnen een week. Conclusie, griep, geen ontstekingswaarden of andere problemen, GRIEP! Ik denk de mannengriep aangezien ik voor mijn gevoel bijna doodging 😂
Niet eten maar vooral water en limonade.
Bijna 2 weken leven als een zombie. Uiteindelijk 3kg afgevallen.
En door...
Alle dagen helpen in het dorp waar mijn zoon jeugdprins was. 5 dagen, zwakjes en moe maar o zo leuk om die kinderen te helpen en te zien genieten. Weer mijn valkuil, weinig gegeten, te weinig gedronken en mijn lijf weinig rust gegeven. Wat baal ik soms van mezelf. Altijd andere voortrekken en niet focussen op mijn eigen balans. Weinig mensen zien je grenzen en die moet je zelf aan durven geven. Wat zijn mijn grenzen? Waarom kon ik toen ik 130kg woog wel zeggen, ik ben moe, tot hier en niet verder. Mag dit niet meer van jezelf nu je slank(er) bent?
Nu:
Van 130kg naar 79kg
Mijn huid begint nu echt te 'tekenen'.
Slappe huid bij mijn binnenbenen, buik en borsten. Als ik nu voor de spiegel sta in mijn ondergoed ben ik onzekerder dan ooit. Met kleding aan prima...maar zonder? Ik liep met 130kg in mijn bikini zonder mij te schamen en nu denk ik aan een badpak voor de zomer. Hebben meer mensen dit?
Ben je dan niet trots op jezelf zeggen ze dan? 1 antwoordt, nee. Trots op andere die dit avontuur aan zijn gegaan, ja!
Waarom ben ik niet trots op mezelf dan?
Ik ben de oorzaak zelf geweest dat ik zo zwaar was. Maak je een fout in het leven dan probeer je dit te herstellen en dat is wat ik nu doe. En nee, ik kijk nu niet anders naar 'zwaardere mensen', mensen zijn mensen. Als ze een leuke uitstraling hebben en lief zijn valt dat mij op.
Wordt vervolgd.
Liefs, Lieke