19/05/2023
Zij triggert mij…
Ik lees een tekst van iemand, een blog op de social media. Het raakt me, het triggert me.
Ze schrijft rake teksten. Ook over weer terug in je lijf. We hebben raakvlakken in ons vak. Onbewust ga ik toch vergelijken, vergelijken dat zij beter is dan mij. Holy moly, die oude overtuigingen ook altijd. Ze zullen altijd wel een stukje van mij zijn. De vraag is alleen hoe ik ermee om ga.
Want vergelijken is wat we massaal doen, ook als je het hebt over rouw en verlies. Leedconcurrentie noemen we dat met een mooi woord. Woorden als “dat van jou is veel erger”, “ ooohh, dan valt dat van mij wel mee”. Dit zijn uitspraken om vooral ook bij je gevoel vandaan te blijven, want waarom zou ik net zo verdrietig mogen zijn om mijn vader die er niet meer is, terwijl een ander zijn kind heeft verloren. Mijn vader is tenminste 63 geworden en het kindje maar 2.
Het heeft geen zin om te vergelijken en je komt er niet verder mee. Ieder heeft zijn eigen verdriet en eigen proces. En waar de één intens verdrietig is vanwege een verloren partner is de ander dat niet. Voor niemand is de dood van een dierbare hetzelfde, blijf bij jezelf, voel in je lijf wat jij nodig hebt in jouw proces. Het maakt niet uit om wat voor verlies het gaat. Het hele leven hebben we te maken met verlies en rouw. De ene keer lukt het prima om daarmee om te gaan en soms even niet.
Dan ben ik er voor je.