LindAdemwerk

29/05/2026

Na de Stilte Retraite merkte ik iets wat ik misschien nog wel het moeilijkste vond aan de retraite… en dat was niet de stilte zelf. Maar het terugkomen in het leven.

Ik merkte dat ik eigenlijk nog helemaal niet wilde praten. Dat ik het liefst nog even in die stille bubbel wilde blijven, dicht bij mezelf.

Dicht bij dat rustige, heldere gevoel van binnen.
Alsof ik tijdens die dagen iets in mezelf had teruggevonden wat in het dagelijks leven zo gemakkelijk naar de achtergrond verdwijnt.

En toen kwam ineens de buitenwereld weer binnen. Gesprekken, prikkels, verwachtingen, maar ook vooral mijn mobiel en Social media.

Normaal gesproken post ik best makkelijk iets voor mijn LindAdemwerk praktijk, omdat ik weet hoe ‘belangrijk’ zichtbaarheid is.
Maar nu voelde dat ineens heel anders. Alsof mijn hele systeem weerstand voelde tegen weer zo naar buiten gericht zijn. Alsof ik eerst nog even wilde blijven waar het stil was. Waar ik mezelf zo helder kon voelen.

En eerlijk?
Dat vond ik ergens ook confronterend.
Hoe gewend we eigenlijk zijn geraakt aan altijd “aan” staan. Altijd delen, produceren en zichtbaar zijn. Terwijl ik na die stilte juist voelde hoeveel behoefte mijn zenuwstelsel had aan vertraging.
Aan minder input, minder moeten en gewoon meer zijn.

Het duurde daarom ook langer voordat ik weer iets postte. Omdat ik zo sterk de behoefte voelde dicht bij mezelf te zijn, voordat ik mezelf weer naar buiten bracht.

En misschien zit daar wel iets belangrijks in…
Dat we niet altijd direct hoeven terug te springen in het tempo van de wereld.
Dat het oké is als je systeem tijd nodig heeft om iets te integreren.
Dat stilte niet alleen iets is wat je opzoekt tijdens een retraite, maar juist iets is wat je daarna probeert mee te nemen in hoe je leeft. Om zo te voelen dát je leeft.

Ik merk dat het niet altijd makkelijk is om die diepe verbinding vast te houden in het dagelijks leven.
Daarom ben ik benieuwd:
Hoe zorg jij ervoor dat je de verbinding met jezelf niet kwijtraakt in de drukte van alledag?

🌸

25/05/2026

“Mam, ik ontdekte dat het enige gevecht dat ik heb, het gevecht met mijzelf is.”
Dat zei mijn 24-jarige zoon nadat hij een stilte retraite in India had gedaan.

Zijn woorden bleven hangen. Omdat ik voelde hoeveel waarheid erin zat, maar ook omdat ze iets in mij wakker maakten. Een nieuwsgierigheid, naar wat die stilte met míj zou doen.

Want wie ben ik eigenlijk… zonder de ruis van de wereld? Zonder verwachtingen, zonder alle rollen die ik vervul en zonder alles wat me afleidt van mezelf.
Die vraag nam ik mee de stilte retraite in.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik er met een gezonde weerstand instapte, niet wetend wat te verwachten. Maar de stilte voelde warm. Veilig. Bijna alsof ik ergens in mezelf mocht landen waar ik al heel lang niet meer echt was geweest. Misschien omdat ik thuis ook vaak bewust de stilte opzoek of omdat er eindelijk helemaal niets van mij werd verwacht.

Ik hoefde nergens heen.
Ik hoefde niets op te lossen.
Ik hoefde niemand te dragen, niets te begrijpen of iets van mezelf te maken.
Ik hoefde alleen maar te zijn.
En misschien was dát wel het meest bevrijdende van alles.

Ik ontdekte hoe fijn ik het eigenlijk vond om bij mezelf te zijn. Alsof er onder alle lagen van verantwoordelijkheid en bezig zijn, iemand was die allang zat te wachten om echt ontmoet te worden.

En ja… er kwam verdriet omhoog. Meer dan ik had verwacht zelfs.
Maar ik kon mezelf nu niet afleiden. Dus het mocht er gewoon zijn, het kon zijn verhaal doen.

Deze dagen hebben me laten voelen hoe belangrijk het is om regelmatig bewust naar binnen te keren. Om stil te worden.
Want juist in die stilte wordt de innerlijke stem helderder.

Want wat worden wij als mens afgeleid van onszelf…
We zijn zó naar buiten gericht geraakt, dat we soms nauwelijks nog horen wat er vanbinnen leeft.

En misschien geloof ik daarom nu nog meer dat we niet alles buiten onszelf hoeven te zoeken.
Dat zoveel antwoorden al in ons aanwezig zijn.
Wachtend… tot het eindelijk stil genoeg wordt om ze te kunnen horen.

🌸

13/05/2026

Deze zin bleef vandaag ergens in mij hangen. Omdat ik weet hoe moedig het is om echt aan jezelf te werken.

Want eerlijk… werken aan jezelf gaat niet alleen over boeken lezen, podcasts luisteren of weten wat gezond voor je zou zijn.
Het gaat over durven voelen wat je jarenlang hebt weggestopt omdat het ooit te veel was om alleen te dragen.

Het gaat over jezelf tegenkomen in patronen waarvan je dacht dat ze “gewoon jouw karakter” waren.
Altijd sterk zijn.
Altijd doorgaan.
Moeite hebben met ontvangen.
Jezelf wegcijferen.
Controle houden.
Pleasen.

En dan langzaam ontdekken dat jouw lichaam niet tegen je werkt, maar zich al die tijd heeft aangepast aan wat het heeft moeten overleven, vaak al van jongs af aan.

Dat raakt me, omdat ik weet hoeveel zachtheid er nodig is om niet langer te vechten met en tegen jezelf. En zachtheid voor jezelf is niet vanzelfsprekend als er belemmerende overtuigingen spelen.

Veranderen klinkt mooi, maar voor een zenuwstelsel dat veiligheid heeft gevonden in oude patronen, voelt verandering vaak eerst spannend, soms zelfs bedreigend.

Dus als jij op dit moment bezig bent met heling -met leren vertragen, grenzen voelen, oude pijn aankijken, anders leren ademen, meer aanwezig zijn in je lichaam- weet dan dat dat geen kleine stappen zijn.

Dat is diep innerlijk werk.
Werk dat niet iedereen aandurft.
Werk dat vraagt om moed, eerlijkheid en steeds opnieuw thuiskomen bij jezelf.

Als jij in dit proces zit, weet dan dat ik je voel en trots op je ben!

🌸

10/05/2026

Wanneer we langdurige stress of ingrijpende ervaringen meemaken, reageert het lichaam instinctief om ons te beschermen.

Als deze spanning niet volledig kan ontladen, blijft zij op verschillende lagen in het lichaam aanwezig. Dat gebeurt niet op één plek, maar in een samenhangend systeem.

- Het zenuwstelsel
Het autonome zenuwstelsel kan blijven hangen in een staat van vecht-, vlucht- of bevriesreactie. Het lichaam staat dan voortdurend ‘aan’, ook wanneer er geen direct gevaar meer is. Dit beïnvloedt hoe veilig we ons voelen, hoe alert we zijn en hoe gemakkelijk we kunnen ontspannen.

- Ademhalingspatronen
De adem past zich aan stress aan. Veel mensen ademen daardoor oppervlakkig, hoog in de borst. Dit houdt het zenuwstelsel in de ‘aan’ stand waardoor het moeilijk is om echt te ontspannen.

- Spieren
Spieren kunnen spanning vasthouden als een vorm van bescherming. Wanneer deze spanning chronisch wordt, ontstaan er vastgezette spiergroepen, vermoeidheid of pijn. Het lichaam blijft zich letterlijk ‘schrap zetten’.

- Bewegings- en houdingspatronen
Door spanning en bescherming gaan we ons anders bewegen en andere houding aannemen. Denk aan opgetrokken schouders, een stijve rug of beperkte heupbeweging. Deze patronen voelen vaak normaal, maar kosten veel energie en beperken de natuurlijke bewegingsvrijheid.

- Fascia (bindweefsel)
Fascia verbindt alles in het lichaam: spieren, organen, zenuwen en botten. Het reageert sterk op langdurige stress en kan verstrakken, uitdrogen en minder veerkrachtig worden. Hierdoor worden patronen als het ware ‘vastgelegd’ in het lichaam, als een soort harnas.

Belangrijk om te weten:
Alles in het lichaam werkt samen. Je lichaam bestaat niet uit losse onderdelen, maar is één geheel dat voortdurend met elkaar communiceert.
Misschien is dat ook waarom alleen praten soms niet voldoende is, omdat je lichaam iets anders nodig heeft dan nóg meer begrijpen of verklaren.
 
Het lichaam wil gevoeld worden. Het wil vertragen, ontladen, verzachtend ademen en weer veiligheid ervaren.

🌸

10/05/2026

Onze mooie Workshops op de agenda❤️
22 mei Ademwerk & Soundhealing
25 mei Rite of the Womb vrouwencirkel

Meer info en aanmelden: https://www.lindademwerk.nl/index.php/events/

08/05/2026

Wil jij mijn Nieuwsbrief met o.a. de komende evenementen ontvangen? Meld je dan aan🌸
https://www.lindademwerk.nl/index.php/contact/

06/05/2026

Ik heb een groot deel van mijn leven gezocht naar manieren om uit mijn diepe vermoeidheid (CVS) te komen. Ik probeerde echt van alles - van supplementen tot verschillende vormen van therapie - telkens met de hoop dat dit het verschil zou maken.

Pas toen ik in aanraking kwam met lichaamsgericht werken, begon ik te zien hoe sterk ik gewend was geraakt om alles via mijn hoofd te benaderen, terwijl ik in werkelijkheid vooral pleisters aan het plakken was op iets wat dieper lag.

Langzaam begon ik te herkennen dat mijn lichaam niet tegenwerkte, maar juist signalen gaf - dat mijn zenuwstelsel overbelast was geraakt, dat er overtuigingen in mij leefden die me klein hielden, en dat opgeslagen spanning en onverwerkte ervaringen in mijn lichaam aanwezig waren die nog steeds invloed hadden.
Mijn systeem stond, zonder dat ik het doorhad in overleven, met beschermende delen die hun best deden om mij veilig te houden en verdere pijn te voorkomen.

De zorg voor mijn lichaam - gezondere keuzes maken, luisteren naar mijn grenzen en steeds opnieuw kiezen om trouw te blijven aan mezelf - heeft daarin zeker bijgedragen.
Maar wat ik ook te leren had, was om niet alleen voor mijn lichaam te zorgen, maar er werkelijk in aanwezig te zijn, en stap voor stap te gaan voelen wat die vermoeidheid mij misschien probeerde te vertellen.

Niet door te willen ‘fixen’, maar door ruimte te maken voor wat er in mij leefde, en daarin ook mijn overtuigingen te onderzoeken en mijn zenuwstelsel te leren dat het zich weer veilig mocht gaan voelen.

Wat daarin voor mij een keerpunt werd, was het besef dat mijn lichaam een intelligent systeem is dat, wanneer het de juiste voorwaarden van veiligheid en aandacht krijgt, een natuurlijk vermogen heeft om te herstellen.

En juist daarom geloof ik dat heling niet alleen in het hoofd plaatsvindt. Wanneer we het lichaam, het zenuwstelsel en de emotionele lagen niet meenemen, kan het voelen alsof je in dezelfde cirkel blijft bewegen.

Voor mij zit heling in het samenbrengen van beide werelden - begrijpen én voelen, bewustzijn én belichaming - zodat er niet alleen inzicht ontstaat, maar ook echte, duurzame verschuiving van binnenuit.

🌸

02/05/2026

Een vraag van Byron Katie die me aan het denken zet, omdat hij zo subtiel blootlegt waar we vaak ongemerkt in verstrikt raken.

Want als je eerlijk kijkt: hoe vaak noemen we iets liefde terwijl er eigenlijk ook een vorm van afhankelijkheid onder zit?

Een plek in ons die voelt: ik heb jou nodig om me goed te voelen, of zonder jou red ik het niet, of misschien nog subtieler: als jij anders zou zijn, zou ik meer rust ervaren.

En dat is echt iets menselijks, want vaak raakt het iets ouds in ons aan, een deel dat ooit geleerd heeft dat verbinding samenhangt met veiligheid.

Byron Katie maakt hierin een onderscheid dat simpel klinkt, maar diep kan doorwerken: iemand nodig hebben is iets anders dan iemand liefhebben.

Liefde, zoals zij het beschrijft, ontstaat wanneer de ander er mag zijn zoals die is, zonder dat jij iets van hen nodig hebt om je oké te voelen en je jezelf daarin niet verliest.

Ik zie vaak dat ‘nodig hebben’ geen zwakte is, maar een ingang. Een signaal van een deel in ons systeem dat zich nog niet helemaal veilig voelt en daarom houvast zoekt buiten zichzelf.

En juist daar begint het werk, door je bewust te worden van wat er in jou gebeurt op het moment dat je de ander nodig denkt te hebben; de neiging om vast te houden, de spanning in je lichaam, de gedachten die opkomen. Door hier de ruimte aan te geven. In dit aanwezig zijn kan je zenuwstelsel gaan ervaren dat het veilig is om te voelen wat er speelt.

En vaak merk je dan dat er iets verschuift. Dat de kramp van het vasthouden wat losser wordt, en dat er meer ruimte ontstaat om elkaar echt te ontmoeten.

Misschien is dat wel waar Byron Katie naar verwijst: dat wanneer dat ‘nodig hebben’ zachter wordt, er iets overblijft dat vrijer voelt. Iets wat minder vraagt en meer laat zijn.
En dat we dat Liefde noemen💕

26/04/2026

Wat als je je hoofd even mag laten rusten en je lichaam het overneemt?

✨Vrijdag 22 mei a.s.: Ademwerk, Soundhealing & Cacao✨

We beginnen deze avond met het drinken van Cacao, een zachte hartopener.

Daarna gaan we over naar kort zacht verbonden ademwerk. De adem brengt je uit het hoofd terug in het voelen. Je adem opent als het ware de deur naar binnen. Je komt in een lichte, verruimde staat van bewustzijn. De scherpe randjes van het denken vervagen. Klanken worden dan niet alleen gehoord, maar werkelijk gevoeld.

Geluid beweegt door je lichaam, als trilling die richting geeft aan je ervaring en je helpt zakken in aandacht en aanwezigheid.

Je zenuwstelsel reageert direct op trilling, sneller dan op woorden. Alles in je lichaam is beweging en frequentie. Waar spanning vastzit, is de stroom vaak simpelweg vertraagd. Adem nodigt uit tot openen, klank herinnert het lichaam aan zijn natuurlijke ritme.

Het ademwerk maakt je ontvankelijk, terwijl soundhealing een veilige bedding creëert: een warm bad van klank waarin je kunt rusten. Bianca komt tussendoor langs met intuïtieve Reiki (indien gewenst).
Door deze combinatie leert je lichaam op een diep niveau: ik kan open zijn én veilig blijven🙏

Wil jij hier graag bijzijn? Er zijn nog een paar plekjes vrij. Ook zeer geschikt als dit je eerste kennismaking is.

Laat een berichtje bij één van ons achter of meld je aan via de link.

https://www.facebook.com/share/1CNJkAKSBh/?mibextid=wwXIfr

Wij ont-moeten je graag!

Liefs,
Bianca & Linda

🌸

26/04/2026

Er zijn van die plekken in je lichaam waar spanning zich onbewust vastzet. Je schouders. Je onderrug. Je kaken. Maar er is één plek die vaak over het hoofd wordt gezien, terwijl hij een centrale rol speelt in hoe je je voelt, hoe je ademt en hoe je spanning vasthoudt of juist loslaat: het diafragma. Deze grote ademhalingsspier wordt ook wel middenrif genoemd. Lichaamsgerichte therapeuten zien het als een energetische poort. Het diafragma is namelijk een plek waar trauma zich kan ophopen én heling kan beginnen. Hoe dat precies ziet lees je in dit artikel🙏

Er zijn van die plekken in je lichaam waar spanning zich onbewust vastzet. Je schouders. Je onderrug. Je kaken. Maar er is één plek die vaak over het hoofd wordt…

22/04/2026

In dit fragment van onze Stress Release & Ademwerk workshop, zie je een moment dat we bewust begeleiden in onze groepsessies: de ademretentie op de uitademing.

Na een periode van verbonden ademhaling nodig ik deelnemers uit om na de uitademing de adem even vast te houden…

En soms wordt dat langer dan ze zelf hadden verwacht. Wat er dan gebeurt?
- Het lichaam schakelt.
De CO₂ in het bloed stijgt en dat geeft een signaal aan het zenuwstelsel: vertragen, naar binnen keren.
- De controle valt even weg.
Er is geen inademing om “vast te pakken”. Alleen een leeg moment. En precies daar ontstaat vaak overgave.
- Het lichaam gaat voelen.
Emoties, sensaties, spanning die eerder onder de oppervlakte bleef, kan nu zichtbaar worden.
- Het systeem traint veerkracht.
In plaats van direct te reageren op de prikkel (weer snel inademen), leert het lichaam: ik kan hier zijn… het is veilig.

Wat je hier ziet is dus geen “zo lang mogelijk de adem inhouden”, maar een diep luisteren naar wat het lichaam aangeeft.

Voor de één voelt dit als stilte en ruimte, voor de ander als intens en confronterend. En beide zijn precies goed.

🌸