Wat zijn de openingstijden?

Maandag 09:00 - 17:00 Dinsdag 09:00 - 17:00 Woensdag 09:00 - 17:00 Donderdag 09:00 - 17:00 Vrijdag 09:00 - 17:00

Estrella, voor Lichter Leven, Lageweg 8, Blankenham (2026)

Niet door minder te voelen, maar door hun gevoeligheid te vertrouwen en van daaruit hun leven vorm te geven. Lichter leven – dát is waar ik voor sta, zowel in mijn werk als in mijn eigen leven. In mijn praktijk begeleid ik vrouwen om met frisse inzichten los te komen van blokkades. Zo kan hun unieke potentieel stralen en hun innerlijke magie de wereld verrijken. Samen ontrafelen we jouw persoonlijke levensrecept – want diep vanbinnen weet jij zelf wat je écht nodig hebt!

15/10/2026

“Ik wil dat vrouwen zichzelf en elkaar serieus nemen.”

Dat zei één van de vrouwen tijdens onze eerste Ceremoniekring afgelopen zaterdag. Recht vanuit haar hart.

En er gebeurde iets. Iedereen ging rechterop zitten. Er ging een zucht van herkenning door de groep.

Die zin is bij me gebleven. Ik deel hem met haar toestemming, omdat ze misschien ook in jou iets in beweging zet.

We hadden het over hoe vrouwen ook naar, lelijk en venijnig tegen elkaar kunnen zijn. Dat hoort óók bij ons. Samen zijn, is niet vanzelfsprekend alleen maar fijn.

Wat een ander zegt of doet, heb je niet in de hand. Maar toen zij dit uitsprak, voelde ik ineens hoeveel richting en stevigheid er in die zin zit.

Ik wil dat vrouwen zichzelf en elkaar serieus nemen.

En ik merk dat die zin me ook op mezelf wijst. Hoe vaak doe ik dat eigenlijk zelf niet? Heb ik iemand al in een hokje geplaatst, denk ik te weten hoe ze is of wat ze bedoelt, voordat ik werkelijk heb geluisterd?

Dat is best even slikken. Want ook daarmee geef je iemand weinig ruimte om zich te laten zien.

Wat gebeurt er als je die zin steeds opnieuw met je meedraagt in een ontmoeting? Ook wanneer iemand onaardig reageert of een opmerking maakt die je raakt?

Ik ben daar echt benieuwd naar. Want volgens mij willen we in de basis allemaal gezien en gehoord worden. Serieus genomen worden in wat we voelen, denken en verlangen.

En nee, dat betekent niet dat je je op je kop moet laten ....! Jezelf serieus nemen staat óók in die zin. 😉

Dus je mag zeggen: dit vind ik niet fijn. Een grens stellen. Besluiten dat je ergens niet in meegaat.

Juist als je veel voelt, kun je allerlei onderstromen opmerken. Een spanning, een scherpe ondertoon, iets wat niet wordt uitgesproken. Voor je het weet ben je aan het uitzoeken wat de ander bedoelt, jezelf aan het verdedigen of je toch maar een beetje aan het aanpassen.

Maar wat als je op zo’n moment terug kunt naar die ene zin?

Ik neem mezelf serieus. En ik wil jou ook serieus nemen.

Dan kun je nog steeds geraakt zijn. En tegelijk voelen: hoe wil ík hier reageren? Wat wil ik uitspreken? Waar wil ik bij blijven?

Je weet niet hoe iedere ontmoeting dan zal verlopen. Maar ik wil die zin de komende tijd met me meenemen.

En ik ben ook benieuwd: wat doet ze met jou?

01/10/2026

Jongenslel

Ik luisterde naar een prachtige OVT-documentaire over tante Annie uit de Jordaan. Geboren aan het einde van de negentiende eeuw, en zo heerlijk eerlijk over haar leven.

Ze moest al vroeg van school, want er moest geld verdiend worden. Zo kwam ze in een hoedenwinkel terecht. Met dozen hoeden liep ze naar de rijke dames, en daar schaamde ze zich voor.

Want stel je voor dat een leuke jongen haar zo zou zien lopen!

Ze was, zoals ze zelf zegt, wel een jongenslel.

Geweldig, door zo’n opmerking is ze ineens heel dichtbij.

Ze vertelt ook hoe ze soms naar het Paleis voor Volksvlijt gingen. Een plek waar mensen kennis konden maken met kunst, wetenschap en nieuwe ontwikkelingen. Maar daarvan was haar weinig bijgebleven.

Het eten herinnerde ze zich wel.

Die sinaasappel bijvoorbeeld, die ze nog nooit had geproefd.

Want als je met vier mensen van twee roggebroden per week moet rondkomen, kan ik me voorstellen dat die eerste sinaasappel je beter bijblijft dan wat er allemaal te leren viel.

Ze vertelt over trouwen omdat het moest. Over kinderen krijgen en hoeveel daarin voor haar werd bepaald. Ze was uiteindelijk dolgelukkig met haar kinderen en kleinkinderen. En toch vroeg ik me tijdens het luisteren af: hoe had haar leven eruitgezien als ze meer zelf had kunnen kiezen?

Dat is wat ik tussen de regels door hoor. En het maakt me opnieuw bewust van hoeveel er sindsdien voor veel vrouwen is veranderd.

Ik kan kiezen wat ik wil leren, welk werk ik doe en met wie ik mijn leven deel. Ik kan iets beginnen. Van richting veranderen. Mijn ideeën naar buiten brengen.

Terwijl ik naar Tante Annie luisterde, voelde ik opnieuw hoe bijzonder dat eigenlijk is.

En met alles wat er in de wereld gebeurt, doet het er steeds meer toe dat we onze stem laten horen. Dat onze ervaringen en ideeën mee bepalen hoe we samenleven.

Ik zie zoveel vrouwen die weten hoe je verbinding maakt. Die oog hebben voor wat een ander nodig heeft, aanvoelen wat er speelt en zoeken naar manieren om het samen te doen. En hoe wezenlijk is het dat dat meer ruimte krijgt!

Misschien voel je dat ook in jezelf. Dat je iets te zeggen, te maken of bij te dragen hebt.

Maar die stap naar voren zetten kan behoorlijk spannend zijn.

Dat merk ik zelf iedere dag opnieuw. Ik kan ergens enthousiast over zijn, voelen dat ik iets wil brengen, en even later alweer twijfelen. Wie zit hierop te wachten? Kan ik dit wel? Zal ik nog even wachten?

De ruimte hebben om te kiezen is één ding.
Die ruimte ook innemen vraagt iets van ons.

Daarom doet het er zo toe om regelmatig met andere vrouwen samen te komen. Om uit te spreken wat er in je leeft. Te ontdekken waar je jezelf tegenhoudt. En te oefenen om daaraan voorbij te bewegen, zodat wat jij te brengen hebt ook werkelijk hoorbaar wordt.

Dat meisje op de foto ben ik overigens. Zij zou zoveel meer te kiezen krijgen dan tante Annie.

Dus wat wil ík doen met de ruimte die ik heb?

Voel jij dat ook en merk je dat je jezelf hierin tegenhoudt? Stuur me gerust een berichtje, dan kijken we wat een passende stap kan zijn.

🎧 Luistertip: OVT Doc – Tante Annie

23/09/2026

Vanmorgen moest ik ineens denken aan de uitdrukking: de teugels laten vieren.

We gebruiken dat vaak als beeld voor vrijheid.
Minder vasthouden. Meer loslaten. Meer ruimte.

Maar eigenlijk klopt dat beeld voor mij niet helemaal.

Bij paardrijden denk ik bij goed teugelcontact juist aan gelijkmatig en elastisch contact. Er blijft verbinding. De ruiter blijft aanwezig en het paard houdt ruimte om te bewegen.

Hoe zou het zijn als we ook zo door het leven konden bewegen?

Ik heb me lange tijd gevoeld als een spin die elke trilling in haar web reageert, want als veelvoeler registreer je veel: een sfeer die verandert, iets in iemands stem, spanning die nergens wordt uitgesproken.

En dan kan vrijheid heel aantrekkelijk gaan klinken als:
kon ik al die draadjes maar doorknippen.

Even niets voelen.
Nergens op reageren.
Niet zo geraakt worden door alles om me heen.

Ik dacht dat dát vrijheid zou zijn. Maar gaandeweg merkte ik dat ik daarmee ook afstand nam van wat mijn leven juist kleur geeft. Van contact, betrokkenheid en geraakt kunnen worden.

Juist in de manier hoe ik omga met wat ik voel, zit wel of geen vrijheid.

Niet alles buiten de deur houden.
Maar ook niet door iedere trilling worden meegetrokken.

Dat klinkt eenvoudig, maar vanmorgen merkte ik weer hoe hard ik soms moet werken om voorbij mijn eigen weerstand te komen en werkelijk te voelen wat er in mij leeft.

Ik heb heel goed geleerd om de teugels strakker te pakken wanneer iets spannend wordt. Controle houden. Vooruitdenken. Zorgen dat ik niet word overvallen.

En steeds vaker merk ik het op.
Dat aanspannen.
En kan ik het contact weer verzachten.

Dat is ook waarom ik zo geloof in regelmatige momenten van vertraging. Niet pas stilstaan als het te veel is geworden, maar steeds opnieuw contact maken met wat er werkelijk in je leeft.

Vanaf 10 oktober komen we daarom in de Ceremoniekring maandelijks met een kleine groep vrouwen samen. Met aandacht, stilte, live muziek en een persoonlijke leervraag die ook tussen de bijeenkomsten met je meereist.

Want wat je op zo’n middag ontdekt, krijgt betekenis in het dagelijks leven. Wanneer iets je raakt, iemand iets van je vraagt of je merkt dat je de teugels alweer stevig vast hebt.

Dan opnieuw contact kunnen maken.
En voelen dat er ruimte is om anders te bewegen.

Licht.
Gelijkmatig.
Elastisch.

Voel je dat je hierbij wilt zijn? Stuur me gerust een berichtje of kijk op www.moniqueneefjes.com

08/09/2026

Ik houd van die momenten waarop er ineens ergens een lichtje aangaat in je hoofd. Dat iets opeens helder wordt wat je daarvoor maar niet kon zien. Zoals een regenboog die uit het niets lijkt te verschijnen.

Ik had er laatst zo één. Over vertrouwen.

We zeggen nogal makkelijk dat ons vertrouwen in iemand beschadigd is. Iemand heeft iets gedaan, iets bleek anders te zijn dan we dachten of we ontdekken kanten van iemand die we niet eerder zagen.

En natuurlijk kan dat gebeuren.

Maar ik hoorde laatst iets over vertrouwen wat me behoorlijk aan het denken zette. Namelijk dat de pijn van beschadigd vertrouwen soms helemaal niet alleen gaat over wat de ander heeft gedaan, maar ook over de momenten waarop je je eigen intuïtie in de steek hebt gelaten.

Oef. Die kwam binnen.

Want ik kon ineens voelen hoe je soms eigenlijk al veel langer iets weet. Niet als een grote duidelijke waarheid, maar veel subtieler. Er schuurt iets. Bepaalde waarden die voor jou belangrijk zijn, vind je niet meer terug. Ergens in jou ontstaat al een beweging, maar je gaat er nog niet in mee.

En zeker als je veel voelt kun je daar volgens mij ontzettend goed in zijn.

Want je voelt niet alleen jezelf. Je voelt ook de ander. Diens enthousiasme, verwachtingen, overtuigingen, teleurstelling. Je kunt begrijpen waarom iemand doet wat die doet en voor je het weet ben je zó goed geworden in het begrijpen en meevoelen dat je je eigen beweging steeds een stukje opschuift.

En dan kan er op den duur behoorlijk wat frustratie ontstaan. Boosheid ook. Misschien zelfs iets van dat venijn waar ik eerder over schreef. Gericht op de ander, terwijl een deel ervan voortkomt uit dat je zelf al een hele tijd tegen je eigen stroom in beweegt.

Dat vond ik confronterend om te zien.
Maar vooral ontzettend bevrijdend.
Want ineens verschoof de vraag.

Van: waarom heeft die ander dit gedaan?
Naar: Wanneer wist ik eigenlijk al dat het voor mij niet meer klopte?
En wat maakt dat ik het zo moeilijk vond om daar trouw aan te zijn?

Daar kan ik iets mee.

Want de ander kan ik niet veranderen. Wat er gebeurd is ook niet.
Maar die kleine beweging in mijzelf eerder serieus nemen?

Daar heb ik wél invloed op.

Ik schrijf en werk veel rond dit soort thema’s: veelvoelen, vertrouwen op wat je voelt en daar ook naar durven bewegen.

Meer lezen? Je vindt me op www.moniqueneefjes.com

31/08/2026

Even een minuutje de Stiltekapel binnenstappen…

Als je veel voelt en er veel bij je binnenkomt, helpt het om regelmatig stil te vallen. Niet pas als het allemaal te veel is, maar juist daarvoor.

Even uit de stroom van alles wat doorgaat.
Voelen: waar sta ik nu? Wat raakt me? Wat vraagt aandacht? En wat mag ik misschien loslaten?

Precies daarom komen we in de Stiltekapel vaker samen. Omdat zo’n regelmatig moment van stilstaan helpt om beter om te gaan met alles wat je voelt.

Dit filmpje is een klein stukje uit een eerdere bijeenkomst. We mediteren, zijn stil, werken met een leervraag én we zingen. De tekst staat in beeld zodat je mee kunt zingen.

En omdat je online lekker in je eigen ruimte zit, kan niemand je horen. Dus mooi, vals, voorzichtig of uit volle borst: het mag allemaal. Nou ja… de buren misschien. 😉

Aanstaande zondag openen we de Stiltekapel weer.

6 september · 9.00–10.00 uur · online
Je kunt nog aansluiten. ♡

Meer informatie en aanmelden via www.moniqueneefjes.com

25/08/2026

Wat de ander in ons blootlegt...

Afgelopen week begeleidde ik een prachtige privéceremonie met plantmedicijn waarin een thema centraal stond dat ook in mij iets raakte.

Vrouwen.

Niet alleen de zachte kant. Het dragen, verbinden, elkaar zien en steunen. Maar ook die andere kant.

Het vergelijken
Wantrouwen
Concurrentie
Buitensluiten
Soms zelfs venijn

Ik hoor vrouwen weleens zeggen: 'Ik werk eigenlijk liever met mannen.'

En misschien zegt dat iets.

Niet over hoe vrouwen zijn. Daar geloof ik niet zo in. Maar wel over wat er in de ontmoeting tussen vrouwen allemaal geraakt kan worden. Want een andere vrouw kan iets in ons blootleggen.

Haar kracht. Haar schoonheid. Haar vrijheid. De plek die zij inneemt. De aandacht die zij krijgt. Of juist iets in haar gedrag waardoor een oude wond ineens pijnlijk dichtbij komt.

En voordat we het weten, reageren we niet alleen meer op de vrouw die voor ons staat, maar reageren er ook oudere stukken mee.

Ik moest denken aan het gedicht 'Vrouwen' van Fleur Bourgonje. Zij vangt voor mij iets van die wonderlijke dubbelheid:

Vrouwen

Hoe ze op het plein zwart om elkaar heen staan, de binnenste
houdt alle warmte vast.
Hoe ze tegen elkaar praten,
de stem van de buitenste klinkt het hardst.
En hoe ze over elkaar heen lopen om bijtijds te bereiken
wie ze willen zijn, hoe ze elkaar dan oprapen
en gladstrijken, arm in arm, dezelfde pijn
maar welke.
Hun woorden wijken uit naar zijstraten
terwijl ze bij elkaar de vinger op de wond leggen,
er met een nagel vuil uitsnijden.
Hoe ze elkaar hun bittere balsem aanwrijven, hun buiken
op één lijn brengen, het hoofd de vrije loop laten.

Voor mij zit daar iets in van wat we tussen vrouwen te leren hebben. Niet doen alsof het venijn, de afgunst, de concurrentie of het wantrouwen er niet zijn. Niet proberen alles met ons hoofd glad te strijken en er snel weer ‘verbinding’ van te maken.

Maar durven voelen wat de ontmoeting met die andere vrouw in míj blootlegt.

Welke stem wordt wakker?
Welke oude overtuiging?
Waar ga ik mezelf beschermen?
Waar trek ik me terug, ga ik vergelijken of ontstaat de behoefte om te vechten?

Dat betekent natuurlijk niet dat alles daarmee ineens ‘van jou’ is. Een ander kan je daadwerkelijk raken, over je grens gaan of iets doen wat niet klopt. Maar soms gebeurt er tegelijkertijd nog iets anders. Iets ouds wordt wakker. Om te ontmoeten en soms blijkt een stem die vandaag zo overtuigend klinkt al heel lang met je mee te reizen.

En als dat gezien en gevoeld mag worden, ontstaat ook best vaak de vraag: moet ik eigenlijk nog wel geloven wat deze stem mij vertelt?

Vanuit die nieuwsgierigheid kan weer verbinding ontstaan, met jezelf, met de ander. Niet bij alleen maar zacht en liefdevol voor elkaar zijn. Maar bij onze buiken op één lijn durven brengen, terwijl het hoofd nog even alle kanten op mag.

Daarom is het helemaal niet zo vreemd als je niet zomaar in een groep vrouwen stapt. Als je eerst wilt ervaren: hoe voelt het hier? Kan ik hier mezelf zijn? Vertrouw ik deze plek, voel ik me hier thuis?

Dat kan ook voor de Stiltekapel, want komende zondag zet ik de deur een uur gratis open. Om te ervaren en voelen wat het met je doet.

https://www.moniqueneefjes.com/c-7844332/online-stiltekapel/

Weet je wekom!

Adres

Lageweg 8
Blankenham
8373EC

Openingstijden

Maandag	09:00 - 17:00
Dinsdag	09:00 - 17:00
Woensdag	09:00 - 17:00
Donderdag	09:00 - 17:00
Vrijdag	09:00 - 17:00

Telefoon

+31633561660

Website

http://moniqueneefjes.com/

Meldingen

Wees de eerste die het weet en laat ons u een e-mail sturen wanneer Estrella, voor Lichter Leven nieuws en promoties plaatst. Uw e-mailadres wordt niet voor andere doeleinden gebruikt en u kunt zich op elk gewenst moment afmelden.

Contact Opnemen Met Het Bedrijf

Stuur een bericht naar Estrella, voor Lichter Leven:

Estrella, voor Lichter Leven