13/09/2026
In de verandering van onze straten
Wie goed om zich heen kijkt, ziet het langzaam veranderen. Niet van de ene op de andere dag, maar beetje bij beetje. En soms valt het ineens op.
Misschien valt het me de laatste tijd meer op omdat ik zelf weer wat meer onderweg ben. De afgelopen jaren leefde ik best teruggetrokken. Nu ervaar ik weer wat meer rechtstreeks en soms laat ik me raken.
Zoals gisteren in het dorp. Weer een familiebedrijf dat stopt. Een plek waar jarenlang kennis en vakmanschap samenkwamen. En opeens is het er niet meer. Er bleef onderaan de streep steeds minder over.
Of eerder deze week. In de horeca, in winkels en bij IKEA in Groningen merk ik op hoe ik meer Engels dan Nederlands spreek.
Terugrijdend hangen langs de A7 vlaggen omgekeerd. Boeren krijgen veel voor hun kiezen. Tegelijkertijd vraag ik me soms af of de rekening wel altijd daar terechtkomt waar de grootste impact wordt gemaakt.
Ik zie vlakbij hoe recreatie- en woonplekken worden overgenomen door grote ketens en investeerders. Internationale bedrijven, distributiecentra en organisaties op afstand. Dezelfde winkels, dezelfde formules, dezelfde grote namen. Dezelfde eenheidsworst.
Omgeving lijkt hetzelfde, maar ik voel hoe in de eigenaar, de schaal en het publiek veranderen. Hoe technologie steeds meer invloed krijgt op hoe we leven, werken en kijken.
Ook de overheid groeit. Ik heb er zelf lang gewerkt en van dichtbij gezien hoeveel er overboord gaat, hoe legio banen worden betaald en hoe gemakkelijk er een bubbel ontstaat. Ergens moet die rekening uiteindelijk worden gedragen. Inmiddels weet ik nog beter hoeveel verantwoordelijkheid er aan de andere kant ligt bij de kleine ondernemer, de boer en het gezin.
Dan zie ik onze speelplek. Tijdens de wintersluiting van Rufus werd er niet gespeeld. Wel kwam er een handhaver. Zelfgemaakte, creatieve speeltoestellen werden afgekeurd: we doen niet aan certificaten of externe keuringen. Wel aan veiligheid onderling. Geen hersteltermijn, wel een boete.
En ergens vraag ik me dan af wat er gebeurt als we steeds meer dingen die vanzelfsprekend waren, we onderling konden dragen, eerst moeten laten toetsen voordat ze er mogen zijn.
Kinderen groeien op in een wereld waarin lezen, spelen en ontdekken steeds minder vanzelfsprekend vanuit hun lijf en directe ervaring komen. Ik zie het ongemak van de schoolgroepen die hier komen zeilen en kamperen. En ik zie hoe ze na een paar dagen met meer lichtjes in de ogen het terrein verlaten.
Losse voorbeelden misschien.
Maar samen vertellen ze een verhaal.
Een verhaal over wat er gebeurt als dingen groter worden, verder van ons af komen en steeds meer volgens dezelfde maat worden ingericht. En misschien ook over wat er in onszelf gebeurt wanneer we voelen dat iets waardevols verloren dreigt te gaan.
De kleine ondernemer, de boer, de recreatieondernemer, de winkelier en het familiebedrijf. Wanneer zo’n bedrijf verdwijnt, verdwijnt er voor mij meer dan een onderneming. Er verdwijnt kennis, kleur, verbinding, context, een vertrouwd gezicht, bedding en soms iets wat niet in cijfers past: bezieling.
Misschien raakt het me daarom zo wanneer iets kleins en eigens verdwijnt of niet meer beschermd lijkt te worden.
Alsof er iets in mij wakker wordt dat verlangt naar een plek waar ruimte is om te groeien, waar niet alles meteen groter, efficiënter of gecontroleerd hoeft te worden. Een plek waar je mag bouwen, proberen, vallen en weer opstaan.
Waar iemand zegt: ik zie je, ik blijf hier, je mag er zijn.
Dat dat is wat we hier in wezen doen.
In een crisis wordt er veel geraakt. Voor mij is het goed om daar af en toe bij stil te staan. Niet om erin te blijven hangen, maar om te voelen wat het met me doet. Het donker te raken, kleur te bekennen en van daaruit weer op te staan. Omdat daar ook iets nieuws kan ontstaan.
In wat we innerlijk opruimen, verteren en reguleren. In hoe we stap voor stap meer kunnen kiezen waar we aandacht aan geven, wat we loslaten en wat we in ons hart behouden.
Er zit iets hoopvols in kleine bewegingen. In hoe we het dichtbij samen doen. In hoe de natuur haar veerkracht toont. In hoe wat van waarde is, zichtbaar wordt in hoe je leeft. In wat je rechtstreeks in je lijf en hart ervaart.
In dat wat dichtbij thuis is.
Weet je welkom als je daarin samen wilt zijn.
www.studiothus.nl
