Peirsman Cranio Sacraal Academie (PCSA)

15/06/2026

08/05/2026

Om het EHBO diploma van het Oranje Kruis geldig te houden moet je één keer per jaar een EHBO dag volgen.

Wij bieden één keer per jaar een nascholingsdag EHBO (uitsluitend Oranje Kruis!). Wanneer je deze dag jaarlijks bij ons volgt, geven we je naam door voor de tweejaarlijkse her certificering.

Let op: de nascholingsdag dien je voor het verstrijken van de vervaldatum te volgen. Op de site van het Oranje Kruis kun je de diplomachecker raadplegen om te checken tot wanneer je diploma geldig is.

Maandag 7 september 2026
€135 incl. koffie/thee, materiaal, verlenging aanvragen en toesturen digitale pas (uitsluitend Oranje Kruis).
Wout Veldhuizen is de docent.
Bussum

De PCSA is vrijgesteld van BTW.

Aanmelden: https://pcsa.nu/agenda-item/nascholing-ehbo/

://pcsa.nu/agenda-item/nascholing-ehbo/

30/04/2026

Een student schreef deze mooie ervaring van de Basismodule.

No Mind
Het is moeilijk om het concept 'no mind' in een verslag weer te geven. Om gevoelens
die in zwijgend aanraken ontstaan, overgedragen en gespiegeld worden, te vangen in
woorden en zinnen.

Tijdens de oefening word ik gevraagd te werken met technieken die ik nog niet kan
begrijpen, omdat ik de basis waarop zij rusten nog niet kan voelen. Dat is een
merkwaardige positie: handelen zonder fundament, bewegen zonder houvast.

Het verstand zoekt naar structuur, naar oorzaak en gevolg, naar een kader dat het geheel begrijpelijk maakt. Maar 'no mind' is precies het loslaten van dat zoeken. Het is het toestaan dat er iets gebeurt zonder het te willen sturen of verklaren.

Wat ik wel kan waarnemen, is wat er in mijn lichaam gebeurt. Een lichte spanning bij aanraking, een aarzeling voordat ik volledig aanwezig ben, en dan – soms – een moment van oplossen. Een moment waarop het denken het even aflegt en er iets
anders overblijft. Iets dat moeilijk te benoemen is zonder het meteen te klein te maken. Aanwezigheid, misschien. Of ontvankelijkheid. Het voelt als een deuropening waar ik
nog maar net in pas.

Het woord dat bij me opkomt, is vertrouwen. Niet als vanzelfsprekend gegeven, maar als iets wat ik actief moet kiezen, elke keer opnieuw. Vertrouwen op mijn gevoel – ook
wanneer dat gevoel zacht en onzeker is. Vertrouwen in de mensen die me voorgingen en die dezelfde drempel kennen die ik nu sta. Vertrouwen in degenen die me onderwijzen en ondersteunen, in de zorgvuldigheid waarmee dit proces is opgebouwd.

Maar ook – en dat is misschien het meest onwennige – vertrouwen in het proces zelf.
In de logica van een weg die ik nog niet kan overzien. Ik ben gewend om te leren door
te begrijpen: eerst de theorie, dan de toepassing. Hier is dat omgekeerd. Het begrijpen
volgt, pas later, als het lijf al verder is gegaan. Dat vraagt iets van me wat ik niet kan
forceren: overgave aan het niet-weten.