Moon Crow Medicine

11/06/2026

09/06/2026

Niets najagen. Puur zijn.

Afgelopen weekend zat ik bij de deur. De plek waar alle energie doorheen beweegt, naar binnen en naar buiten, en ik heb haar nog nooit zo sterk gevoeld als dit keer.

Toen de healing space opende, trok alles door me heen. Pijn die niet van mij was, verdriet, onrust. Het enige wat er gevraagd werd was om ermee te zijn, om niet te repareren en niet weg te bewegen, maar te blijven.

En ik voelde heel helder dat ik daar had te blijven, in het lichaam, op de grond, als een anker en een pilaar, dienend aan het veld en tegelijk aan mezelf terwijl het allemaal door me heen ging.

Ik zie het vaak om me heen, ook bij cliënten, dat we het liefst hoog vliegen. We jagen naar beelden en visioenen alsof daar iets tastbaars te vinden is. Die plek is prettig, en toch is het niet waar het werk gebeurt. Het werk gebeurt hier, in het lijf, en juist door daarmee te werken word je een sterke container, een helder kanaal.

Als de energie hoog is en oude pijn loskomt, dan heb je een stevig anker te zijn.

Daar waar ik weerstand voelde, aardde ik dieper in. En ergens in dat aarden werd iets ouds in mij aangeraakt. In het zingen kwam een weten terug dat ik nooit geleerd heb, dat er altijd al was.

Het gaat niet over doen, het gaat over zijn.

Stevige ankers maken een veld stabiel.

02/06/2026

Een veer is geen hebbeding. In de oude tradities is ze, net als de huid of het bot van een dier, geen trofee maar relatie. De kracht wordt niet genomen maar geleend, met toestemming.

Je werkt niet mét een veer, je werkt in relatie tot een veer.
En dat leer je niet uit een boek. Je leert het door te doen, door te wachten tot iets gaat spreken.

Jaren geleden kreeg ik een adelaarsveer van een Mongoolse sjamaan. Lange tijd lag ze stil, tot ze begon te roepen. Ik werkte met haar tot ze tijdens een ceremonie, waar ik doorkeeper was, door een windvlaag in een kaars viel. Met copal klaarden we de energie. Haar tijd was gediend, ze mocht terug naar de aarde.

En toen kwam de harpij. Een vriendin zei dat ik een goede veer nodig had, en daar was ze. Ze draagt mijn gebeden en spreekt voor mij. In ceremonie vliegen we samen.

Krachtvoorwerpen komen naar je toe. De veer kiest ook. Niet om te bezitten, maar om mee te leren leven, in een tijd waarin nemen en gebruiken makkelijker voelt dan relatie maken.

Cosmic Hearth is een veld waarin je leert relateren in de sjamanistische werelden. Niet door erover te lezen, maar door erin te stappen.

Over twee weken sluit het veld. Er is nog één plek. Als je de roep voelt, stuur me dan een dm.

27/05/2026

Soms is er even niets. Blanco. No inspiratie. Alleen zijn

En dat is nu. Om daar mee te zijn.
Helemaal ok mee te zijn.

Dat is de uitnodiging van dit moment.

Waar.worst jij toevallig uitgenodigd?

24/05/2026

In oude verhalen daalt de Heilige Geest neer als levensadem.
Lucht. Adem. Stem.
Vurige tongen.

Het vuur van de alchemie brandt.
Transformerend.
De ene vorm beweegt naar de volgende.
Zoals alles continue in beweging is.
Expansie. Wedergeboorte.

De rups die een vlinder wordt.
Zo zijn wij ook, telkens weer opnieuw.
Overgave. Rouw. Sterven en geboorte.
Gevoed door de levensadem.

De grote Geest die door ons heen spreekt
en zich uitdrukt in wie wij zijn.
Ten diepste, van binnen.
De beweging van binnenuit.

Zoals bloemen groeien uit de donkere aarde.
Bomen die reiken naar de hemel.
Een witte duif daalt neer.
Inspiratie. Inspirare — ingeblazen worden.
De Geest die in je ademt.
De stroom van liefde die door je heen beweegt.
Kosmisch bewustzijn dat hier, in het aardse, wordt uitgedrukt.
In jouw stem. Jouw lijf. Jouw waarheid.

De apostelen spraken plotseling in alle talen.
Iedereen verstond hen.
Want als je spreekt vanuit die diepe stroom, vanuit liefde, vanuit waarheid, vanuit het vuur in jezelf,
raakt het iedereen.
Dwars door taal en afstand heen.

Die stroom beweegt door jou.
Ze wil zingen. Dansen.
Ze wil expressie geven en expanderen,
in jouw stem, jouw beweging, jouw leven.

De natuur is elke cyclus ons grootste voorbeeld.
Hoe te bewegen zonder aarzeling.
Zonder schaamte.
Zonder zich af te vragen of het mooi genoeg is.

De boom bloeit gewoon.
De vogel zingt.
De wind waait.
De regen daalt neer.
Elke druppel een expressie vanuit dat grootse veld.

Overal is levenskracht voelbaar.
Een symfonie die tot ons zingt en aanmoedigt.
Heb je je wel eens laten toezingen door de vogels?
Met hen meegezongen als een spel van vraag en antwoord?

Een levend, vibrerend veld
dat zich uitdrukt in elke bloem, elke tak, elke windvlaag.

Kosmisch bewustzijn.
Hier. Op aarde. Zichtbaar.
In alles wat bloeit en zingt en beweegt.
Dit is Pinksteren.

Wat wil er door jou heen klinken?

Welk alchemisch vuur wacht op zijn brandstof?

Welke stroom van liefde wil zich uitspreken, in jouw stem, jouw dans, jouw waarheid?

Pinksteren nodigt je uit.
De natuur laat je zien hoe.

19/05/2026

Van de week hoorde ik haar.
Ze was aan het spelen en ze zong. Geen liedje dat ze had geleerd. Gewoon haar eigen geluid.

Ik bleef stilstaan. Want in dat lied kon ik horen dat ze het naar haar zin had.

Kinderen zingen van nature. Niet omdat het mooi moet klinken. Maar omdat ze nog weten wat we stilletjes aan vergeten.

Ons eerste contact met klank begint in de baarmoeder. De hartslag van de moeder. De resonantie die door het vruchtwater glijdt.

En als je geboren wordt, huil je. Niet alleen om je longen te vullen. Maar om je eigen geluid te ontdekken. Jouw frequentie en klank in dit universum.

Hoe vaak heb je gehoord?

Doe wat zachter. Jij kunt niet zingen. Het moet mooi klinken om bestaansrecht te hebben.

Deze woorden echoën nog lang na. Soms ons hele leven. We slikten ons geluid in. Zo leerden we onszelf klein te houden in klank, expressie en waarheid.

Maar weet je wat ik zie?

Mijn oma begon weer te zingen toen dementie haar meester werd. Als woorden verdwijnen, keert het zingen terug.

Volkeren die nog dicht bij de natuur leven, zingen elke dag. Hun verhalen en teachings worden erin overgedragen.

En aan het einde van het leven, als je stervende en in omneveld bewustzijn bent, is het gehoor het allerlaatste zintuig dat uitvalt zodat je tot het einde de fluisteringen en de zachte klank van je dierbaren kan horen.

Ik zing voor hen die net heen zijn gegaan. Het helpt de ziel om los te laten en over te gaan.

Klank is niet iets wat je leert. Het is iets wat je bent.

Je bent een veld van trilling. En ergens in je borstkas, als je er op afstemt, voel je die diepe resonantie van het Al.

Dat gaat niet over performance. Niet over of het mooi klinkt. Soms zijn de dissonanten het interessantst.

Het gaat over aanwezig zijn. Over een kanaal voor liefde zijn. Over je eigen innerlijke kind vasthouden zoals een moeder haar baby wiegend toezingt.

Wanneer heb jij voor het laatst gezongen voor jezelf?

En welke stemmetjes gaan er door je hoofd als je het doet? Ik doe het niet goed. Ik ben het niet waard. Het klinkt niet mooi.

Alles wordt zichtbaar in het open veld van klank.

Precies daarom werken we hiermee in Cosmic Hearth en in de 3-daagse Ademtraining dit najaar. Om jouw eigen frequentie te vinden. Jouw stem. Jouw waarheid. Jouw klank.

Niet als prestatie maar om Thuis te komen.
Meer weten? Stuur me een dm.

¬des

10/05/2026

Vandaag eer ik alle moeders.
De zichtbare en de stille.
De levende en de vergeten.
De Aarde zelf.

Moederschap was voor mij geen vanzelfsprekendheid.
Mijn partner wilde niet.
Ik heb het verlangen geprobeerd los te laten maar voelde aan alles dat
dit kindje wil komen.

Ik ging naar Peru. Een maand in het bos met een sjamaan.
Geen telefoon. Geen afleiding.
Alleen het oerwoud, de planten, en een contact dat zo helder was dat ik het niet kon negeren.

Zij sprak met mij.
Vertelde mij wie haar vader moest zijn.
Terug in Nederland vroeg ik hem.

Zeven pogingen.
Bij de zevende, de laatste die we zouden proberen, mocht ik haar ontvangen.
Tijdens een plantreis heb ik haal gehaald en twee weken bleek ik ook inderdaad zwanger te zijn.

Dit is waarom ik deze dag zo diep voel.
Niet alleen de vreugde van het moederschap.
Maar ook de weg ernaartoe.
Het loslaten. Het wachten. Het niet weten.
De momenten waarop het ontvangen wegbleef.
Ik ken die pijn.

En daarom bid ik vandaag voor de vrouwen die nog wachten.
Voor wie deze dag een steek geeft in plaats van een viering.

Moge de Grote Moeder jullie rouw dragen.
Moge zij jullie vasthouden zoals jullie een kindje hadden willen dragen.
Moge de lijn doorgaan.
Moge het water blijven stromen.

Vandaag eer ik het Moederprincipe in alles wat leeft. 🌿

10/05/2026

Waarom blijf ik klein terwijl ik weet dat er meer in me zit?

Niet omdat ik niet kan. Niet omdat ik niet weet hoe. Maar ergens, diep onder de oppervlakte, leeft een contract. Een onbewuste afspraak die ik ooit heb gesloten.

Om klein te blijven. Om niet te veel te worden. Om de verbinding niet te verliezen met mensen van wie ik houd.
Want groot worden had ooit een prijs.

Dat contract heeft vele gezichten. Het is de 6 halen terwijl je een 8 kunt. Het is geld dat door je handen glijdt zonder dat je er een relatie mee aangaat. Het is de opleiding die je doet op jouw manier, wetende dat de wereld hem misschien niet erkent. Het is de allergie op mensen die groot en luid aanwezig zijn.

Ik heb altijd gedacht dat het was omdat ik niet wilde buigen naar de norm maar het is een manier om veilig te blijven.

Zielscontracten leven in de diepte van ons bestaan. Ze ontstaan omdat ze ooit nodig waren. Ze beschermden iets wat kwetsbaar was. Maar ze hebben een houdbaarheidsdatum.

En soms zie je op een ochtend, in je morning pages, de kluwe die je hele leven door loopt.

Oordeelloos aanschouw ik; een uitnodiging om dit om te buigen.

Welk contract mag jij onder ogen zien?

17/10/2025

GRATIS MASTERCLASS over deze tijd van dunner wordende sluiers en wat jij kan doen om je daarmee te verbinden.

De sluiers worden dun.
De andere kant voelbaar dichtbij.
Een tijd om te luisteren —
naar wat voorbij het zicht leeft.

✨ Masterclass over de energie van oktober: tussen werelden in.
Klik op onderstaande link om de Masterclass gratis te downloaden
https://shunyatamedicine.plugandpay.com/checkout/adem-rouw