24/05/2026
Verhalen vertellen.
Gisteren.
Ik ben bij een paard voor cranio, maar het loopt even anders.
Het lijf geeft duidelijk reactie op mijn onderzoek… en anders de rest wel 😳
De eigenaresse en ik gaan even zitten aan de rand van de wei, in de schaduw. Gewoon even rustig bespreken wat we het best kunnen doen om haar te ondersteunen.
Wat er daarna gebeurt…
Na een tijdje komt ze bij ons staan.
En voor ik het weet neemt ze me mee terug in haar verhaal.
Ik word emotioneel.
Technisch gezien weet ik veel dingen al, want ik ken haar al langer.
Maar nu komt het gevoel erbij.
Ze heeft het lastig. Ademt snel, bijna hyperventilatieachtig. Je voelt dat ze het opnieuw beleeft.
En ineens hoor ik in mijn hoofd:
‘…ik ben toch ook nog maar een kind, ik kan het niet helemaal alleen…’ 🎶
Haar overleden moeder komt erbij om te helpen.
Niet zwaar of verdrietig aanwezig, maar geruststellend. Alsof ze wil zeggen:
we doen dit samen.
Ze is er voor haar dochter en haar vrouw.
En haar vrouw weer voor het paardje, dat op haar gedachte “ga maar liggen” dit ook direct doet.
Helemaal gerustgesteld is ze nog niet. Maar het voelt alsof er eindelijk ruimte komt voor verdriet dat vastzat.
Uiteindelijk sluiten we luchtig af. Even met de bal spelen. Even lachen weer.
En dan komt ze nog even met haar neus langs mijn neus.
Ik mag haar weer aanraken.
Dat liep dus even anders.
En toch denk ik:
dit verhaal mocht verteld worden.
Zelf ben ik ook wat in verwarring daarna.
“Verhalen doorgeven” blijft steeds in mijn hoofd komen.
Misschien is dat wel wat ik doe.
Via diercommunicatie.
Via wat het lijf vertelt.
Via gedrag, natuurgeneeskunde, aanraking, observatie…
En zo helpen de dieren mij ook steeds verder op mijn eigen pad.
Ik hoef alleen maar te luisteren.
Dank aan de paarden en hun eigenaresse dat hier ruimte voor mocht zijn, ook al hadden we vooraf een heel ander plan. ♥️
