04/08/2026
Ik heb jaren gedacht dat ik ongelukkig was omdat ik te weinig liefde had gekregen. Van mijn ouders, van partners, van de wereld om me heen.
Totdat ik begreep dat dat niet klopte.
Het ging niet om wat ik niet had gekregen. Het ging erom dat ik mezelf was gaan verlaten. Ik had mezelf aangepast aan wat er van me verwacht werd. Ik drukte weg wat ik voelde omdat het niet paste. Ik werd een pleaser, glimlachte en deed alsof het goed ging.
En zo raakte ik mezelf kwijt.
In systemisch werk zie ik dit steeds opnieuw. Mensen die denken dat ze iets tekort zijn gekomen. En dat klopt vaak ook. Maar de échte pijn zit in wat ze daarna met zichzelf zijn gaan doen. Hoe ze zichzelf hebben weggedrukt. Hoe ze zichzelf niet meer serieus nemen. Hoe ze hun eigen gevoel zijn gaan afwijzen.
Pas als je dat onder ogen komt, kan er iets veranderen.
Want niemand kan jou geven wat jij jezelf ontzegt. Geen partner, je kinderen niet, geen therapeut, geen coach. Alleen jij kunt jezelf weer oppakken. Jezelf weer zien. Weer voelen wat er werkelijk in je leeft. En daar blijven. Ook als het pijnlijk is.
Dat is waar het begint. Bij jezelf terugkomen.
Herken je dit? Dat je jezelf ergens bent gaan verlaten om erbij te horen of het goed te doen?
werk , , werk,
