Sonja Elferink Spiritueel Coach

02/06/2026

Waar is de tintel in je bloed?

Toon Hermans zong ooit in zijn lied Moe: Lieve mens, waar is de prikkelende tintel in je bloed? Kwam dit nummer tegen op YouTube. Prachtige tekst! (Ik zet ‘m in de comments hieronder) Want ja, waar is die tintel gebleven?

Kijk op maar op straat of in de supermarkt. Mensen met doffe ogen. Zure Truusen. Chagrijnige be**en in de trein. Alsof alle leven eruit is.
Herken je het? Bij anderen? Bij jezelf? Mensen die doorgaan. Die functioneren. Die zorgen, regelen, werken.
Lachen op het juiste moment en zeggen dat het goed gaat. En ergens is dat misschien ook zo. Het gaat goed genoeg. Alleen het leven zelf is een beetje uit het lijf verdwenen.

De tintel is weg. De lichtjes in je ogen ook. Er is schijnveiligheid voor in de plaats gekomen.

Veel mensen denken dat levenslust iets groots moet zijn. Een nieuwe liefde. Een reis. Een doorbraak. Een totaal ander leven. Volgens mij is het veel eenvoudiger. Levenslust komt terug op het moment dat je stopt met jezelf verlaten.

Wanneer je weer voelt wat je eigenlijk voelt. Wanneer je stopt met ja zeggen terwijl je nee bedoelt. Of nee zegt terwijl je ja voelt. Wanneer je stopt met dragen wat niet van jou is. Wanneer je jezelf weer serieus neemt.

In opstellingen zie ik dat vaak gebeuren. Iemand komt binnen met een verhaal. Over moe zijn. Vastzitten. Niet weten wat er aan de hand is. En dan, ergens in het veld, wordt zichtbaar waar het leven is ingehouden.

Een kind dat te vroeg volwassen werd. Een dochter die haar moeder droeg. Een zoon die de leegte van zijn vader vulde. Een vrouw die haar verlangen wegstopte omdat het te gevaarlijk voelde om voluit te leven.

En dan gaat het over terugkomen. Terug in je lijf. Terug op je eigen plek. Terug bij wat klopt. En daar begint die tintel weer.

Soms zie je het aan iets kleins. Een zucht. Een traan. Iemand die ineens weer wat zachter wordt. De ogen veranderen. Het ijs smelt. Er komt weer licht en leven in.

Dat is voor mij vaak het mooiste moment in een opstelling. Wanneer iemand zichzelf weer een beetje terugvindt. Geen groot spektakel. Gewoon leven dat weer begint te stromen.

Dus misschien is dit de vraag. Waar ben ik mezelf kwijtgeraakt? Waar ben ik gaan aanpassen? Waar ben ik gaan dragen wat niet van mij is? Waar ben ik ja gaan zeggen terwijl ik nee voelde? Of nee terwijl het eigenlijk ja was?

Waar heb ik mijn tintel ingeruild voor schijnveiligheid?

En misschien hoeft het vandaag niet allemaal in ene. Eén keer voelen wat klopt. Eén keer niet meegaan. Eén keer je mond houden waar je anders ja zou zeggen. Of juist iets uitspreken waar je normaal gesproken je mond houdt en alles weer inslikt.

Daar begint het al.
Want die tintel is niet weg. Die komt terug zodra jij jezelf niet meer verlaat.

01/06/2026

Zonder dood geen leven

Afgelopen weekend hadden we het in de opleiding systemisch werk en familieopstellingen over verlies. Over dood en leven. We hadden daar eerst gesprekken over met elkaar. Want iedereen kent verlies. Iedereen verliest iemand of iets in het leven. Ja, zo:

Iedereen ervaart verlies in het leven. Iemand die sterft. Je jeugd. Een fase van je kind die voorbij is. Een beeld van jezelf. Een relatie. Een vriendschap. Een plek waar je ooit thuishoorde. Een lichaam dat verandert. Een zekerheid waarvan je dacht dat die bleef.
En ondertussen sterven er ook elke dag cellen in je lijf. Gelukkig worden er ook weer nieuwe gemaakt. Zo gaat dat. Dood en leven horen bij elkaar.

Dat weten we allemaal wel. Zeker de deelnemers in de opleiding. Die begrijpen best dat de dood bij het leven hoort.
Alleen daar gaat een opstelling niet over.
Een opstelling gaat over voelen.
Voel maar.
Voel de dood maar.

En dan gebeurt er iets. Dan komt er tevoorschijn wat je met je hoofd allang dacht te weten, maar wat je lijf nog helemaal niet had aangenomen.

De dood gaat ook over niet weten.
Over de leegte.
Over dat punt waarop je hoofd geen antwoord meer heeft. Waar je niks meer kunt oplossen, verklaren of vasthouden. Waar je alleen nog kunt zakken in wat er is.

En juist die leegte is niet leeg op de manier waarop we vaak denken. Daar zit ook potentie in. Daar kan iets nieuws ontstaan. Daar kan iets zichtbaar worden wat je met je hoofd nooit had kunnen bedenken.

Dat is ook zo belangrijk als begeleider van opstellingen.
Durf je het niet te weten?
Durf je te wachten?
Durf je niet meteen iets te doen, iets te zeggen, iets te sturen?
Durf je te leunen in de leegte en te vertrouwen dat het veld laat zien wat gezien wil worden?

Want juist daar gebeurt vaak het echte werk. Op het moment dat jij je als begeleider overgeeft. Als je stopt met trekken. Stopt met willen begrijpen. Stopt met het kloppend willen maken.

Dan kan de beweging komen.
Vanuit de leegte.
Vanuit het niet weten.
Vanuit het leven zelf.

Soms zie je in een opstelling dat iemand nog vastzit aan verlies in het familiesysteem. Aan vrouwen die miskramen hebben gehad. Aan kinderen die dood geboren zijn. Aan moeders die stierven in het kraambed. Aan iemand die zijn vrouw verloor. Of haar man. Aan een kind dat veel te jong zijn vader of moeder moest missen.
Of je partner die ziek wordt en niet meer beter. Dan verlies je de oude vorm van degene die je lief hebt.
Dat komt dan in beeld.
En vaak zie je ook hoe er vroeger met verdriet werd omgegaan.
Nou is het wel klaar met dat gejank.
Hup, en door.
Het leven gaat verder.

En ja, het leven gaat ook verder. Natuurlijk. De kinderen moeten eten. Er moet gewerkt worden. De was moet gedaan. De dag gaat gewoon door.
Alleen iets kan wel doorgaan terwijl jij vanbinnen bent blijven staan.

Dan is het verdriet nooit echt gevoeld. Dan is de dood nooit echt aangenomen. Dan is er iets in jou dat nog steeds zegt: dit mag niet waar zijn.
En dat kost je je energie.

Want dan ben je niet vrij aan het leven. Dan ben je aan het overleven. Je duwt gevoel weg. Je houdt je groot. Je draagt misschien verdriet dat niet eens van jou is. Je blijft loyaal aan pijn die al generaties meegaat.

In een opstelling wordt dat zichtbaar.
De tranen die nooit gehuild zijn. De woede die nergens heen kon. De liefde die vast is blijven zitten. De schuld omdat jij leeft en de ander niet. De angst om echt te voelen wat dood betekent.

En toch is de dood het enige waar we zeker van zijn.
Je kunt van alles willen regelen. Je geld, je werk, je relatie, je lijf, je toekomst. Maar uiteindelijk weet je één ding zeker.
Je gaat dood.
Ik ook.
Iedereen.
Dat klinkt misschien hard, maar het is gewoon zo.

En als je dat niet aan kunt nemen, voluit mag voelen, ga je meestal ook niet voluit leven. Dan blijf je voorzichtig. Ingehouden. Alsof je ergens wacht tot het veilig genoeg is om echt te leven.

Maar dat moment komt niet.
Het leven is nu.
Met gevoel van verlies. Met de dood. Met liefde. Met alles wat komt en gaat.
All-inclusive.

Soms hoor ik mensen zeggen: ik weet niet wat ik met mijn leven moet.
Dan denk ik: jij hoeft helemaal niks met het leven.
Je bent het leven zelf.
Dus misschien is de vraag meer: wat moet je nog met jezelf?

En ook daar hoeft niet meteen een groot antwoord op te komen.
Misschien is het genoeg om hier te zijn. Om te ademen. Om te voelen wat er gevoeld wil worden. Om te stoppen met weglopen voor de dood, voor verlies, voor pijn, voor liefde.

Want als de emoties die met de dood te maken hebben aangenomen worden, komt er ook leven vrij.
Dan hoef je niet meer vast te blijven zitten aan het verdriet van je moeder. Of aan de pijn van je oma. Of aan de kinderen die nooit genoemd werden. Of aan de geliefden die verdwenen, terwijl iedereen deed alsof het leven gewoon doorging.

Dan mag jij leven.
Gewoon leven.
Niet bijzonder.
Niet groots en halleluja
Gewoon.
Ik ben. Met alles.

28/05/2026

28/05/2026

Je trekt dit zelf aan. En wat moet je er nog van leren? Het zou handig zijn als je je frequentie verhoogd. Alles gebeurt met een reden. Je moet gewoon loslaten. Het is je spiegel. Je hebt dit zelf gemanifesteerd. Je ego zit in de weg.

Herkenbaar? Ik hoor dit zo vaak.

En als ik het hoor, voel ik wat er onder zit. Ik snap het eigenlijk wel.
Want ik deed dit zelf ook, jarenlang. Overal een verklaring voor hebben, voor mezelf én voor anderen. Alles willen begrijpen, tot de kern willen gaan. Lekker bezig hoor, met m’n spirituele verklaringen voor andermans s**t.

En het heeft me ook wat opgeleverd hoor, echt wel. Het was niet voor niks.
Maar wat ik nu zie is dat het ook een manier was om niet te hoeven voelen. Want als je alles kunt verklaren, hoef je het niet te ondergaan. Als je precies weet wat er speelt, hoef je er niet mee te zitten. Handig hè, zo’n spirituele vluchtroute.

In mijn ogen is het spirituele bypassing.

De angst om werkelijk te voelen, zonder het toe te dekken met een verklaring... die kan best groot zijn.
Dat snap ik. Ik heb het zelf gedaan. Jarenlang. En ik was er nog goed in ook.

Dus tegenwoordig kijk ik er met mildheid naar als ik het hoor. Want ik weet hoe pijnlijk het kan zijn om gewoon te voelen wat er is, zonder antwoord, zonder uitleg. Zonder spiritueel pleistertje erop.

En ik heb ook doorzien dat ik niet over anderen ga.
Ik kan niet weten wat jij moet leren of waarom iets in jouw leven gebeurt.

Dat is jouw verhaal, daar ga ik niet over.

XX Son

17/05/2026

Mensen voelen meer dan woorden.
Ze voelen of je er echt bent. Of je luistert. Of je jezelf durft te voelen.

Ik geloof dat hoe jij in het leven staat, invloed heeft op wat je tegenkomt. Als je voortdurend leeft vanuit angst, aanpassen of het gevoel van tekort... dan vernauwt er iets. In je lijf. In je keuzes. In je relaties.
En op het moment dat er ruimte komt voor ontspanning, dankbaarheid en vertrouwen, dan verandert er vaak vanzelf iets. Je gaat helderder voelen wat klopt. Ontmoetingen veranderen. Keuzes veranderen. Je energie verandert.

Daar hoef je geen ‘betere versie’ van jezelf voor te worden.
Het vraagt vooral aanwezigheid bij wat er werkelijk in jou leeft.

In mijn werk gaat het daarom niet alleen over inzicht krijgen in patronen. Het gaat ook over weer voelen wie je bent onder al dat overleven.
Want van daaruit ontstaat vaak een heel andere beweging.

Natuurlijker. Vrijer. Meer jezelf. Authentiek

15/05/2026

Eindelijk gedaan

Ik merk dat ik het altijd een ding vind hoor, nieuwe data plannen. Agenda erbij, administratie, alles op de site zetten en 10x checken of het wel klopt (meestal niet) … pffff wat een klus hahaha.
Terwijl ik het allerliefste gewoon met mensen werk. Opstellingen doen. De diepte in.
Maar goed… de data staan eindelijk online.
Voor de tweedaagse familieopstellingen workshop.
Voor de losse opstellingdagen.
Voor Thuiskomen in je lijf.
En ook voor De Opsteller.

Ik voel al een tijd dat ik meer ruimte wil maken voor verdieping. Meer tijd om echt ergens in te zakken. Daarom komt er nu ook die tweedaagse workshop familieopstellingen.
Ik ben zelf namelijk iemand die, als iets me raakt of interesseert, meteen alles wil weten. Dan wil ik begrijpen hoe het werkt. Voelen wat het doet. Er echt induiken.
Dus ineens dacht ik: waarom geef ik eigenlijk geen tweedaagse?
Twee dagen achter elkaar geven gewoon veel meer ruimte. Voor opstellingen, uitleg, bewustwording en alles wat er tussendoor gebeurt.
We gaan werken zonder vaste resonantenplekken of gegarandeerde opstellingen. Iedereen stapt als deelnemer in het veld. En juist het meekijken en waarnemen brengt vaak ontzettend veel in beweging.
De groep wordt maximaal 16 personen.
Beetje praktisch bericht dit keer. Ik schrijf hem vanaf ons vakantieadres in Spanje.

Het regent vandaag, dus ik dacht: hup, laptop open en even iets doen.
Morgen waarschijnlijk weer lekker niks ☀️en inspiratie opdoen.

Liefs Sonja

Alle info vind je op de website
www.sonjaelferink.nl

14/05/2026

Perfectie is de afwezigheid van vergelijken.
Zodra je vergelijkt, ben je op zoek naar wat er ontbreekt. Wat beter zou kunnen. Je kijkt dan niet meer naar wat er wél is.
En dat leren we al jong. Niet zo met je handen praten. Geen kaplaarzen naar school. Oppassen wat de buren denken.
Zo leer je langzaam: zoals ik ben, is niet goed genoeg.
Dus ga je jezelf aanpassen. Vergelijken. De hele tijd.

Ik deed dat jarenlang en voelde me nooit goed genoeg. Totdat ik doorhad dat perfectie helemaal niet zit in beter worden of ergens aan voldoen.

Perfectie is wat overblijft als je stopt met vergelijken.
Als je gewoon bent zoals je bent. Met je handen pratend. Met sokken in birkenstocks hahaha. Zonder jezelf steeds te toetsen aan hoe het hoort.
Dan komt er rust. Dan klopt het ineens gewoon.
En het mooie is: dan verdwijnt ook het idee dat alles perfect móét zijn. Want het ís er al. Als het anders had moeten zijn, was het wel anders geweest. Dus in die zin is alles wat ik ooit heb geleerd door mezelf te vergelijken ook perfect. En wat ik als kind van thuis heb geleerd ook.

11/05/2026

Verdriet.
Ik ken het. Ik heb het gevoeld. (wie niet?)

Toen mijn scheiding erdoor was voelde ik vooral opluchting. Eindelijk. Het was over. Ik kon en mocht verder van mezelf.
En tegelijk... verdriet. Om wat was geweest. Om de mooie momenten die er ook waren.
De kinderen. Om wat misschien had gekund als we allebei anders waren geweest.
Gek hè, dat dat tegelijk kan. Opgelucht en verdrietig.
Het is verdriet bij iets wat klopt. Bij een afscheid dat er moet zijn, dat goed is zelfs, maar dat toch pijn doet.

Zoals wanneer iemand overlijdt na een lang ziekbed. De dood komt als een bevrijding. Voor hem. Voor jullie. En toch... verdriet. Om wie hij was. Om wat er nu voorbij is.

Of wanneer je kinderen groter worden en hun eigen leven gaan leiden. Je wilt het juist zo. Je bent blij voor ze. En tegelijk mis je hoe het was. Die fase is voorbij.

Of wanneer je merkt dat je zelf ouder wordt. Dat je anders naar jezelf kijkt. Dat je ziet hoe je vroeger met jezelf omging. Hoe hard je was. Hoe je jezelf innerlijk afkraakte. Hoe je jezelf liet zitten omdat je niet beter wist. Je bent blij dat je nu bewuster bent. Milder. En toch... verdriet om al die jaren dat je zo onaardig was tegen jezelf.

Verdriet zonder spijt.
Niet het verdriet van “dit had niet mogen gebeuren” of “ik had het anders moeten doen”.
Maar het verdriet van, het is zoals het is... en toch doet het zeer. Anders is, het is zoals het is, een dooddoener. Een toedekking van het verdriet.
Er is geen weerstand meer. Geen boosheid. Geen gevecht.
Alleen nog... verdriet.
Zuiver verdriet om wat voorbij is. Om wat niet meer terugkomt.
En dat verdriet hoef je niet weg te duwen met “maar ik wilde dit toch zelf?” of “ik zou toch blij moeten zijn?”.
Nee.
Het mag er zijn. Omdat het er al is. Omdat het omhoog komt.
Naast de opluchting. Naast het weten dat het zo moest zijn.

Het verdriet zegt eigenlijk, dit deed ertoe. Dit was waardevol. Ook al is het voorbij.
En juist daarom doet het pijn om los te laten. Om te laten gaan.

04/05/2026

Ik merk dat ik ineens weer zin heb om een tarotcursus te geven.

Dit keer met de Osho Zen tarot.

Een deck dat je laat zien wat er nu speelt.
Je leert kijken, voelen en vertrouwen op wat je waarneemt.

Ik denk aan een paar avonden, in De Rijp.
Kleine groep, max 10 mensen.

Zou jij dit leuk vinden?

Laat even een ja achter of stuur me een berichtje.

Liefs Son 💖

(Foto gemaakt met hulp van AI)