20/08/2026
Vandaag gaat het eens over mij. Want wie ben ik eigenlijk?
De meesten van jullie kennen mij als de extraverte, empathische en vrolijke Brigitte. Iemand die graag lacht, positief in het leven staat en met liefde klaarstaat voor mens en dier.
Maar achter die Brigitte schuilt een heel levensverhaal.
Mijn start in het leven was niet gemakkelijk. Ik groeide op met een vader met autistische en narcistische trekken. Mijn jeugd heb ik daardoor als erg zwaar ervaren.
Ook buiten de veiligheid van thuis gebeurde er veel.
Als zesjarig meisje verdronk ik bijna. Op mijn zevende werd ik op straat door een jongen mishandeld. Op school werd ik gepest omdat ik ‘lelijk en dik’ zou zijn. Woorden en gebeurtenissen die zich diep kunnen nestelen in een kind en tiener.
Op mijn veertiende jaar ben ik onzedelijk betast door een medisch specialist.
Op mijn zeventiende besloot ik mijn eigen weg te kiezen. Ik vertrok naar Zwitserland om als au pair te gaan werken.
Ik leerde Frans, ging studeren aan Tunon, een particuliere school voor toerisme in Genève, en probeerde daar mijn eigen leven op te bouwen.
Maar ook in de jaren die volgden, werd het leven mij niet altijd gemakkelijk gemaakt.
Ik kwam meerdere keren in aanraking met mannen met verkeerde bedoelingen. Ik ben gestalkt, werd op straat van achteren aangevallen en ben in de trein bedreigd met een mes. Uiteindelijk ontwikkelde ik straatvrees, waar ik gelukkig vanaf kwam.
Er waren ongelukken met mijn brommer, auto en met mijn paard. Tijdens een keizersnede bleek ik onvoldoende verdoofd, waardoor ik in shock raakte.
En ik kreeg tien miskramen.
Tien keer hoop.
Tien keer afscheid.
Ook mijn zelfbeeld heeft jarenlang onder druk gestaan. Het pesten uit mijn jeugd liet zijn sporen na en later kreeg ik zowel boulimia als anorexia. Uiteindelijk belandde ik in een burn-out.
Als ik dit zo achter elkaar opschrijf, denk ik zelf weleens: hoe dan?
Hoe ben ik door dit alles heen gekomen?
Misschien is het antwoord wel dat ik altijd ergens dat kleine vuurtje in mij heb gehouden. Soms brandde het volop en soms was het nog maar een heel klein vlammetje.
Maar het ging nooit helemaal uit.
Alles wat ik heb meegemaakt, heeft mij geraakt en zijn sporen nagelaten. Maar het heeft mij óók gevormd.
Ik ben opleidingen gaan volgen, ben mezelf steeds beter gaan begrijpen en ontdekte dat mijn ervaringen mij iets heel waardevols hebben gegeven: het vermogen om werkelijk naast iemand te kunnen staan.
Niet alleen vanuit wat ik heb geleerd.
Maar ook vanuit wat ik zelf heb doorleefd.
Mijn mediumschap draag ik al vanaf mijn kinderjaren met mij mee. Lange tijd wist ik niet goed wat ik ermee moest, maar gaandeweg vielen steeds meer puzzelstukjes op hun plek.
Bijna acht jaar geleden besloot ik alles samen te brengen en richtte ik Praktijk Femina op.
Een plek waar mijn levenservaring, opleidingen, intuïtie en mediumschap samenkomen. Waar ik een luisterend oor mag bieden, maar ook dieper mag kijken en voelen naar wat mens of dier nodig heeft.
En juist dát voelt voor mij als rijkdom.
Niet rijkdom in geld of bezit, maar rijkdom in levenservaring, voelen, begrijpen en mogen betekenen voor een ander.
Ik voel mij gezegend dat ik zowel mensen als dieren mag begeleiden op hun levenspad. Dat ik troost mag bieden waar verdriet is, inzichten mag geven waar vragen zijn en soms een klein lichtpuntje mag zijn wanneer iemand het zelf even niet meer ziet.
Ben ik er nu?
Nee.
Ik blijf mij ontwikkelen.
Ik blijf leren.
Ik blijf ontdekken.
En ik blijf bewegen.
Want stilstaan past niet bij mij.
Ik weet inmiddels dat ik niet kan bepalen welke kant het leven altijd opgaat. Maar ik kan wél bepalen hoe ik ermee omga en wat ik met mijn ervaringen doe.
En dus beweeg ik mee met de richting waarin mijn leven mij leidt.
Met vertrouwen.
Met mijn intuïtie.
En vooral met mijn hart.
Dit ben ik. Brigitte.
Niet alleen de vrolijke, extraverte vrouw die je aan de buitenkant ziet.
Ook het meisje dat veel heeft meegemaakt.
De vrouw die diepe dalen heeft gekend.
De vrouw die iedere keer weer is opgestaan.
En misschien ben ik daar uiteindelijk nog wel het meest trots op:
niet op wat mij allemaal is overkomen, maar op wie ik ondanks én dankzij alles ben geworden. ❤️
