25/05/2026
“Vroeger zei ik vaak: ‘Je moet eens bij mij komen, ik denk dat ik je kan helpen.’ Nu vertel ik gewoon mijn verhaal en ontstaat de verbinding vanzelf.”
Toen ik begon met Reiki en later NEI, dacht ik vooral dat ik mensen moest “helpen”.
Dat ik veel kennis moest hebben.
Dat ik alles zeker moest weten voordat ik iets mocht betekenen voor iemand anders.
Mijn grootste fout?
Dat ik dacht dat ik wel wist wie ik moest helpen… terwijl iemand zelf nog helemaal niet voelde of zag dat er iets aangekeken mocht worden.
Ik wilde veel geven.
Veel tijd geven ook, omdat ik dacht dat daar mijn waarde in zat.
Alsof ik pas écht iets betekende als ik altijd beschikbaar was of nóg meer deed voor een ander.
Nu weet ik dat echte verandering niet ontstaat doordat iemand “gerepareerd” wordt.
Verandering ontstaat pas wanneer iemand er zelf klaar voor is om te voelen, te kijken en verantwoordelijkheid te nemen voor wat er vanbinnen speelt.
Wat ik mijn beginners-ik nu zou meegeven:
Je hoeft niemand te overtuigen.
Je hoeft niet harder je best te doen om waardevol te zijn.
Mensen zoeken geen perfecte methode.
Ze zoeken veiligheid, echtheid en iemand bij wie ze zichzelf mogen zijn.
Het grootste verschil tussen toen en nu?
Dat ik veel meer vertrouw op mijn intuïtie én dat de mensen die nu naar me toe komen, ook echt bij mij passen.
Mensen die voelen dat ze klaar zijn om naar binnen te kijken.
Ik vertel nu gewoon mijn verhaal.
Over wat ik zie.
Wat ik zelf geleerd heb.
Waar ik vroeger zelf tegenaan liep.
En juist daardoor ontstaat de verbinding vanzelf.
Minder hard werken.
Meer voelen, vertragen en écht aanwezig zijn.
En eerlijk… juist daar gebeurt vaak het meeste.
