28/05/2020
Bij een Intuïtieve Healing Massage weet ik van te voren niet wat er gaat komen. Of het meer gericht op massage is, meer een healing gaat zijn of een combinatie eventueel met het stellen van vragen om de ander bewust(er) te maken van wat er innerlijk leeft.
Zo ook gisteren. Ze had al aangegeven dat ze zich een beetje zoekende voelde. Geen idee wat ze eigenlijk verder wilde in haar leven.
Ook vertelde ze hoe ze haar leven tot nu toe geleid had en dat het deels vanuit het hoofd was of een soort van maatschappelijk gewenst.
Je kent het misschien wel. Dat we denken dat we iets moeten in deze maatschappij. Het moeten presteren. Het moeten meegaan. Bepaalde verwachtingen. Het moeten zus, het moeten zo.
Na het een en ander uitgewisseld te hebben, beginnen we met de massage.
Ik stem mij volledig af op haar en maak contact met haar innerlijke Zelf, haar ziel. In dit contact neem ik verschillende dingen waar. Dat ze niet helemaal met zichzelf en haar lijf in contact staat.
In hetgeen wat ik waarneem, check ik altijd of dit klopt. Zo weet ik dat wat ik waarneem juist is en omdat het ondersteunend werkt voor de ander. Het bewust worden van.
Ik vraag haar of ze veel in haar hoofd zit? “Ja”, zegt ze.
We zijn nog maar net begonnen en zoals toeval niet bestaat en het universum ons signalen afgeeft, stopt mijn muziek met spelen. Er is volop WiFi-verbinding, maar mijn tablet geeft aan van niet.
Hmmm, wat kan dit betekenen vraag ik me af en ik deel het met haar. Ik kan in mijn systeem waarnemen waar we naar toe mogen. Wat het universum ons wil duidelijk maken.
“Ben je ook snel afgeleid?”, vraag ik haar. “Ja”, zegt ze. “Dit herken ik”.
Ze gaf namelijk aan dat ze ook op zoek was naar een innerlijke rust, maar het niet echt kon vinden. Althans niet dié rust die haar echt voldoening gaf.
Er zijn verschillende tips gedeeld die haar hierin kunnen helpen, afgestemd en in overleg met haar innerlijke Zelf. Zo ook dat ze mag zorgen voor minder afleiding zoals tv, radio e/o telefoon. Dat was de boodschap waarom we de gehele massage zonder muziek hebben gedaan.
Even helemaal niks, dan alleen jezelf.
De rust diende zich aan. Om verdere inzichten en helderheid te krijgen, werd er nog het een en ander besproken.
En zoals velen misschien wel herkennen, het-ik-weet-het-eigenlijk-wel-gevoel, was ook bij haar aanwezig. Al is het begrijpelijk dat als je in een zoektocht naar jezelf zit, je het liefst wilt weten waar het naar toe gaat.
Al doende kwamen we tot het inzicht dat ze op een kruispunt staat. Ik vertel haar: “Je mag je eigen hoofdstuk(ken) gaan schrijven. Het oude is eigenlijk al weggevallen en vanuit het verstand verder leven wil je niet en is niet de bedoeling. Maar het nieuwe is ook nog niet zichtbaar. Voor ons verstand kan dit best lastig zijn. Omdat deze nu eenmaal gewend is aan het roer te staan. Die wil liever alles bij het oude houden. In de comfortzone blijven, want daar is het natuurlijk veilig. Maar weet je…juist buiten je comfortzone, daar gebeurt het. Daar is de fun en kun je groeien en verder ontwikkelen."
"Je mag gehoor gaan geven aan je innerlijke signalen of het-ik-weet-het-eigenlijk-wel-gevoel. En wanneer je je hart meer gaat volgen – welke je hoofd natuurlijk super spannend vind – wordt het vanzelf wel duidelijk waar het naar toe gaan.
Soms moet je gewoon ergens beginnen, omdat dan het pad zich vanzelf zal ontvouwen."
"En het hoofd zal zich hiermee gaan ‘bemoeien’, om toch nog ergens controle te houden en aan het roer te staan.
Gedachten zoals:
- Kan ik dit wel?
- Durf ik dit wel?
- Is dit wel de beste weg?
- Wat gaan anderen er van vinden?
- Hoe gaat mijn toekomst eruit zien?"
Dit herkende ze wel. Eigenlijk ook iets wat ze inderdaad al gedacht had en hier nog niets meegedaan had.
Wanneer we ons hart gaan volgen, kan het best zijn dat het hoofd hier niet altijd mee eens is. O.a. bijvoorbeeld omdat het misschien een weg is die geen zekerheid geeft. Iets wat het hoofd, het verstand graag wilt (wat trouwens een illusie is. Nooit is iets zeker).
Wel zal het een weg zijn die het beste bij je past. Waar het geluk je tegemoet komt, er balans in je leven en jezelf zal zijn.
Ook is het zo wanneer we op een keerpunt staan in ons leven (door depressie, burn-out, overspannen, ziekte o.i.d.) is dit eigenlijk iets positiefs. Het stuurt ons namelijk weer in de juiste richting. Althans dat is de bedoeling. Want - en ik kan het niet vaak genoeg zeggen - het hart weet de weg en wat het beste voor je is. Hoe cliché dit ook mag klinken.
Er werd van alles besproken tijdens de massage en ik merkte dat haar energie steeds meer bij haar terug kwam. Doordat er helderheid ontstond, kon ze ook weer meer in verbinding met zichzelf komen. Daar waar ik het zoekende, ietwat onrustige gevoel waarnam, was er richting het einde van de massage meer rust te voelen. De energie die in balans komt.
Ik vroeg haar aan het einde hoe ze zich voelde. Ze zegt: “Ik weet het niet. Ik voel me een beetje raar”.
“Hoe bedoel je raar? Voel je je wel oké?”, vroeg ik haar. “Ja”, zegt ze, “dat wel. Alleen…ja ik weet niet…het is zo stil in mijn hoofd opeens.”
Glimlachend zeg ik tegen haar dat dit eigenlijk een goed teken is. “Zo ervaar je innerlijke rust. Het voelt raar, omdat jij en je hoofd het niet gewend zijn. Geniet er maar van”, zeg ik.
En zo gaat ze naar huis. Tevreden. Met een innerlijke rust in haar. De eerste stappen zijn gezet.
