Back to Balance - Ellen Versney

02/08/2025

VOORBIJ DE DOOD DIE ONS NOOIT SCHEIDT

Soms lijkt het wel alsof uitgerekend de meest harmonische liefdesrelaties te maken krijgen met vroegtijdig verlies door sterven van een van de partners. Natuurlijk is dat niet altijd het geval. En verlies in een relatie die wankel was, brengt weer extra uitdagingen met zich mee voor de achtergebleven rouwende. Maar ook dan zal de partner in de spirituele wereld er alles aan willen doen om heling te brengen in dat wat bij leven moeizaam en pijnlijk was.

Maar vandaag zit Lucie weer tegenover mij, al ruim een jaar verlamd en verscheurd door het fysieke verlies van haar zielsmaatje. Ze komt van tijd tot tijd om via mij contact met hem te ervaren, omdat ze erg onzeker is over haar eigen vermogen hierin. Het is mooi te voelen hoe haar man zijn best doet haar dat vertrouwen wel te geven. Maar eerlijk is eerlijk: hij is een timide communicator, en ik moet meestal best ‘hard werken’ om de informatie duidelijk en helder door te geven. Het blijkt een herkenbaar thema te zijn voor zijn vrouw. Bij leven was hij al geen man die zich uitsprak en genoeg voor zichzelf opkwam. Daar hadden zij samen geen last van; hun band ging voorbij woorden naar weten. Maar naar de buitenwereld toe was hij te… timide dus.

Maar vandaag is er iets veranderd. Van meet af aan voel ik hem krachtig achter Lucie staan en ze erkent dat ze dat inderdaad nu kan voelen. Daarop voel ik zijn grote vreugde: zijn inspanningen beginnen vruchten af te werpen! Voor beiden komen hiermee persoonlijke thema's naar boven waar de ‘scheiding door de dood’ grote kansen voor heling biedt. Want met het sterven eindigt dan wel een fysiek proces, op psychisch vlak betekent het juist een intensivering van groei in bewustzijn:

Voor hem om zich krachtiger uit te drukken, en dus zijn energie en focus goed te leren richten. De communicatie tussen twee werelden vergt immers veel meer mentale training dan hier van mens tot mens.

Voor Lucie, die haar eigenwaarde ontleende aan hem, is de les om vanuit meer zelfliefde te gaan vertrouwen op zijn niet aflatende liefde en aanwezigheid. Of zoals hij zelf met steeds meer verve doorgeeft: “Lieverd, er is niets veranderd. Onze relatie gaat een nieuwe fase in, we doen dit samen!”

Het is de kracht van hun liefde die de moed voedt om te helen wat nodig is. Om het contact door de sluiers van dimensies heen opnieuw te kunnen ervaren. Helderder dan ooit tevoren komt Lucie haar echtgenoot nu met specifieke details die bewijzen dat hij altijd nabij en verbonden is.

Bij leven fietsten ze graag. Zomaar op weg, zonder doel. Gewoon omdat het fijn was zo samen. Hij laat mij nu hun twee fietsen zien, tegen de muur in de schuur. En Lucie, die sinds zijn overgaan altijd op een bepaalde manier haar fiets zo dicht mogelijk tegen de zijne aan parkeert. Maar hoe gisteren, zonder enig aanwijsbare reden, opeens beide fietsen van de muur af kantelden en omvielen. Wow… Hij laat me zijn trots voelen dat deze ‘tour de force’ hem was gelukt! Maar helaas had Lucie het niet begrepen, en zich juist schuldig gevoeld over haar schijnbare - maar inderdaad onverklaarbare - onhandigheid. Gelukkig kon hij het vandaag alsnog uitleggen.

Opnieuw een herinnering met een fiets: hij op zijn mountainbike op een smalle, bochtige weg. Opeens voel ik hoe hij op een vreemde manier naar links wordt geduwd van de weg af. Zonder zichtbare oorzaak. “Er werd ingegrepen” hoor ik zeggen. “Het het was zijn tijd nog niet.” Lucie vertelt me dat hij inderdaad ooit door een onzichtbare invloed in de berm is geraakt, net voordat een vrachtwagen voorbij raasde die hem zonder twijfel zou hebben onderschept. En dat hij intuïtief wist dat zijn leven toen was gered. Deze herinnering draagt nog een diepere betekenis, die Lucie moedig bereid is te ontvangen: namelijk het vertrouwen dat we gaan wanneer het onze tijd is. En niet eerder.

Ik zie een bowlingcentrum en een Chinees restaurant. Ik ben op het terrein van onze huidige Albert Heijn XL supermarkt. Lucie vertelt dat ze daar gisteren liep. Hun allereerste afspraakje, jaren geleden, vond daar plaats - maar nu bestaan die bowling en de Chinees niet meer. De weemoed die haar overspoelde door die herinnering, en door zoveel meer dat voor haar gevoel niet meer bestaat. Weer zie ik de boodschap die schuil gaat achter een prachtige symboliek: twee gebouwen, verbonden met de bloei van hun liefde, bestaan niet meer. Tastbare herinneringen die zijn vergaan. Maar hun liefde nog zo tastbaar aanwezig, dat hij weet wat ze denkt, wat ze voelt, dicht aan haar zijde is, de woorden fluistert: “Ik ken geen plek waar ik liever zou zijn dan bij jou."

Na nog meer mooie herinneringen, besluit haar man - die vandaag echt goed op dreef is - met een best ingenieuze anekdote die zijn boodschap nog eenmaal kracht moet bijzetten. Ik zie zijn favoriete hoodie en weet dat Lucie deze vaak bij zich heeft vanwege de geur en herinnering. Het was ook het kledingstuk dat hij droeg tijdens het eerste ziekenhuisbezoek, toen het begin van het fysieke einde werd aangekondigd. Hij laat het kledingstuk zwevend in de lucht zien, gevuld alsof een onzichtbaar iemand hem draagt. “Kijk toch hoe wij een ander altijd zien om de zichtbare buitenkant, het uiterlijk, de kleding. Wanneer zien we iemand echt om het innerlijk? Welnu, ik heb mijn fysieke omhulsel afgedaan. En nu kun je mijn ziel niet zien en dat maakt je onzeker. Echter, dat was bij leven toch ook al zo! Maar wij samen zagen het onzichtbare, voelden elkaar, kenden elkaar. En zo is dat nu nog steeds. En zal het altijd zijn. “Voorbij de dood, die ons nooit scheidt.”

05/09/2024

DIVINE TIMING

Het was even zoeken naar een geschikte datum voor de volgende afspraak van Tije. Beiden hebben we drukke agenda’s die de nodige flexibiliteit vragen. Maar door een annulering kwam er een passend plekje vrij afgelopen maandag, en kon hij zijn consult een flink aantal maanden eerder ontvangen dan verwacht.

Tije komt al langere tijd en daardoor weet ik inmiddels het een en ander van zijn levenssituatie. Met name het gemis van zijn twee kinderen na de scheiding vormt al jaren een groot verdriet. Splitting wordt het genoemd: een vorm van ouderverstoting waarbij de ene ouder kwaadspreekt over de andere ouder. Het kind komt in een onhoudbaar loyaliteitsconflict en verbreekt, emotioneel noodgedwongen, elk contact met de ‘slechte’ ouder. Het niet mogen houden van een van de ouders zorgt voor veel schade bij het kind, en laat de verstoten ouder, Tije in dit geval, achter met diepe pijn, onmacht en onbegrip.

Voordat Tije kwam, vroeg ik me af of het opnieuw hierover zou gaan. De situatie voelde immers als een vrij uitzichtloze status quo waar het meeste wel over gezegd was. Maar ik had kunnen weten dat ik daarmee de intelligentie van de spirituele wereld enorm onderschatte…

Tije zijn dochter kon zich niet handhaven in deze gespletenheid, rende van huis weg en zwierf van pleeggezin naar pleeggezin. Zijn zoon echter, werd als het ware ingelijfd bij de moeder. Duidelijk, maar zonder oordeel, beschrijft de spirituele wereld hoe dat kon gebeuren. Hoe Tije zijn ex-vrouw vanuit onverwerkt jeugdtrauma haar innerlijke leegte wanhopig heeft willen vullen met de liefde van haar zoon. En hoe alles wat daar ook maar enigszins tussenin kon komen, ja zelfs de vader van de jongen, werd buitengesloten. De zoon weet niet beter dan dat het welzijn van zijn moeder, en daarmee zijn eigen welzijn, afhangen van zijn onvoorwaardelijke liefde voor haar. Emotionele chantage heeft hem vanaf zijn geboorte geleerd zijn trouw aan haar boven alles te stellen.

Stilletjes vraag ik me af hoe het mogelijk is dat een moeder hiertoe in staat is maar ook, hoe een vader dit kan laten gebeuren. Het antwoord komt sneller dan verwacht en voor Tije uit zeer onverwachte hoek. Want opeens voel ik zijn moeder bij me, en dat is bij leven bepaald geen makkelijke relatie geweest.

Wat volgt is een indringend, openhartig en kwetsbaar verhaal waarin zijn moeder erkent hoe ook Tije zelf destijds het slachtoffer is geworden van ouderverstoting. Doordat zij hem voor zichzelf claimde en zijn vader buiten spel zette.

Daarmee geeft ze antwoord op de vraag hoe Tije dit bij zijn eigen kinderen kon laten gebeuren. Heeft hij immers niet zelf aan den lijve ondervonden dat niets of niemand tussen een moeder en haar zoon mag komen? En de vader geen rechten heeft? Verlamd door deze zieke trouw aan zijn moeder, keek hij toe hoe zijn kinderen en zijn vaderschap hem ontglipten.

Maar ook maakt moeder inzichtelijk hoe generaties vrouwen in de familie, gespeend van liefde en eerlijke kansen, niet alleen de liefde van hun zonen opeisten maar ook resoluut de banden met hun dochters doorsneden. Verteerd door jaloezie voor deze ‘vaderskindjes‘ die met hun vrouwelijkheid hun moeders pijnlijk confronteerden met alles wat zijzelf zozeer hadden gemist. Tije herkent deze jaloerse-moeder-afwijzing bij zowel zijn zus als ook zijn dochter. En zo wordt pijn van generatie op generatie doorgegeven.

Ik leg aan Tije uit dat zijn moeder hier is om daar licht op te schijnen. Zodat Tije zichzelf kan vergeven. En meer rust en compassie kan ervaren naar zijn kinderen en - wie weet - ook ooit naar zijn ex-vrouw. Ik besluit met te zeggen hoe mooi het is dat zijn moeder sinds haar overlijden deze inzichten heeft mogen opdoen. En vooral: nu genoeg liefde kent om zich kwetsbaar te durven opstellen ten behoeve van het helingsproces van haar zoon.

Tije kijkt me aan. “Ik ben diep onder de indruk en herken echt alles wat je zegt. Alleen, mijn moeder leeft nog.”

Even ben ik uit het veld geslagen. Heb ik dit dan allemaal psychic opgepikt? Ik voelde deze vrouw toch echt heel duidelijk bij me! Maar Tije is blij met alle inzichten en zichtbaar opgelucht. En daar gaat het tenslotte om. Mijn verwarring zal ik later voor mezelf onderzoeken.

Twee dagen later komt er een appje binnen. Het is Tije. Hij heeft net vernomen dat zijn moeder, met wie hij al jaren geen contact meer had, afgelopen zondag is overleden. Een dag voordat Tije zijn afspraak had.

Zouden ze het daarboven hebben geweten? En Tije zijn afspraak maanden naar voren hebben geschoven? Moeder wilde er in ieder geval geen gras over laten groeien en kwam op de eerste de beste gelegenheid door om eindelijk uiting te geven aan de liefde voor haar zoon. Pure, onzelfzuchtige moederliefde.

www. backtobalance. info

—————————————-

(Om privacy redenenen zijn de naam en bepaalde context aangepast zonder de essentie van dit waargebeurde verhaal tekort te doen)

18/08/2024

ZIGGY

Ik vind het fascinerend wanneer de ziel tijdens een reading toont hoe iemand’s levensloop was voorbestemd en zich reeds vanaf de geboorte voltrok. En dan niet als een onomkeerbaar noodlot dat slechts lijdzaam kan worden ondergaan, maar als een bevrijdend inzicht dat eindelijk betekenis geeft. Immers, zingeving is de drijvende kracht achter bewustwording.

Ziggy is nu 27 jaar oud. Het eerste beeld dat ik doorkrijg laat hem zien als jongetje in een klaslokaal van de lagere school. Hij zit aan een tafeltje, de rest van de kinderen is buiten tijdens het speelkwartier. Naast hem zit de meester. En in een oogwenk weet ik dat dit een van de meest belangrijke personen is geweest in Ziggy zijn leven. Niet zijn ouders, familie of vrienden. Maar deze leraar. Hij voelt als een baken van veiligheid, begrip en compassie. Ziggy zijn beschermengel.

Want zo jong als Ziggy is, hij heeft al meer meegemaakt dan menigeen in een heel leven. Op school wordt hij gepest en daarom durft hij niet naar buiten tijdens de pauze. Dat voelt eenzaam en verdrietig, maar lijkt nog de minste van zijn problemen.

Beelden van zijn geboorte tonen hem spartelend en alleen. Zonder de geborgenheid van aanraking, vasthouden, dragen. En ik weet dat er iets mis is met zijn bloed. Bloedvergiftiging. Het is het startsein van een leven waarin de vitale levensenergie letterlijk, maar ook figuurlijk, toxisch is.

Er is geen verbinding met zijn ouders. In feite is het een wonder dat Ziggy dit als baby heeft overleefd. Want hij is niet in liefde geboren. Vader wilde nooit een kind en is direct uit beeld, moeder heeft een gebroken hart en een postnatale depressie. Wanhopig zoekt ze naar steun en raakt verwikkeld in een nieuwe, destructieve relatie. Deze stiefvader mishandelt Ziggy en zijn moeder fysiek en emotioneel, en zij is niet in staat voor zichzelf of haar zoon op te komen. Ziggy staat letterlijk tussen hen in en vangt de klappen op. Liever hij dan zij.

Wat de spirituele wereld duidelijk maakt is dat Ziggy en zijn moeder een zielscontract hebben gesloten met elkaar. Moeder zou in dit leven een zwaar pad bewandelen om te ervaren hoe het is wanneer ieder gevoel van eigenwaarde, zelfrespect en zelfliefde ontbreekt. En Ziggy zou haar redder zijn, haar beschermengel. Zoals de meester op school dat voor hem zou zijn.

Om te overleven moest Ziggy zich volledig afsluiten van zijn gevoel, uit contact gaan met zichzelf en zijn omgeving. Het blijkt dan ook dat hij is gediagnosticeerd met een contactstoornis in het spectrum van autisme. Een label dat hem dagelijks vertelt dat er iets mis is met hem.

Mijn hart krimpt ineen. Hoe pijnlijk toch zijn dit soort diagnoses die voorbijgaan aan de impact van de omstandigheden! Ziggy zijn ‘stoornis’ is de overlevingsstrategie van een gevoelige, enorm moedige jongen wiens liefdevolle zielsafspraken met zijn moeder getuigen van een rijpe ziel. Hier speelt zoveel meer dan een zinloos, triest en pijnlijk noodlot. En de ziel weet dat.

Voor Ziggy valt zichtbaar een loodzware last van zijn schouders. Hij begrijpt nu ook waarom niet alleen zijn moeder maar alle andere mensen in zijn leven altijd op hem leunen. Omdat hij heeft geleerd dat dat zijn rol is. Hij voelt zich voor alles en iedereen verantwoordelijk en diep schuldig wanneer hij het nauwelijks meer kan dragen.

Het gaat zelfs verder terug. Een beeld toont dat Ziggy in een vorig leven zijn moeder, toen zijn zus, niet heeft kunnen redden van de verdrinkingsdood. Hij staart me aan. Zowel hij als zijn moeder hebben een, tot nu toe onverklaarbare, angst voor alles wat met water en zwemmen te maken heeft.

Maar godzijdank was daar de meester. De eerste die hem echt zag, met aandacht luisterde en hem vertrouwen gaf in zichzelf. Hem leerde dat hij daarmee zelfs zijn moeder zou inspireren hetzelfde te doen. Want hoe meer hij in zijn kracht zou gaan staan, hoe meer het immense schuldgevoel van een falende moeder zou kunnen transformeren naar compassie en liefde.

Ons losmaken van de rol van redder en begrijpen dat we niet verantwoordelijk zijn voor de ander, is misschien wel een van de moeilijkste levenslessen. We worden immers opgevoed om altijd eerst aan de ander te denken en we leren dat zelfliefde egoïstisch is. Maar de ziel weet dat we elkaars last niet kunnen dragen of helen. En dat is geen ‘ikke en de rest kan stikke’. Het is een erkenning dat ieder mens op zielsniveau alle wijsheid, kracht en liefde in zich draagt om het leven ten volle aan te gaan. En ja, het lijden is veelal de weg die ons die immense potentie in onszelf doet ontdekken.

Ooit werden mij deze wijze woorden gezegd:

“Wandel naast de ander. Luister, voel mee en erken. Oordeel niet en heb respect voor diens weg. Maar je verantwoordelijk voelen, ontkent de kracht van de ziel in de ander. Ontneem hen niet het recht op lijden, want het is feitelijk de weg naar groei.”

Dit kan in eerste instantie hard aanvoelen, want zo hardnekkig is de verwarring dat redden liefdevol is. Maar voor wie bereid is dieper te voelen, zullen deze woorden hun waarheid openbaren.

En Ziggy, reeds als baby spartelend in het water om niet te verdrinken in alle emoties van hen die hij wilde redden, mag leren ontspannen en ervaren hoe de stroom van het leven hem nu draagt.

(Om privacy redenen zijn naam en bepaalde details aangepast zonder de essentie van dit waargebeurde verhaal tekort te doen.)

www. backtobalance. info

10/08/2024

De Slavernij tussen Jou en Mij

Een bloedmooie jonge vrouw zit tegenover me. Ik noem haar G. Haar vader is van etnische afkomst, haar moeder is Nederlandse en G. is hier geboren en getogen.

Zodra de reading begint, krijg ik door dat er een verlangen is zich meer te verbinden met haar culturele roots. Ze lacht, want er is een reis gepland naar het land en de geboorteplaats van haar voorouders.

Mijn gewaarzijn beweegt naar daar, overzee, en dan voel ik contact met grootvader van vader’s kant. Hij is heel emotioneel en draagt een onnoemelijk groot verdriet bij zich. Ik voel dat hij op een gegeven moment zijn gezin voorgoed heeft moeten verlaten. De toedracht krijg ik echter niet duidelijk. Alleen een sterk gevoel van onmacht en slachtofferschap. Ik begrijp niet wat er is gebeurd en het voelt alsof de grootvader het zelf ook nooit heeft kunnen begrijpen. Het was immers niet zijn keuze…

Bij gebrek aan een rolmodel, heeft ook de vader van G. moeilijk invulling kunnen geven aan zijn vaderschap. Door de afwezigheid van de mannen in het familie systeem voel ik bij de vrouwen een sterk excessieve emotionele energie. G. herkent die poel van speculatie, bijgeloof en drama van de vrouwen waarmee ze is opgegroeid. Ze vertelt dat grootvader door die vrouwen uit de familie is gezet. Ik kijk verbaasd. Want ik voel alleen maar een intens verdrietige man, geen boeman, schooier of crimineel. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is zegt ze vervolgens: “De vrouwen in mijn familie koesteren een diep wantrouwen naar mannen. Ze staan liever zelf aan het roer, ze hadden hem niet nodig.”

Wanneer ik daarop het woord ‘slavernijverleden’ doorkrijg, snapt mijn logische brein er in eerste instantie niets van. Haar voorouders hebben het slavernij trauma meegemaakt, maar dat lijkt geen connectie te hebben met G. haar persoonlijke verhaal.

Opeens voel ik dat we het over haar relatie moeten hebben. Haar vriend is ooit een keer vreemdgegaan en sindsdien koestert ze veel wantrouwen naar hem. “Begrijpelijk” zullen velen wellicht denken. Maar de spirituele wereld geeft me - liefdevol en zonder oordeel - een ander plaatje: Dat van een relatie waar twee mensen elkaar missen omdat de verbondenheid onmogelijk is geworden. Enerzijds door het continue wantrouwen van de vrouw, anderzijds doordat de man zich miskend en afgewezen voelt. Dan komt weer het woord ‘slavernij’ en opeens valt alles op zijn plek.

Er is sinds de intrede van de patriarchale maatschappij een diepe, collectieve wond ontstaan die de vrouw heeft beroofd van haar autonomie en haar financieël, intellectueel, emotioneel en vaak ook seksueel ondergeschikt en afhankelijk heeft gemaakt van de man. Maar daardoor heeft ook de man zijn authentieke oerkracht verloren als hoeder en beschermer van de vrouw en het gezin.

G. is opgevoed vanuit een oude, collectieve angst voor mannelijke onderdrukking. Door vrouwen die, snakkend naar autonomie, uit wantrouwen de man hebben verstoten uit de clan. In het geval van grootvader heel letterlijk.

Maar de oneindige wijsheid van de spirituele wereld laat zien dat deze wond veel dieper gaat dan een wijzen naar de ‘dominante man’ en het misbruik van macht. Want hebben niet alleen G, maar zovele generaties vrouwen voor haar, hun gevoel van eigenwaarde niet veel te afhankelijk gemaakt van de goedkeuring van de man? Hebben zij hun waardigheid niet lange tijd onteerd door bange honger naar acceptatie?

De hunkering naar externe bevestiging en veiligheid is een ver-slaving die diep in ons geworteld is. En deze innerlijke slavernij is evenzogoed de pijn van de man. Want het gaat om ieder vrouwelijk ,voelend en kwetsbaar deel in ieder mens. Onze intuïtie en voelende weten zijn slaaf geworden van het verstand, die ons beperkt in wie we mogen zijn om niet afgewezen te worden. Het is die angst voor afwijzing (ontrouw) die maakt dat we ontrouw zijn geworden aan onszelf. En zo hebben we allemaal, mannen én vrouwen, een aandeel in de emotionele slavernij die tot op de dag vandaag onze relaties en innerlijke vrede saboteert.

G kijkt me met betraande ogen aan. “Weet je, eigenlijk kwam ik hier met de vraag of ik niet beter mijn relatie kon beëindigen. Dat we het over mijn familiegeschiedenis en de slavernij zouden hebben, had ik echt niet verwacht! Maar ik snap het nu wel. Nog steeds laat ik mij beïnvloeden door het wantrouwen, de emoties en drama van de vrouwen in mijn leven. Alleen nu zijn het mijn vriendinnen die op me inpraten dat ik mijn vriend moet verlaten. Maar eerlijk gezegd, dat wantrouwen naar hem zat er altijd al. Het is mijn eigen angst waarmee ik hem van me af heb gedreven.”

Spirit voegt er nog aan toe: “In feite wil je niets liever dan van hem houden, en je weer verbonden voelen hem en met jezelf. Want liefde is jouw ware aard van zijn. En als je leert meer van jezelf te houden, zul je ook zijn liefde voor jou kunnen voelen en ontvangen”.

Het raakt me. Hoe dikwijls zijn we niet slaaf geweest van externe goedkeuring, acceptatie en veiligheid? Hoe lang hebben we onszelf, individueel en als mensheid, niet in angst voor afwijzing gevangen gezet? Het is tijd om alle ketenen te verbreken die ons beroven van onze soevereiniteit en innerlijke vrijheid. Kun je je voorstellen hoe de wereld er dan uit zou zien?

www. backtobalance. info

25/07/2024

In Sickness and in Health

Tijdens de jaren van mijn opleiding mediumschap ging er een letterlijk een nieuwe wereld voor me open. De spirituele wereld. Of beter gezegd: dat wat er altijd al was, werd nu concreet waarneembaar, twijfel kreeg vertrouwen en geloven werd een weten. En met het starten van mijn praktijk ging er nog een nieuwe wereld voor me open via de levensverhalen en zielenroerselen van de vele cliënten, en van hun overleden dierbaren.

Sommige cliënten komen eenmalig en kunnen daar lang of voorgoed mee vooruit. Maar anderen komen graag van tijd tot tijd terug. Na inmiddels zoveel jaren voelt de band met hen vertrouwd en het contact met hun naasten in de spirituele wereld geeft me een warm gevoel van weerzien. Ik geniet van het mogen meemaken van hun persoonlijke ontwikkeling, zowel van de mensen hier als aan gene zijde. Dikwijls zijn deze contacten diepgaand en vindt er alsnog, over de brug van leven en sterven heen, heling plaats. Dat is wat mediumschap voor mij heilig maakt.

Maar soms zijn de contacten ‘gewoon’ liefdevol, vrij en licht. En daarom zeker niet minder magisch. Zo ook met K. Een spontane, vlotte vrouw die eens per jaar bij mij komt ‘babbelen’ met haar overleden man. De gesprekken vanuit hem naar zijn vrouw zijn bijna alledaags en pragmatisch te noemen, precies zoals hij ook bij leven was. Hij maakt haar attent op de klusjes in huis die hij zou hebben gedaan maar die zij wat minder, laten we zeggen, belangrijk vindt. Liefdevol maar precies geeft hij aan wat er gedaan moet worden. De lekkage bij de overkapping, het keukenkastje dat niet goed sluit, de lekkende kraan in de badkamer, de wildernis in de achtertuin en vooral: al die groene aanslag op de tegels die hij altijd consciëntieus met een keukenmesje wegschraapte. Gelukkig weet hij ook, dat de buurvrouw haar daar aanstaande zaterdag bij komt helpen. K. moet er altijd om lachen en weet zich in elk geval verzekerd van zijn niet aflatende en oplettende nabijheid!

Geraakt is ze als hij vertelt dat hij onlangs over haar schouder meekeek toen ze zijn befaamde recept voor spaghetti Bolognese probeerde na te maken. Hoe ze er te laat achter kwam dat ze geen rode wijn in huis had en de gasten het moesten doen met witte wijn door de saus. Foei! Hij hield van kokkerellen en is trots dat ze met de eerste oogst aardbeien uit de tuin de taart heeft gemaakt die hij zo lekker vond.

Zo keuvelt hij doorgaans het consult vol. Vandaag lijkt daarin niet anders. Totdat de sfeer plotseling verandert en ik hem hoor zeggen: “Wil je je onze liefde herinneren?” Het lijkt een overbodige vraag in een relatie die zo dierbaar voelt. Ook K. lijkt wat verbaasd, zo kent ze hem niet. Ze spraken de liefde niet vaak uit naar elkaar, het was er gewoon.

Haar man brengt me terug naar de beginperiode van zijn ziekte. Hij heeft het lang ontkend, sprak er niet over. Ook nu niet. Maar hij laat het me wel voelen. Een wankel gevoel, een been dat sleept. Letterlijk, maar ook figuurlijk. Want K. hield hem overeind en sleepte hem erdoorheen. Erkenning. Want het was een loodzware periode geweest. Dat heeft hij maar moeilijk kunnen delen met zijn vrouw, hetgeen voor haar ook bepaald niet makkelijk was.

“Wil je je onze liefde herinneren” vertaalt zich nu letterlijk naar het beeld van K. die gisterenavond door het foto album van hun trouwdag bladerde. Dan spreekt hij de woorden “In sickness and in health”.

K. haar hele gezicht licht op, grote ogen: “Maar dat zijn precies de woorden die we altijd tegen elkaar uitspraken! In het Engels want we konden de Nederlandse woorden niet vinden. En sterker nog, we zijn getrouwd toen hij al ziek was. Dat was voor ons de werkelijke betekenis van deze woorden. In health, maar ook in sickness.” Het ontroert K. dat haar man zich nu meer opent en woorden geeft aan dat wat bij leven vaak binnen gehouden werd.

En zo is er altijd ruimte voor meer diepgang, meer erkenning, meer liefde. Zeg maar de kers op die verrukkelijke aarbeientaart.

www. backtobalance. info

21/10/2023

05/08/2023

Eerst geloven, dan zien

Een terugkerend thema in de mediamieke consulten is de onzekerheid die mensen voelen over de aanwezigheid van hun overleden dierbaren. Ze komen bij een medium, ontvangen informatie, bewijzen en bevestiging, en toch... blijft vaak dat onvervulde verlangen om de nabijheid van hun dierbaren ook zelf te kunnen ervaren.

Het klinkt misschien tegenstrijdig, maar dikwijls is het juist dat sterke verlangen dat ons in de weg staat. Als medium kan ik ieders overleden dierbaren voelen. Maar waar het mijn eigen geliefden in de ongeziene wereld betreft, is dat lange tijd best lastig geweest. En ik weet dat veel collega mediums dit herkennen. Vreemd toch? Volgens mij spelen daarin drie belangrijke factoren een rol:

De eerste heeft te maken met objectiviteit en vertrouwen. Van een cliënt weet ik niets, laat staan van de overleden dierbaren. Dus mijn mind heeft geen voorkennis die twijfel kan zaaien over het contact en mijn waarnemingen tijdens een consult. Echter, over mijn eigen dierbaren weet ik natuurlijk veel meer. Mijn docente José Gosschalk zei bovendien ooit: “Ze kunnen jou geen herinneringen doorgeven die je niet zelf herkent!” Zij raadde me aan dagelijks even te gaan zitten om contact te maken. En de twijfel los te laten of hetgeen ik waarnam ingegeven werd door wensdenken en eigen herinneringen, of ‘echt’ was. Gewoon toelaten en gewend raken aan het gevoel van contact. Zonder onderscheid of oordeel.

Het was een gouden tip en het begin van een heel waardevol besef. Want in onze wereld leren wij: “Eerst zien, dan geloven”. Maar daar is het: “ Eerst geloven, dan zien”. Wees bereid te geloven dat zij er zijn. In wantrouwen gaan we naar het hoofd en wordt de trilling van ons energieveld lager. Vertrouwen opent het hart en verhoogt de trilling, waardoor zij veel makkelijker toegang kunnen krijgen. Want uiteindelijk is iedere communicatie, of het nu in gevoelens, beelden, woorden of weten komt, een overdracht van energie.

In de communicatie met mijn overleden moeder ben ik een speels experiment aangegaan. Ik nodigde haar uit mij telkens drie herinneringen door te geven die ik zelf echt niet meer wist. En dat heb ik geweten! Mijn moeder genoot enorm van dit spel. Waarschijnlijk was het sowieso haar eigen idee, die ze vervolgens in mijn bewustzijn heeft geplant. Ik stond versteld van hetgeen ze mij wist door te geven. De kleinste details, vaak van héél lang geleden, waardoor er allerlei verborgen herinneringen in mij open gingen. Dingen waarvan ik zeker wist dat ik daar zonder haar echt nooit meer aan zou hebben gedacht. Soms werd ik er zelfs midden in de nacht door gewekt. Ook gaf ze me dingen die ik moest navragen bij m’n zusje, omdat ik ze zelf niet eens kon weten. Maar die dus wel bevestigd werden. En zo kon het vertrouwen in haar nabijheid zich openen en het gapende g*t van gemis verzachten.

Het tweede aspect wat mensen afhoudt van het ervaren van hun overleden dierbaren, is de hardnekkige overtuiging dat we hen met rust zouden moeten laten. Erger nog, ons gemis zou hen emotioneel vasthouden en tegenhouden in hun ontwikkeling. Ik zie mensen die hun verdriet daarom wegstoppen en daar onnodig lang vreselijk onder gebukt gaan. Dit is echt niet de bedoeling! De spirituele wereld is een wereld van liefde. Mijn ervaring, persoonlijk en professioneel, is dat zij aan gene zijde niets liever willen dan de verbondenheid voortzetten. Zodat onze pijn kan helen en zij hun pijn kunnen helen. Want ook zij ervaren emoties. Alleen verblijven zij in een wereld waar veel meer liefde en compassie is die hen draagt, en een hoger perspectief biedt op de illusie van de dood.

Natuurlijk gaat hun ontwikkeling door. En de onze hier op aarde ook. Maar zoals je je eigen pad bij leven naast elkaar bewandelde, zo is dat nu niet anders. Het overgaan en het gemis zijn deel van dat pad en die ontwikkeling. Namelijk dat het verdriet en verlangen, door de illusies van afscheid en afgescheidenheid heen, het bewustzijn opent van het leven na dit leven en het voortbestaan van de verbondenheid. Van ziel tot ziel.

Het verlangen is de drijvende kracht die onze subtiele zintuigen opent om die geestelijke wereld te ervaren. En te beseffen dat het niet een wereld ver weg is, maar een die verweven is met de onze. Die door slechts een subtielere afstemming en shift in ons bewustzijn bereikbaar is. En zo is een ingrijpend verlies een krachtige katalysator in het verruimen van ons bewustzijn en het verbreden van onze spirituele horizon.

De derde factor die een belemmering vormt, zijn onze verwachtingen. Vaak zijn we gespitst op de manier waarop de aanwezigheid of boodschap uit gene zijde zich kenbaar zou moeten maken. We hopen op een duidelijk gevoel van aanraking, warmte, koude rillingen. Op het zien van bepaalde dieren, veertjes, dubbele getallen. Dat ene liedje op de radio, knipperende lampen. Het kan allemaal en toch: laat het los. Er zijn ontelbaar veel manieren waarop de spirituele wereld contact maakt en juist het loslaten van iedere verwachting maakt je ervaring zuiverder.

Zo verging het ook H die op consult kwam voor contact met haar overleden echtgenoot. Ze hadden een zeer hechte relatie, maar ze kan hem niet meer voelen nu hij overgegaan is. En dat doet haar uiteraard veel verdriet. Ik stem af en voel haar man direct. Hij communiceert goed en allerlei beelden van hun leven samen komen voorbij. Hun ochtendritueel, samen koken in de knusse keuken, de twee-eenheid die ze vormden, de kleine dingen die belangrijk waren. Specifiek hun liefde voor tulpen, het schilderij van tulpen aan de muur en de tulpen in de vaas die ze vanmorgen nog heeft gekocht.

Haar man neemt plaats op de tweezitsbank in de woonkamer van hun appartement. Hij wijst op de gleuf tussen de kussens waar hij zich altijd stoorde aan de viezigheid die daar bleef hangen. H grinnikt. Heel herkenbaar. Ik voel duidelijk de liefdevolle warmte van zijn aanwezigheid. Dit herkent ze dus niet. Was het maar zo… Ik zie verdriet, bijna wanhoop in haar ogen.

Dan vertelt hij hoezeer zijn vrouw een koukleum was en altijd de verwarming hoger wilde zetten dan hij. De stijve nek waar H vaak last van had als ze op de tocht had gezeten. Ja, dat alles klopt dan weer wel. De kou die ik daarbij lijfelijk voel, blijft hangen. Wat wil het zeggen? Het wordt alsmaar sterker maar ik krijg geen verdere informatie.

Dan opeens licht haar gezicht op en beginnen haar ogen te stralen. Zichtbaar daalt de realisatie in: ze heeft het sinds zijn overlijden nooit meer koud gehad! Nooit meer die stijve nek, nooit meer die verwarming omhoog, zelfs nooit meer extra dekens op bed terwijl ze nu juist alleen slaapt. Het is zijn warmte. Hij omhult haar met zijn warmte. Dag en nacht. Zo nabij en zo natuurlijk, dat ze het niet eens doorhad. En hem zocht in tekens, in boodschappen, ergens buiten zichzelf. Maar zoals het bij leven was, zo is het nu. “Ik ben bij je en verwarm je met mijn liefde”.

Eerst geloven, dan zul je het zien.

www.backtobalance.info