02/07/2026
✨️Vandaag zei mijn lichaam ‘ja’✨️
De woorden pas a pas las ik een paar dagen geleden in Het verloren labyrint van Kate Mosse, en ze resoneerden al die tijd.
Pas a pas, stap voor stap, geen haast, geen moeten...alleen de volgende stap.
Dat nam ik vanmorgen mee toen ik de Montségur op liep.
En als ik halverwege had besloten om terug te gaan, zou ook dat pas a pas zijn geweest. Dat haalde de druk weg.
Niet in één keer naar boven, maar stoppen, voelen hoe het gaat, ademen, en weer pas a pas verder omhoog.
Bij iedere stap was ik al verder dan ik was.
Laag voor laag dichter bij mijzelf.
Pas a pas werd mijn pad‑woord, mijn hart‑woord.❤️
Geen overwinning om boven te komen, maar trouw blijven aan mijzelf, aan mijn eigen ritme, en voelen wat mijn lichaam nodig had.
Toen ik de poort naderde, stond ik even stil en zette bewust de stap over de drempel.
Ik was boven. Ik had het gehaald.
Gisteren bij de zee voelde ik al dat ik vandaag krachtig genoeg zou zijn om te gaan.
Nu was ik er. De wind onderweg naar boven was enorm.
Op het plateau gingen we op een steen zitten, en langzaam begon ik de omgeving waar te nemen.
Ondanks de bezoekers hing er een serene rust.
Tegenover ons was een rotswand, halfrond van vorm.
Ik werd ernaartoe getrokken, en toen ik dichterbij kwam, zag ik allerlei voorwerpen.
In de luwte ben ik gaan zitten...het voelde als een soort van altaar, een door mensen gevormde krachtplek...een spontane, zachte heilige plek.
Ik keek uit over de horizon en voelde de wind, de zon op mijn gezicht, de hoogte, de stilte, en mijn lichaam.
Een moment van rust. Even schrijven op de Montségur.
In de holtes van het altaar lagen letterlijk en figuurlijk kleine objecten: edelsteentjes, een afbeelding van Maria, een engel, bloemen, theelichtjes…dingen die mensen hadden achtergelaten.
Ook hun reis was hier misschien wel voltooid.
Alles kwam samen.
Ik hoefde niets te vragen, niets te zoeken.
Ik was hier, in het moment...en dat voelde goed.
Deze reis naar boven bracht rust.
Ik heb iets voltooid, en er kwamen inzichten mee omhoog.
Ik móet niks.
Ik mág meer mijn hart volgen.
En ik ben dankbaar voor alles wat er is.
Maar…wat naar boven ging, moest ook weer naar beneden. 😅
Het was maar een daling van 170 meter en een afstand van 700 meter omhoog en weer omlaag.
Boven kregen we van mannen die aan het snoeien waren te horen dat we voorzichtig moesten zijn omdat de stenen glad waren.
Heen deden we in drie kwartier, maar naar beneden ging trager...een uur.
De afstappen waren hoog, de stenen glad, en steeds moesten we kijken waar we onze voeten neerzetten.
Ron kreeg last van zijn knie, ik van mijn heupen.
Maar we kwamen heelhuids weer op vlakke bodem.
Geen Mount Everest, maar het deed ons zó goed dat we het gedaan hadden.😬
In het dorpje onder aan de berg hebben we onszelf getrakteerd op een uitgebreide lunch.
Dik verdiend, vonden we zelf. 🙏🌸
