16/06/2026
(Waarschijnlijk omdat je vervangend vervoer hebt en je leven gewoon doorgaat?!)
Gisteren ging onze auto stuk. Geen idee wat er precies aan de hand is, maar waarschijnlijk zijn we hem een paar dagen kwijt. Misschien een week. Misschien wel twee. Dat vinden we heel normaal. Er moet eerst gekeken worden wat er aan de hand is, onderdelen moeten misschien besteld worden en daarna moet alles weer opgebouwd en gecontroleerd worden. Weinig mensen die na twee dagen de garage belt met de vraag waarom de auto nog niet klaar is.
Maar zodra het over onszelf of ons paard gaat, lijken er ineens andere regels te gelden. Dan verwachten we soms dat iets wat maanden of misschien wel jaren de tijd heeft gehad om te ontstaan, binnen een paar dagen weer opgelost is. ( of na 1x ?!?)
Terwijl een lichaam geen machine is. Het probeert voortdurend te herstellen en soms is dat een kwestie van ondersteunen, afwachten, opnieuw kijken en bijsturen. Niet omdat er iets fout gaat, maar omdat herstel nu eenmaal geen rechte lijn is.
Kijk maar naar Nacho. Hij is nu een jaar en drie maanden bij ons. Hij is er nog niet, maar als ik terugkijk zie ik vooral hoeveel stappen hij al heeft gezet. Soms zit de winst niet in grote sprongen, maar in alle kleine veranderingen die je bijna vergeet omdat je er middenin zit.
Misschien is de vraag dus niet waarom herstel zo lang duurt.
Misschien mogen we onszelf vaker afvragen waarom we verwachten dat het sneller zou moeten gaan.
Want haast is zelden een goede monteur.
Behalve als je eigen auto een trekhaak heeft en de leenauto niet… dan duren die twee weken ineens héél lang.🥲😅 😂