06/08/2026
Toen onze meiden klein waren kon ik de minuten op sommige dagen wel aftellen tot Bastiaan weer thuiskwam. âNog even volhouden, nog één uurtje en dan is hij er weer.â
Maar zodra hij door de deur kwam, voelde ik me helemaal niet opgelucht. Ik was juist prikkelbaar, stil en afstandelijk. Ik vroeg me dan achteraf af âHoe heb ik het voor elkaar gekregen om juist het moment waarop ik de hele dag had gewacht, zo te verpesten?â
Terugkijkend besef ik dat ik al mijn verwachtingen op dat ene moment had gelegd. Ik hoopte dat het thuiskomen van Bastiaan automatisch een einde zou maken aan 10 uur lang zorgen, keuzes maken, alles onthouden, de mentale druk dragen en mezelf steeds op de laatste plaats zetten.
Maar het grootste probleem was dat ik eigenlijk niet eens meer wist wat ik zelf nodig had.
Had ik gewild dat hij het even van me overnam met onze meiden? Had ik behoefte aan een knuffel? Wilde ik vijf minuten helemaal alleen zijn? Of wilde ik gewoon iemand die rustig naar me luisterde terwijl ik mijn hele dag van me af kon praten?
Eerlijk gezegd⊠ik had behoefte aan alles tegelijk.
En wanneer hij niet meteen kon geven waar ik op dat moment naar verlangde, raakte ik teleurgesteld. Niet omdat hij tekortschoot, maar omdat ik van één moment verwachtte, dat het de vermoeidheid en het emotioneel even âopâ zijn van een hele dag, zou oplossen.
Voor mij is dit besef âmosterd na de maaltijdâ, maar ik gun jullie dit besefmoment nu al.
- Thuiskomen van de ander betekent niet dat de spanning van een hele dag als bij toverslag verdwijnt.
- Soms moet je eerst zelf ontdekken waar je behoefte aan hebt en dat ook uitspreken.
- Zorg ook goed voor jezelf.
- Vraag je omgeving om soms even bij te springen. Niet is niet zwak, maar juist heel sterk. Ze doen het met liefde!
Herken jij dit sinds je moeder bent geworden?