10/10/2026
Deze middag: een Krachtplaatsen-wandelbezoek..
🍁~ over de kracht van vrouwen…
Dit is een foto van een grafzerk en een kerkje van een wandelbezoek, een paar weken terug…. voor jullie een fragmentje van het wandelbezoek van toen en een vraag hier onder, kijk maar eens mee!
Catharina Joanne Maria Essink werd geboren in Delden en genoot haar vrome opvoeding in het Ursulinenklooster in het Duitse Essen.
Later verhuisde zij naar De Lutte, waar ze gedurende haar korte leven uitgroeide tot de onbetwiste leidster en geestelijk moeder van de lokale klopjes, bekend van de kleine “klopjeshuizen” waar deze vrouwen woonden.
Dit waren ongehuwde katholieke vrouwen die geen officiële kloostergelofte aflegden, maar wel een leven leidden in en om hun kerk heen en de gemeenschap hielpen waar ze konden.
🦋~ in feite waren het de “wijze vrouwen” van hun tijd die hun bescherming zochten binnen de kerk…. het verleden had al helder dat het anders niet zo fijn met je af zou lopen als je onafhankelijk bleef… iets met vuur enzo, u begrijpt wat ik bedoel!
Omdat Catharina afkomstig was uit een zeer gegoede en welgestelde familie, beschikte zij over een aanzienlijk persoonlijk vermogen.
In een tijd waarin zulke bedragen een fortuin waard waren, schonk ze een enorm kapitaal van ruim ƒ 6.000,- guldens aan de bouw van de plaatselijke St. Plechelmuskerk en daarnaast nog eens ƒ 3.000,- guldens voor de ondersteuning van de lokale armenzorg.
Zij overleed uiteindelijk plotseling op de jonge leeftijd van slechts eenendertig jaar in het jaar 1837, nadat zij werd getroffen door een hevige, kortstondige ziekte.
Wat betreft haar laatste rustplaats lag Catharina Essink alleen in haar graf. De belangrijkste reden hiervoor is haar status als ongehuwde vrouw en als leidster van de klopjesgemeenschap.
Binnen de traditie van deze vrome vrouwen leefde en stierf men alleen, waardoor er geen sprake was van een echtgenoot of gezin om mee begraven te worden.
Daarnaast genoot zij vanwege haar immense financiële verdiensten en gulle schenkingen een uitzonderlijke status binnen de parochie.
Hierdoor kreeg zij een eervolle, individuele rustplaats toegewezen in de directe nabijheid van de overleden priesters op het kerkhof al werd zij vanwege de strenge kerkelijke hiërarchie wel net buiten de afgesloten priestergrafkelders bijgezet.
Haar individuele grafzerk is tijdens een latere renovatie van het kerkhof bewust bewaard gebleven en als monument rechtop tegen de kerkmuur geplaatst.
Haar graf is dus geruimd, eigenlijk schandalig.
Maar gezien de status die ze had bereikt konden de heren-beslissers het ook niet maken om haar zerk te vernietigen.
Een foto van de oude kerk waar ze aan had bijgedragen met haar geld heb ik er bij geplaatst.
~~~~~~~~~~~
En dan nu de vraag:
Is er anno nu zoveel veranderd in de communicatie naar een alleenstaande, sterke vrouw of raakt ze nog steeds de angst aan in sommige mensen?
❤️~ mensen met agenda’s, ego en maskers die opgehouden moeten worden om hun “status” hoog te houden…..
~~~~~~~~~~~~~~~
Vandaag gaan we naar een andere plek met als thema: “het terughalen van energie”.
Wellicht een volgende keer een fragmentje van vandaag…. en als je mee wil (alleen voor vrouwen), dan weet je me vast en zeker wel te vinden!
Fijne zaterdag en een mooi weekend alvast, Liefs,
❤️Moon!
