Bij Nouk

12/10/2026

Wat als een kind buitenshuis met niemand praat?

Thuis sprak hij met zijn ouders en zusje. Maar buiten zijn vertrouwde omgeving sprak hij met niemand.

Bij zijn geboorte had hij zuurstoftekort gehad, waardoor aantoonbare hersenschade was ontstaan. Er waren dus medische en neurologische factoren die een belangrijke rol speelden in zijn ontwikkeling.

Maar betekent een vastgestelde beperking dat er geen ruimte meer is voor verdere ontwikkeling?

Voor mij begint begeleiding niet bij wat iemand niet kan, maar bij de vraag wie iemand is en wat diegene nodig heeft.

Toen deze jongen bij mij kwam, begon ik niet met de verwachting dat hij moest gaan praten.

Ik begon met vertrouwen opbouwen.

In het begin was zijn vader aanwezig tijdens onze sessies. Ik nam de tijd om hem te leren kennen, te observeren hoe hij reageerde en te ontdekken waarbij hij zich prettig voelde.

Ik gebruikte onder andere verhalen die ik speciaal voor hem schreef, tekenen en verschillende werkvormen die aansloten bij zijn belevingswereld.

Maar ik keek ook verder dan mijn praktijkruimte.

Want hoe een kind zich gedraagt of ontwikkelt, hangt niet alleen samen met wat er lichamelijk of neurologisch speelt. Ook de omgeving, het gevoel van veiligheid en de manier waarop anderen contact maken kunnen van invloed zijn.

Daarom bezocht ik ook zijn dagbesteding. Ik wilde begrijpen hoe zijn wereld er daar uitzag en wat hij in die omgeving nodig had.

En langzaam gebeurde er iets bijzonders.

Tijdens onze sessies begon hij voorzichtig te fluisteren.

Na verloop van tijd ging dat fluisteren over in hardop praten.

En uiteindelijk begon hij ook op zijn dagbesteding te fluisteren.

Voor een jongen die voorheen buitenshuis met niemand sprak, waren dat betekenisvolle stappen.

Zijn hersenschade was daarmee natuurlijk niet verdwenen. En ontwikkeling laat zich niet altijd aan één oorzaak of behandeling toeschrijven.

Maar deze ervaring laat voor mij zien waarom ik het zo belangrijk vind om verder te kijken dan een diagnose of beperking.

Niet alleen kijken naar wat er is vastgesteld, maar ook naar het kind daarachter. Naar zijn omgeving, zijn behoeften, zijn mogelijkheden en de ruimte die er misschien nog is om zich te ontwikkelen.

Want een diagnose vertelt iets over een kind. Maar nooit het hele verhaal.

🌿 BijNouk | Verder kijken dan de klacht

www.bijnouk.nl

09/09/2026

We willen dat kinderen zich goed voelen.

Logisch.

Maar soms slaan we daarin door.

Verdriet moet worden weggepraat.
Verveling moet worden opgelost.
Teleurstelling verzacht.
Zenuwen gerustgesteld.
Boosheid zo snel mogelijk gereguleerd.

Alsof een vervelend gevoel automatisch betekent dat er iets misgaat.

Maar een kind dat zich rot voelt, is niet automatisch een kind dat geholpen moet worden.

Soms is het leven gewoon even k*t.

Je wordt niet uitgenodigd.
Je haalt een onvoldoende.
Je beste vriend kiest iemand anders.
Je durft iets niet.
Je verliest.
Je krijgt je zin niet.

En ja — dat doet iets met een kind.

Dat mág.

Misschien hoeven we niet bij ieder ongemakkelijk gevoel te vragen:

Hoe krijgen we dit weg?

Misschien moeten we vaker zeggen:

“Ik zie dat dit je raakt. Ik blijf bij je. En als je me nodig hebt, ben ik er voor je.”

Want weerbaarheid ontstaat volgens mij niet doordat een kind leert dat iemand ieder obstakel uit de weg ruimt.

Het ontstaat wanneer een kind keer op keer ervaart:

Dit was moeilijk.
Dit voelde klote.
En toch kon ik ermee omgaan.

Natuurlijk is er een grens. Aanhoudende klachten, vastlopen of duidelijke signalen dat een kind hulp nodig heeft, moet je serieus nemen.

Maar tussen “het gaat geweldig” en “dit kind heeft hulp nodig” ligt een gigantisch gebied dat gewoon bij opgroeien hoort.

Misschien moeten we kinderen niet beschermen tegen ieder moeilijk gevoel.

Misschien moeten we ze het vertrouwen geven dat ze moeilijke gevoelens aankunnen.

BijNouk | Verder kijken dan de klacht.

31/08/2026

Je bent bij de huisarts geweest.
Misschien is er bloedonderzoek gedaan.
Misschien zijn jullie al bij meerdere hulpverleners geweest.

En toch blijft je kind moe.
Of houdt het buikpijn.
Slaapt het slecht.
Is het snel overprikkeld.
Kan het zich moeilijk concentreren.
Of zit het gewoon niet lekker in zijn vel.

“We kunnen niets vinden.”

Dat kan geruststellend zijn.

Maar als je kind nog steeds klachten heeft, is daarmee jouw vraag niet verdwenen.

Misschien is het dan tijd om niet nóg een keer alleen naar die ene klacht te kijken.

Maar om de puzzel opnieuw te leggen.

Slaap. Voeding. Spijsvertering. Energie. Prikkels. Stress. Gedrag. Emoties. School. Thuis. Leefstijl.

Niet om koste wat kost alsnog iets te vinden.

Wel om te onderzoeken wat er gebeurt als je die puzzelstukken niet langer los van elkaar bekijkt.

Ik vervang geen huisarts, specialist of andere behandelaar.

Ik kijk anders.

Juist wanneer je al van alles hebt geprobeerd en toch niet verder komt.

BijNouk | Verder kijken dan de klacht.

27/08/2026

Misschien zijn jongeren niet zwakker geworden.
Misschien is de wereld waarin ze overeind moeten blijven gewoon steeds krankzinniger geworden.

Presteren. Er goed uitzien. De juiste keuzes maken. Goede cijfers. Een sociaal leven. Sporten. Werken. Online aanwezig zijn. Vooral niets missen.

En ondertussen continu geconfronteerd worden met hoe geweldig het leven van ieder ander eruitziet.

Rust? Die moet je tegenwoordig bijna inplannen.

En als een jongere vastloopt?

Dan kijken we opvallend vaak naar wat er aan de jongere moet veranderen.

Terwijl ik me liever afvraag:

Wanneer gaan we eens kijken naar de wereld waarin we verwachten dat ze overeind blijven?

Grenzen? Natuurlijk.
Verantwoordelijkheid? Absoluut.

Maar misschien hoeven we jongeren niet steeds weerbaarder te maken tegen omstandigheden die we zelf steeds krankzinniger hebben gemaakt.

Daar mag je het oprecht mee oneens zijn.

BijNouk | Verder kijken dan de klacht.

22/08/2026

Ik heb hier een duidelijke mening over. Maar eerst die van jou. 😉

Team eens of team oneens?

En vooral: waarom?

Kom maar op. 🔥

18/08/2026

Een klacht. Een diagnose. Een recept. Klaar?

Soms is een tablet precies wat nodig is.

Maar wanneer is een recept eigenlijk het einde van het zoeken geworden?

Een pil voorschrijven is één ding.
Uitzoeken waarom die nodig is, is iets anders.

Misschien is medicatie dé weg.
Misschien is het één van de wegen.

Maar dat weet je pas als je verder durft te kijken.

Er leiden meer wegen naar Rome.

15/08/2026

Wanneer is het méér dan gewoon een fase?

Slecht slapen. Buikpijn. Snel boos of geïrriteerd zijn. Angst. Onzekerheid. Weinig energie. Overprikkeld raken.

Bij een jong kind ziet dat er anders uit dan bij een tiener of jongvolwassene.

De één wordt boos, druk of trekt zich terug.
De ander piekert, slaapt slecht, voelt voortdurend spanning of probeert vooral heel hard aan alle verwachtingen te voldoen.

Soms gaat het vanzelf weer voorbij.

Maar wat als het blijft terugkomen?
Wat als je merkt: hier speelt meer?

Dan is alleen kijken naar het meest zichtbare soms niet genoeg.

Bij BijNouk onderzoek ik wat er kan meespelen en hoe brein, lichaam, voeding, gedrag, gewoontes en omgeving elkaar beïnvloeden.

Niet vanuit één standaardantwoord.
Wel vanuit de vraag: wat heeft déze baby, dit kind, deze tiener of jongvolwassene nodig?

Voor baby’s, kinderen, tieners en jongvolwassenen t/m 23 jaar, met betrokkenheid van ouders waar dat passend is.

Niet ieder signaal is een probleem.
Maar wat blijft terugkomen, verdient aandacht.

Nuchter. Kritisch. Zonder poespas.

13/08/2026

Je kind is lastig.

Slaapt slecht. Is prikkelbaar. Luistert niet. Heeft driftbuien.

En dus moet er iets met je kind gebeuren.

Maar waarom kijken we eigenlijk als eerste naar het kind?

Vroeg uit bed. Haasten. Opvang of school. Een hele dag vol prikkels, regels en verwachtingen. Naar huis. Eten. Douchen. Naar bed.

Morgen weer.

En in het weekend?

Boodschappen. Sport. Verjaardagen. Het huishouden. Even hierheen. Even daarheen.

We zeggen dat we geen tijd hebben.

Maar ondertussen willen we wél dat grotere huis. Die mooiere auto. Dure merkkleding. Meerdere vakanties. Weekendjes weg. Uit eten.

En om dat allemaal mogelijk te maken, werken we hard.

Begrijp me goed: als je moet werken om je gezin draaiende te houden, de rekeningen te betalen en eten op tafel te zetten, daar heb ik het niet over.

Ik heb het over de keuzes die we maken als er wél iets te kiezen valt.

We willen onze kinderen alles geven.

Maar heeft een kind gevraagd om dat grotere huis?
Om dure merkkleding?
Om drie vakanties per jaar?

Een kind heeft ook niet gevraagd om een leven waarin papa en of mama zo hard rennen om alles mogelijk te maken, dat er aan het einde van de dag nauwelijks nog tijd of energie over is.

En als dat kind vervolgens moe, boos, druk of overprikkeld raakt?

Dan noemen we het kind lastig.

Kom op.

Misschien moeten we niet als eerste proberen het gedrag van dat kind te veranderen.

Misschien moeten we eerst durven kijken naar het leven dat wij eromheen hebben gebouwd.

Wat heeft mijn kind echt nodig?
En wat vinden wíj vooral belangrijk om te hebben?

Dat is ook hoe ik in mijn praktijk kijk.

Niet alleen naar het gedrag dat je ziet.

Maar naar het geheel: brein, lichaam, voeding, gewoontes én omgeving.

Niet meteen:

Hoe krijgen we dit gedrag weg?

Maar eerst:

Waarom is het er?

Want soms hoeft niet het kind te veranderen.

Soms zijn wij aan de beurt.

Spullen kun je opnieuw kopen.
Een vakantie kun je opnieuw boeken.

Maar de kinderjaren van je kind krijg je niet nog een keer.

16/04/2026