Bij Nouk

31/08/2026

Je bent bij de huisarts geweest.
Misschien is er bloedonderzoek gedaan.
Misschien zijn jullie al bij meerdere hulpverleners geweest.

En toch blijft je kind moe.
Of houdt het buikpijn.
Slaapt het slecht.
Is het snel overprikkeld.
Kan het zich moeilijk concentreren.
Of zit het gewoon niet lekker in zijn vel.

“We kunnen niets vinden.”

Dat kan geruststellend zijn.

Maar als je kind nog steeds klachten heeft, is daarmee jouw vraag niet verdwenen.

Misschien is het dan tijd om niet nóg een keer alleen naar die ene klacht te kijken.

Maar om de puzzel opnieuw te leggen.

Slaap. Voeding. Spijsvertering. Energie. Prikkels. Stress. Gedrag. Emoties. School. Thuis. Leefstijl.

Niet om koste wat kost alsnog iets te vinden.

Wel om te onderzoeken wat er geb***t als je die puzzelstukken niet langer los van elkaar bekijkt.

Ik vervang geen huisarts, specialist of andere behandelaar.

Ik kijk anders.

Juist wanneer je al van alles hebt geprobeerd en toch niet verder komt.

BijNouk | Verder kijken dan de klacht.

27/08/2026

Misschien zijn jongeren niet zwakker geworden.
Misschien is de wereld waarin ze overeind moeten blijven gewoon steeds krankzinniger geworden.

Presteren. Er goed uitzien. De juiste keuzes maken. Goede cijfers. Een sociaal leven. Sporten. Werken. Online aanwezig zijn. Vooral niets missen.

En ondertussen continu geconfronteerd worden met hoe geweldig het leven van ieder ander eruitziet.

Rust? Die moet je tegenwoordig bijna inplannen.

En als een jongere vastloopt?

Dan kijken we opvallend vaak naar wat er aan de jongere moet veranderen.

Terwijl ik me liever afvraag:

Wanneer gaan we eens kijken naar de wereld waarin we verwachten dat ze overeind blijven?

Grenzen? Natuurlijk.
Verantwoordelijkheid? Absoluut.

Maar misschien hoeven we jongeren niet steeds weerbaarder te maken tegen omstandigheden die we zelf steeds krankzinniger hebben gemaakt.

Daar mag je het oprecht mee oneens zijn.

BijNouk | Verder kijken dan de klacht.

22/08/2026

Ik heb hier een duidelijke mening over. Maar eerst die van jou. 😉

Team eens of team oneens?

En vooral: waarom?

Kom maar op. 🔥

18/08/2026

Een klacht. Een diagnose. Een recept. Klaar?

Soms is een tablet precies wat nodig is.

Maar wanneer is een recept eigenlijk het einde van het zoeken geworden?

Een pil voorschrijven is één ding.
Uitzoeken waarom die nodig is, is iets anders.

Misschien is medicatie dé weg.
Misschien is het één van de wegen.

Maar dat weet je pas als je verder durft te kijken.

Er leiden meer wegen naar Rome.

15/08/2026

Wanneer is het méér dan gewoon een fase?

Slecht slapen. Buikpijn. Snel boos of geïrriteerd zijn. Angst. Onzekerheid. Weinig energie. Overprikkeld raken.

Bij een jong kind ziet dat er anders uit dan bij een tiener of jongvolwassene.

De één wordt boos, druk of trekt zich terug.
De ander piekert, slaapt slecht, voelt voortdurend spanning of probeert vooral heel hard aan alle verwachtingen te voldoen.

Soms gaat het vanzelf weer voorbij.

Maar wat als het blijft terugkomen?
Wat als je merkt: hier speelt meer?

Dan is alleen kijken naar het meest zichtbare soms niet genoeg.

Bij BijNouk onderzoek ik wat er kan meespelen en hoe brein, lichaam, voeding, gedrag, gewoontes en omgeving elkaar beïnvloeden.

Niet vanuit één standaardantwoord.
Wel vanuit de vraag: wat heeft déze baby, dit kind, deze tiener of jongvolwassene nodig?

Voor baby’s, kinderen, tieners en jongvolwassenen t/m 23 jaar, met betrokkenheid van ouders waar dat passend is.

Niet ieder signaal is een probleem.
Maar wat blijft terugkomen, verdient aandacht.

Nuchter. Kritisch. Zonder poespas.

13/08/2026

Je kind is lastig.

Slaapt slecht. Is prikkelbaar. Luistert niet. Heeft driftbuien.

En dus moet er iets met je kind gebeuren.

Maar waarom kijken we eigenlijk als eerste naar het kind?

Vroeg uit bed. Haasten. Opvang of school. Een hele dag vol prikkels, regels en verwachtingen. Naar huis. Eten. Douchen. Naar bed.

Morgen weer.

En in het weekend?

Boodschappen. Sport. Verjaardagen. Het huishouden. Even hierheen. Even daarheen.

We zeggen dat we geen tijd hebben.

Maar ondertussen willen we wél dat grotere huis. Die mooiere auto. Dure merkkleding. Meerdere vakanties. Weekendjes weg. Uit eten.

En om dat allemaal mogelijk te maken, werken we hard.

Begrijp me goed: als je moet werken om je gezin draaiende te houden, de rekeningen te betalen en eten op tafel te zetten, daar heb ik het niet over.

Ik heb het over de keuzes die we maken als er wél iets te kiezen valt.

We willen onze kinderen alles geven.

Maar heeft een kind gevraagd om dat grotere huis?
Om dure merkkleding?
Om drie vakanties per jaar?

Een kind heeft ook niet gevraagd om een leven waarin papa en of mama zo hard rennen om alles mogelijk te maken, dat er aan het einde van de dag nauwelijks nog tijd of energie over is.

En als dat kind vervolgens moe, boos, druk of overprikkeld raakt?

Dan noemen we het kind lastig.

Kom op.

Misschien moeten we niet als eerste proberen het gedrag van dat kind te veranderen.

Misschien moeten we eerst durven kijken naar het leven dat wij eromheen hebben gebouwd.

Wat heeft mijn kind echt nodig?
En wat vinden wíj vooral belangrijk om te hebben?

Dat is ook hoe ik in mijn praktijk kijk.

Niet alleen naar het gedrag dat je ziet.

Maar naar het geheel: brein, lichaam, voeding, gewoontes én omgeving.

Niet meteen:

Hoe krijgen we dit gedrag weg?

Maar eerst:

Waarom is het er?

Want soms hoeft niet het kind te veranderen.

Soms zijn wij aan de b***t.

Spullen kun je opnieuw kopen.
Een vakantie kun je opnieuw boeken.

Maar de kinderjaren van je kind krijg je niet nog een keer.

11/08/2026

Je wilt dat er iets verandert.

Meer energie.
Meer rust.
Beter slapen.
Minder gedoe rondom eten.
Lekkerder in je vel.

Maar ondertussen blijft alles hetzelfde.

Dezelfde gewoontes.
Hetzelfde ritme.
Dezelfde voeding.
Dezelfde volle agenda.

En dan verwachten we wél een andere uitkomst.

Hoe dan?

Of het nu om jezelf gaat of om je kind:

je hoeft echt niet je hele leven om te gooien.

Maar als je wilt dat er iets verandert,
zal er ergens íéts moeten veranderen.

09/08/2026

Het is hier een tijd stil geweest. Tijd om daar verandering in te brengen.

Niet omdat ik niets te vertellen heb. Integendeel.

Wat ik hier liet zien, was simpelweg maar een deel van wat ik doe en waar mijn praktijk voor staat.

Mijn praktijk richt zich op baby’s, kinderen, tieners en jongvolwassenen tot 23 jaar.

Maar ik kijk niet alleen naar een klacht.
En ook niet alleen naar gedrag.

Ik kijk naar de totale mens.

Naar voeding.
Leefstijl.
Gedrag.
Stress.
Gedachten en patronen.
Vitaminen en mineralen.
Supplementen.
Hypnose.

Want het één staat niet zomaar los van het ander.

Daarnaast verdiep ik me verder in epigenetica: wat er op moleculair niveau geb***t en hoe genactiviteit samenhangt met onder andere ontwikkeling en omgevingsfactoren.

En precies dát ga je hier voortaan meer zien.

Niet zweverig.
Niet alsof ik alle antwoorden heb.
En al helemaal niet om je te vertellen wat je moet geloven.

Wel direct.
Wel kritisch.
En soms lekker scherp.

Over voeding en voedingstrends.
Over vitamines en supplementen.
Over gedrag en leefstijl.
Over pillen en reguliere zorg.
Maar óók over de complementaire wereld.

Want onzin blijft onzin, uit welke hoek het ook komt.

Ik neem niet zomaar iets voor waar aan omdat iemand zegt dat het zo is.

Kijken. Nadenken. Uitzoeken.

En soms gewoon de vraag stellen:

Klopt dit eigenlijk wel?

Daar zal niet iedereen het altijd mee eens zijn.

Prima.

Dat hoeft ook niet.

Als het je maar aan het denken zet.

16/04/2026